صج... حزب نسائی!
نظر شما درباره تأسیس یک حزب زنان دیرینه چیست؟ برای بازآفرینی و ارتقای جایگاه زن... در حقیقت، من همواره آرزوی پیشرفت برای زنان را داشتهام... و تنها در تعریف «پیشرفت» با آنان اختلاف نظر دارم... آنان پیشرفت را به معنای مسابقهای برای دویدن در پی مردان و رسیدن به آنان میفهمند... در حالی که من برعکس، معتقدم که مرد است که در پی زن میدود... بنابراین، همانطور که میبینید، این موضوع بیش از آنکه اختلافی در ماهیت باشد، تنها اختلافی در زاویه دید و نگاه است... و تاکنون خداوند هیچ انسانی با دو چشم بینا به بشریت هدیه نکرده است تا به ما نشان دهد کدامیک در پی دیگری میرود! بهویژه اگر سینمای قدیم (سیاه و سفید) از سال ۱۸۹۵ و سینمای مدرن هالیوود در سال ۲۰۲۶ را دنبال کنیم!
او در این الگوی رابطه میان مرد و زن حرکت میکند که دهههاست بدون تغییر چشمگیری بر فرهنگ عامه تأثیر گذاشته است...
و برای اینکه به هر حال نظریه «زنِ اثباتگر» را بپذیرم و حسن نیت خود را نشان دهم... بیایید بگوییم که مرد پیشرو است و زن عقبمانده... و برای ارضای کامل او، من میگویم: این عقبماندگی حداقل از نیم میلیون سال پیش آغاز شده است؛ یعنی از عصر غارنشینی... زمانی که انسان نخستین، همانطور که انیمیشنها تصویر میکنند، در جنگلهای دوردست به شکار مشغول بود و همسرش را در غار خود رها میکرد تا به مراقبت از فرزندان و تهیه غذای آنان بپردازد... این تقسیم کار طبیعی بود؛ زیرا شکار حیوانات نیازمند عضلات قوی، سرعت و توانایی حمله و فرار از غار بود، در حالی که زن با لطافت، ملایمت، رحمت و مهربانی متمایز شده بود؛ صفاتی که برای مادری در غاری پنهان ضروری بودند!
و هزاران سال گذشت و این تقسیم کار میان دو جنس همچنان پابرجا ماند - اگرچه شکار تغییر شکل داد - تا امروز به اشکال جدیدی مانند «پول، مقام، نفوذ و اندام فرمیافته» درآمد. همچنین سلاحها نیز دگرگون شدند؛ کمان و نیزه و تیرکمان جای خود را به سلاحی معنوی، اجتماعی و ذهنی دادند که با آن میتوان به هر هدفی دست یافت! که ما آن را به «تجربه، مشاوره و سیاست» مینامیم... و غیره.
غار زن نیز تغییر کرد و به «آپارتمانی زیبا یا ویلایی راحت» تبدیل شد که او در آن با لباسهای شیک و زیورآلات دلنشین خود را آراسته و به تربیت فرزندان بر اساس اصول صحیح میپردازد... بنابراین، ۵۰۰ هزار سال نتوانست وضعیت زن و مرد را بیش از این تغییر دهد... و هر یک از آنان جهان جداگانه و حوزه فعالیت مستقل خود را در طول این دوران و رویدادهای عظیم حفظ کردند...
پس مرد متعلق به بیرون است و زن متعلق به درون... و گمان میکنم نیم میلیون سال مدت کافی برای سازگاری طبیعت انسان باشد. اگر امروز زن بخواهد طبیعت خود را تغییر دهد و در نظرش این باشد که کاری را که مردان انجام میدهند انجام دهد، به کارهای بیرون بپردازد و مستقیماً در میدانهای سیاست و نبرد شرکت کند، این اختیار با اوست... و پیشنهاد عملی برای تحقق این امر آن است که فوراً هیئت «بانوان کارآفرین» تشکیلدهنده «حزب زنان» که قرار است تأسیس شود را به جنگلهای آمازون در برزیل یا حوضه آبریز کنگو در مرکز آفریقا بفرستیم، جایی که هنوز «جامعهای بومی» در غارها یا روی درختان زندگی میکند و از شکار و جمعآوری میوه تغذیه مینماید!
آنجا به این مأموریت زنان شریف اجازه میدهیم تا پایههای زندگی مورد نظر را بنا نهند... و آنان باید تقسیم کار را مجدداً بر اساس شرایط مدرن تنظیم کنند! آنان باید شکار و ساخت سلاح در جنگلها را بر عهده بگیرند و کارهای داخل غار یا روی درختان را به مردان واگذار کنند!
و نیم میلیون سال دیگر صبر کنیم - و این زمان زیادی نیست - تا نسلهای جدیدی از زنان خودساخته متولد شوند که سرهای اجدادشان را بالا ببرند و اصول حزب زنان انقلابی و محترم خود را با جوهر سفال بر دیوارها بنویسند! در میان مردان «جامعه مردسالار».
و در اینجا به من اجازه دهید که بپرسم: آیا برای آنان کرسیهایی در پارلمان پیشبینی خواهد شد، بهویژه با توجه به اینکه آنان حزبی مستقل و قائمبهخود هستند که ریشههایش در اعماق تاریخ فرورفته است... یا اینکه آنان به اصول احزاب شناختهشده مردان (جمهوریخواه و دموکرات، راست و چپ، ملیگرا و میهندوست) پیوسته و در آنها ادغام میشوند؟
اگر گزینه نخست باشد، بیشک حزب مستقل آنان در امور مربوط به زنان، صاحب کلامی خواهد بود که نافذ و غیرقابل انکار است. بنابراین، اگر چنین حزبی مثلاً پیشنهاد دهد که پودر، رژ، جوراب، کیفها (بهویژه برندهای جهانی) و کفشها از هرگونه مالیات (گمرکی یا تجاری) معاف شوند، این معافیت بدون هیچ بحثی اجرا خواهد شد... و مردی که با اپوزیسیون رأی دهد، آماده است تا سختیهای دنیا بر سرش فرود آید؛ نه تنها در پارلمان، بلکه در خانهاش نیز از سوی همسر، خواهر یا دخترش!
اما اگر گزینه دوم باشد، من سود بزرگی را برای زنان در آن نمیبینم... و صادقانه میترسم که طمعهای احزاب دیگر، آنان را ببلعند؛ احزابی که هم سبز و هم خشک را خوردهاند و ما را در بیابان رها کردهاند تا با قوانین متوالی دستوپنج نرم کنیم، جریمهها را بپردازیم و مالیاتها را تسویه کنیم، در حالی که هم در نزد ما و هم در نزد شما خیر و برکت وجود دارد... آیا آنان چیزی جز عکسبرداری و بازتجارت با مسئله زنان به دست نخواهند آورد؟
