پیام

او دخترانی داشت که تمام عمرش را روشن می‌کردند، اما همیشه احساس می‌کرد که برای تکمیل زندگی‌اش به پسر نیاز دارد. او معتقد بود زندگی‌اش ناقص است و تنها با حضور پسر کامل خواهد شد...

و پسر آمد و او با مهربانی و عاطفه‌ای که هرگز به دخترانش نمی‌توانست بدهد، او را غرق کرد. او را به بهترین مدارس فرستاد. در حالی که یکی از دخترانش را در حال درس خواندن می‌دید و پسرش بازی می‌کرد، به پسرش پاداش مالی می‌داد، صرفاً به این دلیل که او پسر مورد انتظار بود. او دخترانش را تنبیه بدنی می‌کرد و می‌زد، اما پسر خط قرمزی بود که هیچ‌کس نمی‌توانست به آن دست یابد.

و پسر بزرگ شد، و همسر جدید تصمیم گرفت مادر و دختران را بیرون کند؛ آن‌ها مسئولیت بزرگی هستند، دور کردن آن‌ها بهتر است! و قطعاً صرفه‌جویی در هزینه‌ها خواهد بود. مادر در حالتی از باورنکردنی وارد شد، در شوک دائمی و حیرت عمیق، چیزی که از توانش فراتر بود و زبان او همیشه می‌گفت... «این تنها پسر من است... این پسر من است که نگران من است».

شاید این پیامی باشد برای کسی که از آرزو کردن خسته شده است... برخی آرزوها و رویاها در تحققشان برای ما رنج به همراه دارند. و این چیزی است که ما به عنوان انسان‌ها از درک و باور آن عاجزیم... آیا ما امورمان را به خدا سپرده‌ایم و به حکمت او اطمینان داریم؟ خدایا، ما را به صبر بر آنچه از خبر آن بی‌خبریم، الهام بخش...