«سفر» جستجوی خویشتن... آفرینشی که هرگز متوقف نمیشود
- نمایش، بازیگر را بهعنوان تنها ابزار تولید تصویر تئاتری درآورد
- بازنویسی دراماتیک با دیدگاه کارگردانی در ارائه تجربهای اجرایی و فرمی تئاتری مبتنی بر نمادگرایی همسو بود
- «سفر» تصویری فلسفی از رابطه بازیگر با خویش ارائه داد
تئاتر استودیوی مرکز شیخ جابر الاحمد فرهنگی، همچنان میزبان اجرای آزمایشی هنرهای نمایشی «سفر» است که بهعنوان نقطه اوج برنامه «پروانه شماره یک»، یکی از ابتکارات آموزشی راهاندازیشده توسط مرکز در فصل تابستان، شکل گرفت.
اجرای «سفر» تجربهای تئاتری را ارائه داد که دیدگاهی فکری و زیباییشناختی داشت و بر فلسفه اجرا بهعنوان ستون اصلی اثر تکیه کرد. این اثر از ایمانی عمیق سرچشمه گرفت که بازیگر نقطه کانونی ساخت نمایش است و حضور خلاقانه او قادر به تولید فضای تئاتری با تمام اجزای آن میباشد.
بازنویسی دراماتیک با دیدگاه کارگردانی در ارائه تجربهای اجرایی و فرمی تئاتری مبتنی بر نمادگرایی همسو بود؛ جایی که سفر به استعارهای فلسفی از مسیر زندگی انسان تبدیل شد، همراه با رویاها و آرزوهایش، در حالتی گذار از ایستگاههای متعدد که در مجموع، سفر وجود را شکل میدهند. این امر از طریق ساختاری دراماتیک منسجم محقق شد که بر مجموعهای از تصاویر تئاتری متوالی استوار بود و تحولات روانی و عاطفی شخصیتها را بیان میکرد؛ تجربهای حسی و فکری که همزمان توسط بازیگر و مخاطب زیسته میشود.
«سفر» تصویری فلسفی از رابطه بازیگر با خویش، با شخصیتی که او را تجسم میبخشد و با مخاطبی که نمایش را کامل میکند، ارائه داد. در این اثر، بازیگر شخصیت مشخصی را ایفا نمیکند، بلکه انسان نهفته در درون خود را آشکار میسازد و احساسات و افکارش را به مادهای زنده دراماتیک تبدیل میکند که بهصورت خودجوش و صادقانه پیش چشم مخاطب شکل میگیرد؛ بدین ترتیب، نمایشی با بعدی انسانی عمیق خلق میشود و مخاطب را به شریکی در تولید معنا تبدیل میکند.
از منظر کارگردانی، اجرا بر تنوع روشهای اجرا، از جمله اجرای انفرادی، دوتایی و گروهی، تکیه داشت و از تکنیکهای بازی گروهی (کورس)، حرکت تئاتری، بیان بدنی، دکلمه و آواز انفرادی و گروهی در چارچوبی یکپارچه استفاده کرد که وحدت ریتم و ساختار را حفظ نمود و در تشکیل تصاویر تئاتری متوالی با بعدی بصری و حسی نقش داشت.
اجرای «سفر»، بازیگر را بهعنوان تنها ابزار تولید تصویر تئاتری درآورد؛ تجربهای که در حوزه تئاتر تعاملی قرار میگیرد، جایی که رابطه مستقیم بین بازیگر و مخاطب، اساس عمل تئاتری واقعی است و تخیل خلاق بازیگر قادر است مکان، زمان و رویداد را بدون نیاز به عناصر مادی کمکی خلق کند.
اجرای گروهی شرکتکنندگان بهعنوان یکی از مهمترین عناصر اجرا برجسته شد؛ بازیگران آگاهی فزایندهای نسبت به هنرهای نمایشی با نگاهی معاصر نشان دادند و سطحی پیشرفته از انضباط و هماهنگی، همراه با توانایی واضح در بهکارگیری بدن، صدا و هیجان در خدمت ایده را به نمایش گذاشتند.
رویدادهای اجرا در سالن انتظار یکی از فرودگاهها آغاز میشود، جایی که مسافران در حال آمادهسازی برای شروع سفر خود هستند، پیش از آنکه به همه اعلام شود سفر به دلیل خرابی فنی بزرگ در هواپیما لغو شده است. با این حال، این رویداد تنها دروازهای نمادین برای تحولی دراماتیک و فلسفی بود؛ شخصیتها به صحنه بازمیگردند تا تأکید کنند که سفر واقعی آن نیست که با هواپیما آغاز شود، بلکه سفری است که هنرمند بر صحنه آغاز میکند، جایی که رویا متولد میشود، تلاش تازه میگردد و انسان هرچند گامهایش دچار لغزش شود، به جستجوی خویش ادامه میدهد. در اینجا پایان به آغازی جدید تبدیل میشود، در پیامی که تأکید میکند خلاقیت هرگز متوقف نمیشود و هنرمند واقعی هرگاه گمان کند به انتهای راه رسیده، دوباره آغاز میکند.
نگارش دراماتیک و کارگردانی را عبدالله عبدالرسول، کارگردان باتجربه تئاتر، بر عهده داشته است؛ او که در طول مسیر حرفهای پربار خود، پروژه هنری مبتنی بر کشف استعدادهای جوان و باور به اینکه آینده تئاتر از آموزش عملی آغاز میشود و با دادن فرصت به نسلهای جدید برای ارائه دیدگاههای هنریشان در محیطی حرفهای که قادر به تولید تجربیات تئاتری جدی و متفاوت است، را دنبال میکند.
