اسرائیل... فاشیهای حاکم در رویارویی با «ژنرالهای تکبر»
- فرار از پایان اشغالگری و عدم تمایل به خروج از غزه، لبنان و سوریه... و این اقدام را بهعنوان «دستاورد محوری» میبینند.
- بیشتر آنها پایان اشغالگری را نوعی سازش با امنیت اسرائیل تلقی میکنند... بنابراین صحبت درباره آن ممنوع است.
- اسرائیل و ایالات متحده در چهارراهی میان رویکرد به یک راهحل جامع و تداوم درگیری و از دست دادن اتحاد راهبردی قرار دارند.
- عمانوئل: پایان اشغالگری بر اساس ابتکار عربی... به معنای به رسمیت شناختن، عادیسازی و صلح است؛ «چه بیشتر از این میخواهید؟»
- اپوزیسیون اسرائیلی... ترس ژنرالها و قدرت کور
صحنه سیاسی و امنیتی اسرائیل امروز در سایه یک پارادوکس آشکار شکل میگیرد، هرچه به تاریخ انتخابات کنست اسرائیل در ۲۸ اکتبر آینده نزدیکتر میشویم؛ در حالی که قلمرو اشغالگری در نوار غزه، لبنان و سوریه گسترش مییابد و جناح راست افراطی فاشیست به رهبری بنیامین نتانیاهو، ایتمار بنگویر و بتسلئیل سموتریچ، در چنگ انداختن قدرت مانند غنیمت جنگی پافشاری میکنند، اپوزیسیون اسرائیلی - به رهبری ژنرالهای وسواسی نسبت به قدرت و مغرور به برتری نظامی - به موقعیتی ترسو تنزل یافته که از ورود به هسته اصلی مسئله، یعنی خود اشغالگری، اجتناب میکند.
در صحنهای که شایسته یک تئاتر پوچ است، فاشیستها و ژنرالها بر سر این رقابت میکنند که چه کسی وعدههای سختگیرانهتری ارائه دهد، در حالی که فراموش کردهاند که عصر «پیروزی مطلق» با زور اسلحه به پایان رسیده است و کل منطقه دیگر تحمل توهمات سلطه منطقهای و پروژههای «اسرائیل بزرگ» را که جناح راست افراطی تبلیغ میکند، ندارد. در غزه، اشغالگران به جنایات خود علیه غیرنظامیان ادامه میدهند؛ در لبنان، میراث مذهبی و مدنی ویران میشود؛ و در سوریه، گروههای شبهنظامی اشغالگر زیر پوشش «امنیت» وهمانگیز گسترش مییابند.
و در اینجا پرسش فوریتر این است: آیا اسرائیل درک میکند که تداوم اشغال سرزمینهای فلسطینی، لبنانی و سوری نه تنها یک خطای راهبردی، بلکه خودکشی سیاسی است که آینده آن را به عنوان یک دولت تهدید میکند و اتحاد راهبردیاش با واشنگتن را بر لبه پرتگاه قرار میدهد؟ یا اینکه جناح راست افراطی فاشیست - با همدستی اپوزیسیونی ترسو - اصرار دارد کل منطقه را به یک جنگ تمامعیار منطقهای بکشد، در تلاشی یأسزده برای جبران شکستهای نظامی و انسانی خود؟
در تحلیلی چشمگیر که توسط روزنامه «هآرتس» منتشر شد، تحلیلگر نظامی آموس هرئیل آشکار میسازد که اسرائیل عمداً از اجرای توافقهای خروج از مناطق اشغالی در لبنان، سوریه و غزه خودداری میکند، «به دلیل ناتوانی در دستیابی به پیروزی مطلق یا حسم در هر جبههای».
و نگرانکنندهتر آنکه، تصمیمگیران این اشغالگری را به عنوان «دستاورد محوری» اسرائیل نشان میدهند - گویی کنترل بر سرزمینهایی که متعلق به آنها نیست و بیحرمتی به زندگی مردم، میتواند جایگزینی برای پیروزی باشد که آنها به دست نیاوردهاند.
