نسل جدید... خوب
چند روز پیش، از دوستانم شکایت میکردم که شهروندان، از مدتی پیش تا امروز، خانههای خود را در منطقه الصباحیه میفروشند و کارگران در آنها ساکن میشوند؛ به حدی که ویژگیهای سنتی «فريج کویتی» (محله کویتی) در حال محو شدن است.
همه در تلاشند درهای خود را محکم ببندند و به فرزندانشان اجازه نمیدهند به خیابان بروند. در گذشته، مردان با لباس رسمی (دشداشه و غترة) بیرون میرفتند، اما امروزه فريج پر از کارگرانی شده است که بیشتر آنها با بیحیایی و بیاحترامی به هنجارها، به اطراف، بهویژه زنان، نگاه میکنند.
من در حالی که از شدت اندوه میسوختم و درباره وضعیت کنونی اوضاع صحبت میکردم، از خود میپرسیدم: چرا مردم منطقهای زیبا و با موقعیت استراتژیک در کویت را ترک کردهاند؟ آنها خندیدند، همانطور که برخی عادت دارند: الصباحیه؟ آن در کجای نقشه است؟
برای اولین بار این نظر را زمانی شنیدم که در دانشگاه بودم، و هنوز هم، حتی اگر به شوخی گفته شود، عصبانی میشوم. هر ذره و هر متر از خاک کویت، بخشی از زمین عزیز ما است که ارزشی بیبدیل دارد و باید احساس وفاداری به این سرزمین داشته باشیم و به آن پایبند بمانیم.
با یکی از همکارانم درباره چگونگی توسعه محیط کار و بهرهگیری از امکانات موجود بحث میکردیم و دریافتیم که مهمترین عامل در دستیابی به موفقیت شغلی، خودِ انسان، یعنی کارمند است.
از طریق مشاهداتم در سه سال گذشته، متوجه شدم که کارمندان جدید، سرشار از نشاط و هوش هستند. شخصیت آنها، یعنی افراد اطرافم را مطالعه کردم و دیدم که ذهنیتی دارند که دوست دارد مسائل پیچیده را به شیوهای مثبت، مدرن و بدون پیچیدگی حل کند.
همچنین آنها در بهرهگیری از فناوری مهارت دارند. در گذشته، افراد مجبور بودند دورههای فشردهای را بگذرانند تا نحوه استفاده از نرمافزارهای فنی را بیاموزند، اما امروزه کارمند به دلیل استفاده از برنامههای تلفن همراه و رایانه، و همچنین به خاطر تحصیل دانشگاهیاش، دارای تجربه آمادهای در زمینه فناوری است.
با همکارم توافق کردم که وقت و تلاش خود را صرف آموزش کارمندان جدیدی کنیم که با ما کار میکنند و به صاحبان تجربههای درخشان توصیه کنیم که به آنها در کار کمک و پشتیبانی کنند.
در نهایت، این موضوعی است که به آینده کشور مربوط میشود. من پیش از آنکه مطمئن شوم جانشینان من شایستگی پذیرش مسئولیتها را دارند، بازنشسته نخواهم شد؛ و همچنین پیشقدم خواهم شد تا دانش مفید و تجربه عملی را به جانشینان خود منتقل کنم.
گفته میشود که هوشمندی در این است که خود را با افراد باهوشتر از خود احاطه کنید. با وجود اینکه برخی کارمندان اگر ببینند کارمندی فعال بخشی از توجهها را به خود جلب کرده، احساس ناراحتی میکنند، برخی کتابهای مدیریت کسبوکار و محیط کار اشاره میکنند که نباید تمام هوش خود را در برابر مدیرتان نشان دهید یا بیش از حد آن را برجسته کنید، بلکه باید بخشی از آن را برای مدتی حفظ کنید، زیرا برخی مدیران ممکن است از این موضوع خشمگین شوند و این پدیدهای در برخی محیطهای کاری است.
اما اگر سعی کنیم این نگاه را تغییر دهیم و با نگاهی مدرنتر جایگزین کنیم، چه مشکلی وجود دارد؟ نگاهی که شرکتهای بزرگ از طریق آن به دنبال استخدام کارمندان باهوش برای مدیریت کار و ارائه ایدههای نوآورانه هستند، در حالی که کارمند ممتاز در کارهای فنی یا حرفهای در جایگاهی قرار میگیرد که نیاز به مهارت فنی بیشتر از نیاز به تفکر منطقی و مدیریت دارد.
با وجود دشواری این تصور و چگونگی برنامهریزی برای مدیریت کارمندان به این شکل ایدهآل، ما امروزه امکانات فناوری و افراد باهوشی داریم که قادر به انجام این کار هستند. منظورم تشکیل تیمی است که روند کار و روتین روزانه آن را مطالعه کند، کارمندان را بررسی نماید و نقاط قوت هر فرد را شناسایی کند، سپس کارمندان بر اساس تواناییها و امکاناتشان توزیع شوند.
اما اینکه فرد از زمان ورود به بازار کار تا بازنشستگی در یک جایگاه ثابت بماند، مکانیسم توزیعی غیرعملی و دلسردکننده است. همچنین، این باور که کسی که دارای مدرک تحصیلی در یک رشته خاص است، بهطور خودکار در شغل مرتبط با آن رشته درخشان خواهد بود، لزوماً صحیح نیست؛ ممکن است فرد پس از گذشت سالها متوجه شود که در حوزهای کاملاً متفاوت از رشته تحصیلیاش، کارآمدتر و خلاقتر است.
ما به یک تیم ملی نیاز داریم که آگاهی شغلی هر کارمند را بررسی کند، به او در کشف تواناییهای واقعیاش کمک نماید و او را به سمت جایگاهی هدایت کند که بتواند بهترین عملکرد و خلاقیت خود را به نمایش بگذارد.
