وصیتنامه مخفی... برای گارد انقلاب اسلامی ایران
اخیراً - در تخیل سیاسی، نه در خزائن اطلاعاتی - «وصیتنامه مخفی» گارد پاسداران انقلاب اسلامی کشف شد که کوتاه و صریح بود: اگر نمیتوانید دولت را در اختیار بگیرید، آن را فلج کنید؛ اگر خیابان را از دست دادید، آن را بترسانید؛ و اگر شکست نزدیک شد، زمین را با ساکنانش بسوزانید.
این یک طرح جنگی نیست، بلکه بیمهنامهای علیه صلح است. گارد پاسداران به وطنهای قدرتمندی که متحدش باشند نیاز ندارد؛ زیرا وطنِ قدرتمند دارای تصمیمگیری مستقل است، در حالی که او نقشههای بیمارستانی میخواهد که تنها با دستگاههای تنفسی از تهران زنده بمانند. بنابراین، او به اندازهای که متحد میسازد، اتاق فرماندهی تأسیس نمیکند و حمایتی بدون فاکتور ارسال نمیکند؛ و فاکتور همیشه از حاکمیت دولت و خون مردم پرداخت میشود.
در عراق، سوریه، لبنان و یمن، نامها و پرچمها تغییر میکنند، اما کاتالوگ عملیاتی یکسان است: سلاحی فراتر از حاکمیت دولت، تصمیمی برای جنگ خارج از نهادهای آن، و اقتصادی که در حال فروپاشی است در حالی که سخنرانیها پیروزی جدیدی را اعلام میکنند. و طنزآمیز آنکه پروژهای که به مردم «مقاومت» وعده میدهد، در نهایت چیزی برای مقاومت باقی نمیگذارد: نه برق پایدار، نه اقتصاد، نه بندری امن، و نه دولتی با حاکمیت کامل.
و وقتی دایره بر تهران تنگ میشود، به دنبال راه حلی برای نجات منطقه نمیگردد، بلکه درهای آتش را در صحنههای دیگران باز میکند. او میخواهد جهان را متقاعد کند که هزینه سقوط پروژهاش باید توسط همه پرداخت شود؛ گویی خلیج، یمن، لبنان و عراق املاکی هستند که به نام گارد پاسداران بیمه شدهاند.
اما در وصیتنامه بندی وجود دارد که صاحب آن فراموش کرده بنویسد: آتش گذرنامهها را بازرسی نمیکند و در مرزهای نمایندگان متوقف نمیشود. و سیاست زمین سوخته برای ترساندن همسایگان در کوتاهمدت مناسب است، اما امپراتوری نمیسازد و نظامی را تا ابد محافظت نمیکند.
گارد پاسداران نمیجنگد تا پیروز شود؛ بلکه میجنگد تا مطمئن شود هیچکس از شکستش جان سالم به در نمیبرد. اما کسی که آتشها را در اطراف خانهاش میپراکند، روزی کشف خواهد کرد که باد... ایرانی است.