هرئیل تأکید میکند که «برای دولت نتانیاهو راحت نیست که چنین خروجهایی را در آستانه انتخابات کنست انجام دهد»، که اشارهای صریح به این دارد که محاسبات بقا در قدرت بر هر ملاحظات اخلاقی یا راهبردی غلبه میکند. این پارادوکس زمانی تشدید میشود که جناح راست افراطی پافشاری بر اشغالگری را نه تنها یک گزینه نظامی، بلکه یک ایدئولوژی مذهبی و سیاسی غیرقابل مذاکره میداند، در حالی که دولت دونالد ترامپ - که صبرش رو به اتمام است - با توقف جنایات جنگی اسرائیل و اعمال طرح ۱۵ نقطهای که شورای صلح مطرح کرده، دست به اقدام میزند.
در این راستا، هشدار رام امانوئل - حامی برجسته اسرائیل و نامزد احتمالی ریاست جمهوری در انتخابات ۲۰۲۸ آمریکا - عمق بحران را آشکار میکند. او در سخنانی که در تلآویو ایراد کرد، هشدار داد که سیاست فعلی اسرائیل «از نظر سیاسی پایدار نیست» و خواستار توقف حمایت نظامی بیقید و شرط از اسرائیل شد.
او سیاست آمریکا را که به «سیاست سنتی مبتنی بر حمایت بیقید و شرط بدون هیچ شرط یا پیامدی» توصیف میکند، نقد کرد و آن را عاملی دانست که «رئوزیری را پدید آورده که باور دارد میتواند منافع راهبردی خود را بدون توجه به دغدغههای آمریکایی محقق کند».
او در این راستا به ابتکار جامعة الدول عربی - که شامل ۵۷ کشور اسلامی است - استناد میکند که در ازای پایان اشغال، به اسرائیل اعتراف، عادیسازی و صلح جامع را پیشنهاد میدهد. عمانوئیل با کنایهای تند میپرسد: «شما بیشتر چه میخواهید؟»
اوری بار-یوسف، نویسنده در تحلیلی در روزنامه «هآرتس» با عنوان «زمان آن رسیده که رهبران اپوزیسیون نشان دهند شایسته رهبری هستند و درباره مسئله پیچیده اشغال صحبت کنند»، به پدیدهای نگرانکننده اشاره میکند: رهبران اپوزیسیون بهطور سیستماتیک از ورود به بحث درباره مسئله اشغال در طول کمپین انتخاباتی خودداری میکنند و به بهانه اینکه «اکثر اسرائیلیها پایان اشغال را نوعی سازش با امنیت اسرائیل میدانند، بنابراین صحبت درباره آن ممنوع است»، از آن پرهیز میورزند.
نتانیاهو بنیامین معتقد است که حل مسائل امنیتی در یک توافق عادیسازی با عربستان سعودی نهفته است که میتوان آن را بدون تأسیس دولت فلسطین به دست آورد - گویی که عادیسازی میتواند امنیت را بدون رسیدگی به ریشههای درگیری بخرد.
بنی گانتس امنیت را بر دو پایه استوار میداند: یک پایه امنیتی قوی و یک پایه مبتنی بر ارزشهای دموکراتیک و لیبرال - در حالی که فراموش میکند دموکراسی نمیتواند بر ویرانههای حقوق فلسطینیان بنا شود.
یائیر لاپید (یئیر غولان) توضیح داد که راه رسیدن به امنیت در جدایی از فلسطینیها نهفته است، هرچند کلمه «اشغال» را به صراحت به کار نبرد - گویی که جدایی میتواند واقعیت اشغال موجود را محو کند.
در مورد راستگرایان، راهحلهای آنها در بیان متفاوت اما در روحیه نژادپرستانه یکسان بود. بنگیور به «تشویق فلسطینیها به مهاجرت از نوار غزه و کرانه باختری» دعوت کرد، در حالی که سموتریچ معتقد بود کلید امنیت در منطق «دیوار آهنین» یابوتنسکی نهفته است - منطقی که بر پایه قدرت کور و پاکسازی قومی پنهان استوار است.
میخائیل میلشتاین، پژوهشگر در «مرکز دین» دانشگاه تلآویو، در روزنامه «یدیعوت احرونوت» تحلیلی عمیقتر از این پدیده ارائه میدهد و معتقد است که «در غیاب توانایی اسرائیل برای نشان دادن پیروزی مطلق یا حسم در هر جبههای، مفهوم کنترل بر منطقه به دستاورد مرکزیای تبدیل شده که سیاستگذاران به آن اشاره میکنند».
