بو عبدالله... چرا ۲۱ آهنگ؟!
من با این ایده که یک خواننده آلبومی بیش از دوازده آهنگ منتشر کند، موافق نیستم و معتقدم که تعداد بیشتر از این حد، ممکن است از یک مزیت به یک بار سنگین برای هنرمند، خود آهنگها و حتی شنونده تبدیل شود. هنر مسابقهای برای ثبت رکورد نیست و موفقیت آلبوم به تعداد آهنگهای آن نیست، بلکه به تأثیری است که این آهنگها بر جای میگذارند.
وقتی یک هنرمند همزمان پانزده، بیست یا حتی سی آهنگ منتشر میکند، شنونده را با گزینههای متعددی مواجه میسازد. در این حجم زیاد، برخی آهنگها موفق میشوند و برخی دیگر پسزده میشوند؛ شاید حتی آثار زیبایی نیز به دلیل عدم دریافت فرصت کافی، نادیده گرفته شوند. در اینجا تجربه هنرمند «رابح صقر» را در سال ۲۰۱۵ به یاد میآورم که ۳۸ آهنگ منتشر کرد. بله، این تجربه به قطعاً بزرگ بود، اما از نظر شخصی من به اندازهای موفق نبود که شایسته جایگاه هنری رابح صقر باشد، زیرا برخی آهنگها به موفقیت رسیدند و برخی دیگر به حق خود نرسیدند؛ و دلیل آن این است که او این کار را تکرار نکرد. وضعیت مشابهی نیز برای هنرمند «محمد حماقی» وجود دارد که در سال ۲۰۱۹ آلبومی شامل بیست آهنگ و در سالهای دیگر نیز آلبومهایی منتشر کرد.
امروز خود را در همان حیرت و تعجب با هنرمند «عبدالمجید عبدالله» مییابم که برای او محبت و احترام زیادی قائلم و هیچکس نمیتواند در هوش هنری و انتخابهای درست او در طول مسیر طولانیاش تردید کند. اما وقتی او ۲۱ آهنگ منتشر میکند، آیا واقعاً به این تعداد نیاز داریم تا به یک یا دو یا حتی پنج آهنگ موفق برسیم؟
مدافعان این تجربه ممکن است بگویند که این آهنگ به خاطر متن، آن یکی به خاطر ملودی، سومی به خاطر تنظیم و چهارمی به دلیل تکمیل تمام عناصر هنری موفق شده است؛ و این صحیح است و من در آن بحثی ندارم. اما من درباره موضوعی کاملاً متفاوت صحبت میکنم... آیا هر آهنگ فرصت خود را خواهد داشت؟
شنونده امروز مانند گذشته نیست. اکنون او با پلتفرمهای متعدد و آهنگهای جدید روزانه و محتوای بیپایان روبروست. بنابراین، انتشار این تعداد زیاد از آهنگها ممکن است باعث شود یک آهنگ زیبا با آهنگ زیبای دیگری از همان آلبوم رقابت کند و به جای اینکه شانس این را داشته باشد که قطعاً آهنگ فصل شود، اهمیت آن تا حدی کاهش یابد.
در اینجا مثل عربی «کثیر العرب یطلع فارس» (در جمعیت زیاد، شوالی نیز پیدا میشوند) را به یاد میآورم. شاید این همان چیزی باشد که در برخی آلبومها رخ میدهد؛ وقتی آثار زیاد میشوند، احتمال اینکه یکی یا چند شوالی از میان آنها بیرون بیاید افزایش مییابد. اما یک هنرمند بزرگ نیازی به ورود به چنین معادلهای ندارد. «عبدالمجید عبدالله» بهطور خاص دارای پایگاه هواداری و سوابق هنری است که او را قادر میسازد تا شش یا هشت آهنگ منتشر کند تا مخاطبان منتظر هر کدام بمانند، درباره آنها صحبت کنند، آنها را حفظ کنند و با آنها زندگی کنند.
ترجیح میدادم آن ۲۱ آهنگ در دو سال تقسیم میشد؛ بخشی امسال و بخش دیگر سال آینده. امیدوارم برخی افراد حرف من را به معنای کوچک شمردن تجربه «بو عبدالله» تفسیر نکنند، زیرا این کاملاً نادرست است. من از هواداران او هستم و سعی میکنم در کنسرتهایش شرکت کنم و آثارش را دنبال کنم. شاید به همین دلیل خاص است که خود را موظف میدانم وقتی با یک انتخاب هنری او مخالفم، نظرم را بیان کنم.
عشق واقعی این است که به هنرمندی که به او احترام میگذاریم بگوییم: «تو میتوانستی بهتر از این ارائه دهی.» با این کار نمیگویم که آلبوم عبدالمجید عبدالله شکست خواهد خورد و من توانایی پیشبینی آینده را ندارم، بلکه درباره یک باور شخصی صحبت میکنم که از تجربیات قبلی آلبومهای برخی از خوانندگان در من شکل گرفته است. من معتقدم که یک هنرمند «با تجربه» باید ارزش «کمیابی» را در آثار خود حفظ کند.
یک آهنگ عظیم... بهتر از بیست آهنگ است که برای جلب توجه شنونده با یکدیگر رقابت میکنند.
