از جهان خواسته میشود ایرانیان را از رژیم منحرفشان نجات دهد
هنگامی که پیشتر نوشتیم که آخرین درمان کیفری با نظام تهران، بر اساس واقعیتها و اعمال تروریستی است که تاریخ از سال ۱۹۷۹ تا امروز از آنها پر است، نه تنها تجاوز مستمر آن به کشورهای عربی خلیج فارس، بلکه به کل جهان.
تهاجمگری ایرانی محدود به اظهاراتی نیست که رهبران نظام، از خمینی آغاز و پس از آن خامنهای پدر و پسر، و حتی کوچکترین مقام تا امروز بیان میکنند، و همه با لحنی از برتریجویی نسبت به جهان هستند. در حالی که عجیب آن است که برخی از این سیاست حمایت میکنند، به دلایل شخصی یا منافع منطقهای موقتی، و در مقابل، نظام تهران تهدیدات خود را تشدید کرده است، به طوری که اکنون به یک واقعیت تبدیل شده که نمیتوان تأثیر آن را بر وضعیت بینالمللی، به ویژه اقتصادی، انکار کرد، از طریق بستن مداوم تنگه هرمز، از ۲۸ فوریه گذشته، و در نهایت ورود بازوی «حوثی» آن به خط تشدید، و تهدید به بستن بابالمندب.
پیشتر درباره «تله مونیخ» صحبت کردیم که هیتلر جهان را در آن به جنگ بزرگ کشاند، و در سیاست جهانی نمونههای بسیاری از تلههایی وجود دارد که برای تحریک جنگهایی که سالها طول کشیدند و میلیونها بیگناه در آنها کشته شدند، استفاده شده است.
متأسفانه، تاریخ خود را در دورههای مختلف تکرار میکند، اما یک بار به شکل تراژدی و بار دیگر به شکل کمدی، و در هر دو حالت، مردم عادی، اقتصاد جهانی، و همچنین برخی کشورها قربانی میشوند.
و اگر جهان واقعاً از درسهای گذشته آموخته باشد و نخواهد تکرار فاجعههای مردم، به ویژه آنهایی که در قرن گذشته رخ دادند، راه حلی جز پایان دادن به وضعیت غیرعادی ایران وجود ندارد، به ویژه اینکه اقتصاد جهانی امروز به دلیل بحرانهای مکرر از سال ۱۹۷۰ تا امروز لرزان است، و تورم تقریباً به سطحی رسیده که ۵۶ سال پیش بود، با افزایش رکود تورمی که بسیاری از کشورها را تهدید میکند، به این معنی که بحران جهانی شدیدتر میشود، با بستن تنگه هرمز از ابتدای جنگ بین ایالات متحده، اسرائیل و ایران.
در این جنگ، نظام تهران از سیاست و اقتصاد شانتاژ میکند، قوانین بینالمللی و توافقهایی که آزادی ناوبری در تنگههای بینالمللی را تضمین میکنند، نادیده میگیرد، از جمله هرمز که حدود ۲۰ درصد نفت و همچنین سایر کالاهای استراتژیک از آن عبور میکند.
بنابراین، ناتوانی جهانی در محاکمه آن به این معنی است که بسیاری از کشورها با این موضوع به عنوان یک وضعیت ثانویه و نه سرنوشتساز برخورد میکنند، و این به یادآوری وقایع بین جنگهای جهانی اول و دوم و مسیری که کشوری مانند آلمان هیتلری را به توهم قدرتهایش برای حمله به کشورها و ایجاد مشکلات برای رسیدن به هدفی که در لحظهای برای نازیها قابل دستیابی به نظر میرسید، میرساند، زیرا در آن زمان کسی نبود که او را متوقف کند، اما کشورهای که در «تله مونیخ» گرفتار شدند، دوباره با پروژه آلمانی مواجه شدند، اما بعد از اینکه دیر شده بود.
بدون شک، رویدادها در حال حاضر در آن جهت حرکت میکنند، اگر جهان اقدامی برای متوقف کردن پروژه ایران انجام ندهد، زیرا در غیر این صورت، بحران بزرگ که جهان در دهه ۱۹۲۰ تجربه کرد و به جنگ جهانی منجر شد، دوباره تکرار خواهد شد، اما این بار هیچ چیز را باقی نخواهد گذاشت.
از اینجا، مسئله فقط کشورهای عربی خلیج فارس نیست، بلکه به اقتصاد جهانی به طور کلی مرتبط است، و جامعه جهانی باید موضع جمعی اتخاذ کند تا ایران را در حد خود متوقف کند، و این تنها از طریق حرکت نظامی بینالمللی امکانپذیر است، نه فقط برای تأمین ناوبری در تنگههای هرمز و بابالمندب، بلکه برای خلاص کردن مردم ایران و جهان از یک نظام تروریستی طرد شده که آزاردهنده است، اقتصاد را مختل میکند، و اگر کسی آن را متوقف نکند، ادامه خواهد یافت.
