انتخابات در واقع وارد ارتش اسرائیل شدهاند... فشار سیاسی آغازگر فلج کردن نظام است
در غزه، محدودیتهایی برای سربازان در مواجهه با جنبش حماس وضع شده است، و در لبنان، ارتش اسرائیل سطح فعالیت خود را کاهش داده است، و در کرانه باختری، پایگاههای غیرقانونی مستعمرهنشینان همچنان پابرجا هستند. و هرچه به انتخابات کنست نزدیکتر میشویم، نگرانی از نفوذ عمیق ملاحظات سیاسی در درون نهادهای امنیتی افزایش مییابد.
روزنامه «معاریو» گزارش میدهد که ارتش با نزدیک شدن به انتخابات و تلاشهای سیاستمداران برای کشاندن نهادهای امنیتی به میان آتش درگیری سیاسی، تحت فشار سیاستمداران احساس میکند. وزیر دفاع، اسرائیل کاتس، اخیراً از دغدغههای انتخابات مقدماتی در ائتلاف لیکود رها شده است و دیگر مجبور به تولید ویدیوهای «بوم بوم» نیست و میتواند به کار خود در وزارت دفاع بازگردد.
روز سهشنبه، کاتس به همراه معاون رئیس ستاد ارتش، تیپژنرال تامیر یادعی، فرمانده منطقه شمال، تیپژنرال رافی میلو و افسران دیگر، از جنوب لبنان بازدید کرد. وزیر دفاع به خوبی از خواستههای آمریکا از اسرائیل در مورد لبنان، سوریه و غزه آگاه است؛ خواستههایی که به دلیل آنها، ارتش اسرائیل بیش از ۱۲ روز است که از اجرای عملیاتهای ترور هدفمند در نوار غزه خودداری میکند.
در مرز شمالی، ارتش سطح پایینی از فعالیت را در عملیاتهای خود در «شهرهای پناهگاه» حزبالله در رشتهکوههای علیطاهر در لبنان حفظ کرده است.
وزیر دفاع اعلام کرد که ارتش قصد ترک نقاطی که در آنها مستقر است را ندارد و گفت: «ارتش اسرائیل اینجا است تا در مناطق امنیتی لبنان، سوریه و غزه باقی بماند و از تمام کشور اسرائیل محافظت کند. ما اینجا در بالا هستیم و آنها در پایین؛ و به ارتش اسرائیل دستور دادهام تا تمام اقدامات لازم را برای آمادگی جهت ماندن در منطقه در بلندمدت انجام دهد.»
اما در حالی که کاتس در اظهارات خود مغرورانه سخن میگوید، آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع سابق و عضو کنست که نامزد ریاست دولت است، آشکار میسازد که ارتش در غزه به دلیل دستورالعملهای سطح سیاسی کاملاً فلج شده است.
رئیس حزب «اسرائیل بیتنو» چندین رویداد را مطرح کرد که در آنها ارتش مجبور شد حسابهای حماس را در نظر بگیرد، از هدف قرار دادن مسلحین خودداری کند، یا از توقف مانورهای جنبش که شبیه به کنترل شهرکها بود، دست بکشد.
اسرائیل در حال حاضر در مشکلترین وضعیت در غزه قرار دارد، به طوری که سربازان ارتش به «هدف در میدان تیر» حماس تبدیل شدهاند. به سربازان ممنوع است که به مسلحین پشت خط زرد شلیک کنند، مگر زمانی که ببینند آنها در حال ورود به وضعیت حمله فوری هستند و هیچ راه دیگری برای رفع تهدید از آنها وجود ندارد.
«و باید گفت که ارتش در تمام جبهههای نبرد دستاوردهای چشمگیری داشته است»، به نقل از «معاریو»، با این حال سطح سیاسی در مورد راهحلهای «روز بعد» در هر یک از این جبههها شکستی رسوا داشته است.
مشخص نیست که آیا وزیران جناح راست پوششی برای هرجومرجی که گروههای افراطی جناح راست در کرانه باختری ایجاد میکنند تا شکستهای سیاسی خود را بپوشانند، فراهم میکنند یا خیر. در روزها و هفتههای اخیر بیش از صد پایگاه غیرقانونی مستعمرهنشینان تأسیس شده است، در حالی که ارتش از برچیدن آنها خودداری میکند. «آیا این تلاش برای آرام کردن اوضاع پس از حمله در روستای تل است، یا این دستورالعملهایی از بالا هستند که توسط سیاستمدارانی صادر شده تا انتخابات مقدماتی را به سلامت طی کنند؟» به نقل از «معاریو».
در واقعیت اسرائیلی، همه چیز ممکن است. و در خصوص شیوه مدیریت رابطه بین سطوح سیاسی و نظامی، به نظر میرسد دیگر چیزی نمیتواند افکار عمومی را شگفتزده کند. وقایع شهر قصره در شمال کرانه باختری، جایی که مستعمرهنشینان خانههای فلسطینیان را محاصره کردهاند، تنها نشاندهنده ناتوانی ارتش، پلیس و «شاباک» و ضعف نهادهای امنیتی در برابر گروهی از مجرمان و اراذل است. به جای آنکه این افراد را در یک خودروی پلیس حبس کنند، برای بازجویی به بازداشتگاه ببرند، علیه آنها دادخواست اتهام ارائه دهند و درخواست کنند تا تا پایان مراحل قضایی در بازداشت بمانند، نهادهای امنیتی با آنها مانند اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده رفتار میکنند.
روزنامه «معاریو» در پایان مینویسد: «این اراذل و اوباش اربابان زمین هستند و هر گامی که سیستم برمیدارد باید با تأیید این مجرمان همراه باشد. اوج رسوایی زمانی بود که رئیس ستاد کل ارتش، ایال زامیر، یک روز پس از درگیریها، مجبور شد سربازان گردان ۵۱ از تیپ گولانی را برای مقابله با آشوبگران فراخواند.»
