پاسخ به... «چه می‌شد اگر!»

پیرو مقاله روز یکشنبه که در آن بر تکیه بر صاحبان اندیشه بزرگ، دارای تفکر، چشم‌انداز و راه‌حل‌هایی که توسعه را در حوزه‌های مختلف محقق می‌سازند تأکید کردیم و مهم‌تر از همه، اینکه این افراد از خاندان‌های شریف باشند، در اینجا به ادامه ارائه پاسخ به پرسش «چه می‌شد اگر...؟» می‌پردازیم؛ یعنی «اگر چنین می‌کردیم، چنین نتیجه‌ای حاصل می‌شد».

چه می‌شد اگر از دنبال کردن احمقان، نادانان و کسانی که خود را مشهور می‌نامند اما محتوایی که به کشور و مردم سودی برساند ارائه نمی‌دهند، دست برمی‌داشتیم؟... در این صورت احساس آرامش روانی می‌کردید و خود را از گناهان، تفسیرها و تحلیل‌های مبتنی بر اطلاعاتی که تصدیق کرده بودید اما گمراه‌کننده بودند، و برخی از آن‌ها از هوش مصنوعی بهره می‌بردند و پس از آن زمان خود را صرف دنبال کردن افرادی می‌کردید که از نظر محتوایی برترند، حتی اگر مشهور نباشند.

چه می‌شد اگر از صاحبان نظر خردمند و حکیم کمک می‌گرفتیم و از متخصصان، دانشمندان و فرهنگیان می‌خواستیم تا عملکرد مسئولان را بر اساس موضوعاتی که مدت‌هاست در انتظار راه‌حل هستند، ارزیابی کنند؟... به دلایل ضعف عملکرد بسیاری از آن‌ها و فقدان چشم‌انداز دقیق پی می‌بریم و این امر ما را به انجام تغییرات علمی و عملی در نام‌ها و روش‌های کاری نهادی، ایجاد حاکمیت شرکتی و فعال‌سازی پاسخگویی به فسادبرانگیزان سوق می‌دهد که این نیازمند شفافیت با مخاطبان و دریافت‌کنندگان خدمات است.

چه می‌شد اگر با روحیه‌ای ورزشکارانه، نظر هر منتقد از صاحبان اندیشه بزرگ را می‌پذیرفتیم و از آن‌ها می‌خواستیم تا برای گفت‌وگو و درک پدیده‌های پیرامون ما بنشینند؛ رویکردی که پیش‌تر نیز مرسوم بود؟... این کار به ما راه‌حل‌هایی می‌بخشد که شبیه به مشاوره‌های رایگان است.

و مهم‌تر از همه... چه می‌شد اگر مطالعه‌ای انجام می‌دادیم که سطح زندگی و امنیت اجتماعی هر فرد کویتی را تعیین کند و در مورد علت رکود دستمزدها بدون افزایش، با توجه به نرخ تورم و افزایش قیمت‌ها تحقیق می‌کردیم؟... در این صورت شهروندان از رفاه و دستمزدی برخوردار می‌شدند که تعهدات ماهانه آن‌ها را پوشش دهد... و شناخت دغدغه‌های مردم و تلاش برای رفع آن‌ها، امنیت اجتماعی را محقق می‌سازد.

نتیجه‌گیری این است که هرچقدر تلاش کنیم، بگوییم و بنویسیم، مهم‌ترین و فوری‌ترین اولویت، اعتراف به اشتباه و اهمیت انتخاب نظر درست از کسانی است که شایسته عنوان «مشاور» هستند؛ «کسی که مشورت می‌کند، هرگز زیان نمی‌بیند». انباشت مسائل بدون راه‌حل و فقدان شفافیت در کار بر اساس یک برنامه کاری «کار نهادی جمعی» مشخص که به هدف «تحقق توسعه، شکوفایی، رفاه و تنوع‌بخشی به منابع درآمد» خدمت نمی‌کند، ادامه یابد.

چه می‌شد اگر گام‌های شجاعانه‌ای برای اصلاح آنچه قابل اصلاح است برمی‌داشتیم...؟! خداوند یاری‌گر است.