او هشدار میدهد که حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به این دلیل رخ نداد که ارتش در خطوط فعلی مستقر نبود، بلکه به دلیل «اعتماد به نفسی که به تکبر رسیده و جمود فکری و تمسخر دشمن فلسطینی» بود.
میلشتین به تکامل «شرورهای» ناشی از ماندن جمود در سرزمینهای اشغالشده اشاره میکند، مانند کشتارهای هدفمند در غزه، بیتوجهی به هدف قرار دادن غیرنظامیان، زنان و کودکان، ویرانی اماکن مذهبی مسیحیان در لبنان، و کاهش اطاعت در ارتش اسرائیل.
او پیشبینی میکند که این وضعیت به «جنگ فرسایشی در داخل یا در مرزهای کمربندهای امنیتی اشغالشده در غزه، لبنان و سوریه - سه کشور» منجر شود - جنگی که هر چیزی را خواهد خورد و تنها یک توافق سیاسی شجاعانه میتواند آن را متوقف کند.
در این زمینه، بار-یوسف اشاره میکند که نانسی پلوسی، از برجستهترین حامیان در کنگره آمریکا برای پایان دادن به کمکهای نظامی، به دلیل مواضع خود باعث تشدید تنشها شده است. او یادآوری میکند که «دوری فزاینده جهانی از اشغال، اسرائیل را به کشوری طردشده و منزوی تبدیل میکند» - هشداری که به اندازه تهدیدات نظامی خطرناک است، زیرا انزوای بینالمللی اسرائیل را از مشروعیت اخلاقی و سیاسی خود محروم کرده و آن را در معرض تحریمهای بینالمللی قرار میدهد که ممکن است حتی بقای خود کشور را به خطر اندازد.
در غزه، غیرنظامیان زیر آوار خانههایی که توسط هواپیماهای اسرائیلی بمباران شدهاند، مورد تجاوز قرار میگیرند و در لبنان، کلیساها و مساجد ویران میشوند؛ صحنهای که بازتابدهنده نژادپرستی افراطی اشغالگر است. در تلآویو، فاشیستها و ژنرالها بر سر این که چه کسی وعدههای سختگیرانهتری ارائه میدهد، با یکدیگر رقابت میکنند، در حالی که جناح راست افراطی اشغال سرزمینهای فلسطینی، لبنانی و سوری را به عنوان یک «دستاورد محوری» مطرح میسازد؛ گویی کنترل بر زندگی مردم میتواند در قرن بیستویکم به عنوان افتخاری قابل تشریفاتی تلقی شود!
در واشنگتن، حامیان لیبرال از اسرائیل به صورت بیقید و شرط حمایت میکنند، گویی که این یک امر مقدس است، در حالی که امانوئل - نامزد احتمالی ریاست جمهوری - هشدار میدهد که سیاست فعلی «از نظر سیاسی پایدار نیست». و طرح دو کشور مبتنی بر ابتکار عربی - ۵۷ کشور اسلامی در برابر خروج و پایان اشغال - را ارائه میدهد و با کنایهای تند میپرسد: «شما چه میخواهید بیشتر؟»
آیا اسرائیل درک میکند که تداوم اشغال خود، آن را در یک چهارراه سرنوشتساز قرار میدهد؛ میان حرکت به سمت یک راهحل جامع مبتنی بر ابتکار صلح عربی، یا تداوم درگیری و از دست دادن اتحاد راهبردی با ایالات متحده، و تبدیل شدن به کشوری طردشده و منزوی بینالمللی؟
در این لحظه تاریخی، اسرائیل در برابر دو گزینه بدون جایگزین دیگر قرار دارد: یا خروج از سرزمینهای اشغالی و مشارکت در یک صلح منطقهای جامع که حقوق مردم را به رسمیت بشناسد، یا تداوم در توهمات گسترش و توسعهطلبی که توسط جناح راست فاشیست افراطی هدایت میشود و این منطقه را به طور کامل به یک جنگ تمامعیار منطقهای خواهد کشاند که هیچکس از آن در امان نخواهد بود. و بدتر از آن، این گزینه دوم، اسرائیل را در رویارویی تاریخی با اتحاد راهبردی با واشنگتن قرار خواهد داد و هرگونه مشروعیت اخلاقی یا سیاسی را از آن سلب خواهد کرد، آن را تنها در برابر خشم منطقه و جهان رها خواهد ساخت.
