زمانی که دله از پوشش خارج شد

گفت‌وگو با ایرانیان، به‌ویژه با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با خونسردی صورت نمی‌گیرد، بلکه با زبانی سخت و قاطع است؛ زیرا تجاوزهای مکرر به سرزمین ما تنها یک موضع‌گیری سیاسی خشن نیست، بلکه نشان‌دهنده میزان ذات شیطانی و بدخواهی است که رفتار فارسی‌ها را نسبت به کشورهای خلیج فارس، از جمله کویت، کنترل می‌کند. در خاک کویت، هرمز، فرمانده ایرانی، در نبرد کاظمه که به «ذات‌السلال» معروف است، در برابر نیروهای خالد بن ولید شکست خورد و فرار کرد.

در کویت، شهروند و زمین از یک جنس هستند؛ بنابراین وقتی از کویتی صحبت می‌کنیم، در واقع درباره معنای روحی ساخته‌شده از استقامت سخن می‌گوییم. در طول تاریخ، از آغاز شکل‌گیری این کشور، پیش از چهارصد سال، زمانی که سختی زندگی با همبستگی و تعاون مردمی ترجمه می‌شد، حتی در ظریف‌ترین جزئیات روزمره.

تحمّل هول‌های دریا برای کسب روزی حلال، آمیخته با رنج دوری از وطن و دشواری‌های زندگی، و همچنین رام کردن بیابان با تمام خشونتش تا به وادی امنی تبدیل شود، کویت را به پناهگاهی برای همه کسانی تبدیل کرده است که به دنبال امنیت، آرامش و آسودگی خاطر بوده‌اند.

بنابراین، کویت تنها سرزمینی نیست که بتوان آن را غارت کرد، و نه ملتی ضعیف که هر کسی بتواند به آن تجاوز کند. این سرزمین و مردمش دو برادر دوقلوی چالش و عزم راسخ هستند، و حکمتشان کوه‌ها را می‌لرزاند.

اهالی کویت لقمه آسانی برای همسایه‌ای بدخواه نیستند که در باطن غیر از آنچه آشکار می‌گوید داشته باشد؛ او با لباس بره پنهان می‌شود، اما گرگ حیله‌گری است. او می‌داند که هرچند خود را به شکل‌های مختلف قدرت نشان دهد، از پوچی و بی‌ارزشی کمتر نیست و بادی که حق می‌وزد، او را پراکنده می‌کند. همچنین مقاومت مردم در برابر آن باطل، نشان‌دهنده ضعف اوست.

دشمن ایرانی رفته است و از مدتی پیش نمی‌توان به امنیت او اعتماد کرد. بنابراین، برخورد با او مانند برخورد با مار صحراست؛ و تنها راه کشیدن نیش و زهر او، انسجام خلیج فارس و مقاومت در برابر اوست، به‌ویژه که امروز بیشتر از گذشته لرزان است.

این سرزمینی است که اگر مصیبتی به آن دست یابد، از فرزندانش قهرمانان بیرون می‌آیند، و اگر با تیری هدف قرار گیرد، تیرهایش به قلب دشمن می‌رسد، در حالی که ساکنانش پرچم‌های افراشته‌ای را برای دفاع از آن برافراشته می‌کنند. ما ملتی هستیم که با وجود ملایمتی که داریم، در برابر کسانی که قصد آزار ما را دارند، سخت و استوار هستیم. بنابراین، ایران باید همسایگی را محترم بشمارد و به ظلم جغرافیایی تکیه نکند، زیرا این کار به نفع اوست؛ چرا که شعارهای او درباره حسن همسایگی، تنها پراکنده کردن خاکستر در چشم‌هاست.

هر کس که آشوب را در این منطقه پخش کند، باید عواقب آن را بپذیرد، و این بدان معناست که آشوب به خود او بازمی‌گردد، زیرا کسی که زهر می‌پزد، باید خود آن را بچشد. شعارهای فرقه‌ای و مانند آن سودی ندارد، زیرا در نهایت او بازنده است.

بنابراین، به دشمن ایرانی می‌گوییم: تو موشک‌ها و پهپادها را به عنوان زبان گفت‌وگو با کشورهای همسایه، و به‌ویژه با کویت، انتخاب کرده‌ای، اما نمی‌دانی که ما از کسانی نیستیم که سر فرود آورند. ما مانند نخل هستیم که هرچه طوفان‌ها شدیدتر می‌شوند، سرافرازی‌مان را بالاتر می‌بریم، و گردوغبار ما را نشکسته و نخواهد شکست. و شما گردوغبار این عصر هستید؛ عزم ما شما را در این بیابان به پوچی خواهد پراکند. کویت پروردگاری دارد که از آن محافظت می‌کند، و ملتی که تسلیم نمی‌شود، و توانایی چالش‌پذیری آن بسیار فراتر از کوه‌های شماست. بنابراین، با کویت و مردم شریف آن روبرو نشوید، زیرا استقامت و پیروزی نه با کوچک بودن اندازه و نه با کم بودن جمعیت سنجیده می‌شود، بلکه با اراده‌ای است که تسلیم نمی‌شود.