میانجیگری و بازدارندگی
میانجیگری در جنگها تنها شامل پیامهای متقابل، سفرهای دیپلماتیک یا بیانیههایی نیست که از دو طرف خواستار «خودداری» کند.
نقش واقعی میانجی از آنجا آغاز میشود که تلاش میکند از تبدیل اختلاف به جنگ و سپس از تبدیل جنگ به یک درگیری منطقهای گسترده جلوگیری کند.
اما پرسشی که امروز خود را تحمیل میکند این است: این نقش کجاست، زمانی که رویارویی از مرزهای خود فراتر رفته و کشورهایی که طرف درگیری نیستند، به صحنههای بمباران و تهدید تبدیل میشوند؟
اگر هدف میانجیان تنگتر کردن دامنه جنگ است، باید به سمت طرفی که جنگ را گسترش میدهد معطوف شوند، نه اینکه صرفاً از کشورهایی که مورد حملات قرار میگیرند بخواهند صبر و خودداری به خرج دهند.
دولت کویت و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و سایر کشورها تلاش کردهاند خود را از جنگ آمریکا و ایران دور نگه دارند و به راهحلهای دیپلماتیک دعوت کردهاند؛ برخی از آنها حتی نقش مستقیمی در انتقال پیامها و تلاشها برای کاهش تنش بین واشنگتن و تهران ایفا کردهاند. با این حال، ما در طول مسیر این درگیری، مورد حملات مستقیم ایران یا از طریق نیروهای نیابتی آن قرار گرفتهایم و همچنان در معرض آن هستیم.
میانجی که میخواهد جنگ را متوقف کند، باید به وضوح بگوید: انتقال جنگ به کشورهایی که انتخاب نکردهاند در آن دخیل باشند، متوقف شود.
علاوه بر این، منطق «شما میزبان نیروهای آمریکایی هستید، پس شما بخشی از جنگ هستید» منطقی خطرناک است، زیرا حاکمیت کشورها را نادیده میگیرد و به هر کشور جنگطلب این حق را میدهد که همسایگان خود را تنها به دلیل داشتن روابط امنیتی یا نظامی با طرف دیگر مجازات کند.
آنها امروز بیش از هر زمان دیگری باید گفتگو را جدیتر، میانجیگری را قدرتمندتر و پیامها را شفافتر کنند.
