ای جلیب... یا تو جلیبی، یا پس از تو جلیبی

همه‌ی آن‌چه دزد می‌خواهد را در تو می‌یابد، ای جلیب... بانک‌های ربویِ بدون مجوز، انبارهایی با قیمت‌های سرزمینی که تنها خدا از محتویاتشان آگاه است، و کلینیک‌های زایمانی که برای زایمان نیستند. وای از بازار جمعه‌ی کوچک؛ در آن لباس‌ها و «جذور» (ریشه‌ها/اصالت) تبعیدشدگان با قیمت‌هایی عرضه می‌شوند که رضایت مصرف‌کنندگان را جلب می‌کند، و حمل‌ونقل عمومی «ای وای، چه عالی و مطمئن» با عملکرد بالا و پایبند به زمان‌بندی؛ در هر پلک‌زدنی یک اتوبوس کولردار تو را به المرقاب می‌رساند.

و نگران نباش، حق تو محفوظ است و سریع‌تر از قطار به سراغت می‌آید. اگرچه جلیب در هرج‌ومرج است، اما بهشت زحمتکشان و بهشت گریختگان است و تنها کمبود دارد یک دادگاه با چکشِ دستانِ حسینه و زندانی به رهبری بدری ابوکلبشه.

سوگواری من بر خیطان، که در آن اجاره‌ی آپارتمان‌ها به ۵۰۰ دینار رسیده است، و الفروانی برای تو اشک می‌ریزد، زیرا قیمت‌هایش از حد معقول فراتر رفته است.

روزگار چرخید، ای جلیب، و گذشت، اما با جنون قیمت‌های املاک، چه کسی پاسخگوی حساب‌وکتاب خواهد بود؟