توافق اخلاقی میان شرک، یهود و شیطان لعین
خداوند متعال در کتاب بزرگ خود، با بیان کینه و تکفیر شیطان، آشکار ساخته است که این امر را خداوند متعال از هیچیک از مخلوقاتش نمیپذیرد.
بله، خداوند این خلق زشت را با گفتن به شیطان لعنتشده: «ای ابلیس! چرا با سجدهکنندگان نبودی؟» بیان کرد. در آن زمان، ابلیس اخلاق پنهان خود را که خداوند متعال از آن متنفر است، آشکار ساخت و خداوند آن را در کتاب بزرگ خود بیان کرده است؛ این اخلاق، تکبر و استکراست: «گفت من سزاوار نیستم که به بشری سجده کنم که او را از گِلِ خشکیدهای آفریدی.» و در آیه دیگری ابلیس گفت و خداوند این را بیان کرد: «من از او برترم؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گِل آفریدی.»
این روحیه شیطانی در میراث، تاریخ و عقیده ساختگی یهود وجود دارد و خداوند متعال نیز این موضوع را درباره آنان بیان کرده است؛ همانطور که در قول خداوند متعال ظاهر است: «و از اهل کتاب کسانی هستند که اگر به آنان یک قنطار (سکه طلا) امانت دهی، آن را به تو باز میگرداند؛ و از آنان کسانی هستند که اگر به آنان یک دینار امانت دهی، آن را به تو باز نمیگرداند مگر اینکه همیشه بر آنان نظارت کنی.» چرا چنین است؟
خداوند متعال در بیان این موضوع میفرماید: «میگویند: نسبت به نادانان (مشرکان) هیچ تکلیفی بر ما نیست و دروغ را به خدا نسبت میدهند، در حالی که میدانند.» و این همان چیزی است که یهود در قبال دیگر مخلوقات اتخاذ میکنند. و هنگامی که با دقت در سخنان ابلیس بنگریم، میبینیم که با سبک آن گروه به دقت و با تمام جزئیات اخلاقی بدی که به خالق بزرگ، جل جلاله، توهین و تمسخر میکند، همخوانی دارد. شیطان در سخنان خود به خالق، جل جلاله، میگوید: «تو نمیدانی که من از او برترم و من این را به تو نشان خواهم داد.» بنابراین، پاسخ او سریع، قاطع و محکم بود که او «از کافران است» و رانده شد و «لعنت الهی تا روز قیامت بر او باد.»
شیطان لعنتشده به این مقام نرسیده و بر دیگران تکبر ورزیده است، مگر به دلیل «گناه بزرگ»، یعنی تکبر، غرور و استکرا بر دیگران و برتریجویی نسبت به آنان؛ او خود را برتر و برتر از سایر مخلوقات میبیند. در اینجا، ذلت و خواری از سوی خالق بزرگ و برتر بر او وارد میشود و این حکمت و سنت خداوند متعال در خلقتش است هنگامی که این فساد شیطانی زشت گسترش یابد.
یهود نیز در ادب با خالق خود کملطف هستند، حتی در سبک و گفتارشان؛ که این نشاندهنده تکبر، غرور و استکرا بر دیگران و ادعای «مردم برگزیده خدا» بودن است، در حالی که نمیدانند خداوند متعال در کمین است تا آنان را از خواران قرار دهد و از مظلوم بر آنان پیروزی دهد.
اما کملطفی آنان با خداوند متعال در کشتن انبیاء؛ پیش از آن، هشدار درباره کشتن انبیاء داده شده بود و گفتار ضمنی آنان که از طریق آن عبادت خود به خداوند را انکار میکنند و میگویند او پروردگار ما نیست: «تو و پروردگارت بروید و بجنگید؛ ما اینجا نشستهایم.» این همان گفتار و سخنان راهبان و یهودیان آنان در سوره مائده است: «هنگامی که حواریون گفتند: ای عیسی پسر مریم! آیا پروردگارت میتواند برای ما میزی را از آسمان نازل کند؟» همچنین گفتند: «پروردگارت.» بنابراین، پاسخ قاطع همانند پاسخ به شیطان لعنتشده بود؛ خداوند متعال به عیسی (علیهالسلام) فرمود: «خداوند گفت: من آن را برای شما نازل میکنم؛ پس هر کس پس از آن از شما کفر ورزد، من او را با عذابی عذاب خواهم کرد که هیچکس از جهانیان را عذاب نکردهام.» و خداوند متعال به بنیاسرائیل میفرماید: «ای بنیاسرائیل! نعمتی را که بر شما ارزانی داشتهام به یاد آورید و بدانید که شما را بر جهانیان برتری دادهام.»
بله، خداوند آنان را برتری داد، اما تکبر و غرور آنان را گرفت و بر دیگران، از نظر شرعی، نژادی، اخلاقی و اجتماعی، تکبر ورزیدند، تا جایی که گفتند: «ما مردم برگزیده خدا هستیم» و همانطور که خداوند متعال بیان کرده است، گفتند: «نسبت به نادانان هیچ تکلیفی بر ما نیست و دروغ را به خدا نسبت میدهند، در حالی که میدانند.» بنابراین، خداوند متعال حقیقت و روش آنان را همانگونه که روش شیطان لعنتشده است، آشکار ساخت که بر پایه تکبر، استکرا و تحقیر رقیب استوار است و آنان و اخلاق و مانند آنان، از همه مردم در دشمنی با اسلام و مسلمانان، از طریق فریب و توطئه علیه ثبات آنان، شدیدترند. خداوند متعال میفرماید: «حتماً شدیدترین دشمنان کسانی را که ایمان آوردهاند، یهود و مشرکان خواهی یافت.» بله، مشرکان.
اما کسانی که به شما نزدیکترند، تکبر نمیورزند: «نزدیکترین آنان از نظر محبت به کسانی که ایمان آوردهاند، کسانی هستند که گفتند: ما مسیحی هستیم؛ زیرا از میان آنان راهبان و راهبان وجود دارد و آنان تکبر نمیورزند.»
