ستارهای که هرگز بر صحنه نرفت
در تئاتر، عادت بر ما که صحنه را مکانی بدانیم که داستان در آن ساخته میشود و به دنبال نام بازیگران، کارگردان و نویسنده باشیم؛ اما داستانهای دیگری نیز وجود دارند که در سایهها و دور از نورها شکل میگیرند، آنها را تماشاگر نمیبیند و شاید حتی خود سازندگان آنها نیز ناشناس بمانند، با این حال، آنها اغلب بخش اساسی موفقیتی هستند که ما آن را میبینیم، از آن لذت میبریم و برای آن دست میزنیم.
یکی از این داستانها توجه مرا در نمایش «مهندس ذوق عمومی» جلب کرد که چند روز پیش در آن حضور داشتم. صادقانه بگویم که این بار برای نوشتن درباره نمایش نرفتم و قصد نداشتم نظر جدیدی به آنچه همکارانم درباره این نمایش نوشتهاند اضافه کنم، بهویژه که این نمایش مورد توجه و پوشش رسانهای و هنری قرار گرفته بود؛ بلکه آنچه مرا متوقف کرد، کاملاً خارج از متن و خارج از صحنه رخ میداد.
وقتی برادر عزیزم عبدالله المظفر، پدر ستارههای خالِد و احمد المظفر را دیدم که ساعتها قبل از شروع نمایش در حال حرکت، پیگیری و هماهنگی بود، به ورود و خروج افراد توجه میکرد، از مهمانان مراقبت میکرد و برای راحتی همه، چه کسانی را بشناسد و چه نشناسد، تلاش میکرد، رفتار او را مانند مردی دیدم که بارهایی را بر دوش میکشد که نیاز به کسی دارد آنها را تحمل کند. و دقیقاً در همان لحظه بود که خودم را در حال تفکر درباره معنای حمایت واقعی مییافتم.
حمایتی که منظورم این است، زمانی ظاهر میشود که ایمان به استعداد فرزندان به یک مسئولیت تبدیل شود و عشق به یک عمل روزانه تبدیل گردد، به طوری که فردی از برخی فشارها و خستگیها بگذرد تا دیگران فضای گستردهتری برای موفقیت داشته باشند. برخی این موارد را ساده میپندارند، اما در حقیقت اینها مسئولیتی هستند که نیاز به زمان، تلاش و صبر دارند و شاید حتی به فداکاریهای زیادی نیاز داشته باشند که کسی از آنها آگاه نیست.
به همین دلیل، معتقدم که خالِد و احمد المظفر بسیار خوششانس هستند که پدرشان «بابا فیصل» در کنارشان حضور دارد، زیرا آنها الگویی از پدران را دارند که درک کردهاند ایستادن پشت فرزندان، بهویژه در هنر، بسیار مهم است، زیرا ذات هنرمند نیاز به فضایی دارد تا آزمایش کند، اشتباه کند، درست عمل کند، ریسک کند و متفاوت باشد. و در شرایط رقابتی که تئاتر کویت امروز در آن زندگی میکند، وجود خانوادهای که به هنرمند ایمان داشته باشد و از او حمایت کند، ارزشی افزوده است که نمیتوان نادیده گرفت.
و نکته جالب توجه برای من در طول نمایش و بین پردهها این بود که حضور برادر محترم عبدالله المظفر محدود به فرزندانش نبود، بلکه برای کل نمایش و تیم آن حضور داشت، زیرا زیباترین نوع حمایت، حمایتی است که مرزهای خویشاوندی را نمیشناسد؛ زمانی که او همه را در آغوش میگرفت و از کوچک تا بزرگ تشویق میکرد.
بنابراین، برخی از پدران صندلی ردیف اول را درخواست نمیکنند، منتظر تشویق نیستند و نامی در پایان نمایش نمیخواهند؛ برای آنها کافی است که فرزندانشان را روی صحنه ببینند و احساس کنند که تمام زمانی، زحمت و نگرانیای که صرف کردهاند، بیهوده نبوده است. اینها کسانی هستند که روی صحنه نمیروند، اما بدون آنها ممکن است داستان کامل نشود.
