ندوب، که چشمها از دیدن آن میگریزند
همه زخمیها دیده نمیشوند و همه دردها شنیده نمیشوند. زخمهایی وجود دارند که در دلها ساکن میشوند، با لبخند پنهان میشوند و با عزت پوشیده میگردند، اما همچنان در سکوتی که از درد خبر نمیدهد، خونریزی میکنند. اثر آنها جز با رحمت و عدل خداوند التیام نمییابد.
چه بسیار آثارهایی که انسانها از خود به جا میگذارند، بدون آنکه از سنگینی آنها آگاه باشند!
کلمهای گذرا که بیصداقت گفته میشود، اما پذیرفته میگردد و امید واهی را در دلی پاک میکارد که تنها ناامیدی آن را خاموش میسازد. وعدهای که در لحظهای احساسی و پنهانی داده میشود، سپس بیتفاوت شکسته میشود و روحی سرخورده را به جا میگذارد که اعتمادش به پیمان و به مردم از بین رفته است. لبخندی فریبنده که درِ امید را میگشاید، اما ناگهان بسته میشود و در نفس انسان این گمان را ایجاد میکند که او کافی نبوده است.
و خداوند -بدون شک- از همه اینها پرسش خواهد کرد.
از کلمهای که بیصداقت خارج شد، اما دلی را با صداقت مجروح ساخت، پرسش خواهد شد. و از دلی که تو باعث شدی از نزدیک شدن به مردم بترسد، پس از آنکه آموخت امنیت دروغ است و وعدهها سراب.
و از اشکهایی که در پنهانی ریخت، از شبهایی که بیخوابی آنها را کشید، و از روحی که از اشتیاق شعلهور شد و سپس به زخمه خاموش گردید، پرسش خواهد شد.
خداوند از دردهای دلها و از رنج جانهایی که زیر پرده دوستی و نقاب احساسات مورد ستم قرار گرفتند، غافل نیست. هر ناامیدیای در دفتری نوشته شده که جز با توبهای صادق پاک نمیشود و هر وعدهای که شکسته شود، نزد کسی که به اندازه ذرهای ستم نمیکند، عرضه خواهد شد.
ای کسی که در زندگیات میروی و گمان میکنی روزها همه چیز را میپوشانند، به یاد داشته باش که روزها چیزی را که آسمان ثبت کرده، محو نمیکنند.
کلمهای که مجروح کرد، دربارهاش پرسش خواهد شد.
و موقعیتی که گریاند، دربارهاش پرسش خواهد شد.
و دلی که بالهایش را شکستی و سپس رفتی، روزی از تو پرسش خواهد شد، زمانی که میان شما جز حق چیزی نباشد.
هر چه هست باش، جز اینکه باعث زخمی شوی که التیام نمییابد.
مراقب باش که به دردی که چشیدهای، یا گریهای که ندیدهای، یا دلی که شکستههایش را به احترام تو آشکار نکرده، بیاهمیت نگری.
خداوند تنها میداند چه کسی ستم کرده و چه کسی مورد ستم قرار گرفته، چه کسی وعده داده و چه کسی شکسته، و چه کسی در دوستیاش صادق بوده و سپس شکسته رفته است.
چه زیباست اگر از دنیای خود بروی و دل کسی بگوید: «خداوند او را رحمت کند، هرگز مرا مجروح نکرد.»
و چه ترسناک است اگر دلی شکسته پیش پروردگارش بیاید و گواهی دهد که تو علت آن بودی. پس بکوشیم تا در دلها اثری به جا بگذاریم که خداوند را خشنود کند، نه زخمی که خداوند از ما دربارهاش پرسش کند.
چه زیباست که در زندگی کسی، مایه آرامش باشی نه درد، و خاطرهای نیکو نه زخمی دردناک.
روزها ممکن است فراموش کنند، اما خداوند فراموش نمیکند.
نویسنده کویتی
