منیره عبدالله الغانم برادرش سعد را تسلیت میگوید: ابوشاهین... ما تو را دوست داریم و دلتنگت هستیم
ای تو که نماد بخشش و رحمت بودی، کریم در اخلاق و اعمال دینی و دنیویات، جمعهی خانوادهات، برادرت ثنیان و خانوادهاش و خواهرانت را دوست داشتی، هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد... تو در هر لحظه با ما و در میان مایی، اما ما اعتراضی به مشیئت و حکمت خداوند نداریم.
هرگز آن دقیقه، ساعت، روز و تاریخی که خبر وفاتت به من رسید، در حالی که خارج از کشور بودم، از یاد نخواهم برد؛ اما خدا را شاکرم که چند ساعت پیش از سفرم، خداحافظیام را با تو انجام دادم و آرزو کردم که بازگردم و تو را ببینم، اما ارادهی خداوند قویتر است.
تو به هر انسانی که میشناختی، وفادار و عاشق بودی و شادمانیات در اجتماع روز یکشنبهات در دیوان الغانم در الفیحاء با بزرگان خانوادهی محترم، که خداوند از آنان محافظت کند، و اجتماع روز سهشنبهی دیوان مرحوم عمو جبر الغانم بود، که امیدوارم در بهشت علیا باشد.
میگویند که غم از دست دادن کسی که به تو نزدیک و صمیمی است، ابتدا بزرگ است و سپس با گذشت زمان کوچک میشود. راست گفتهاند، اما نگفتهاند که از دست دادن عزیزت باعث میشود دلتنگی و اشتیاق روز به روز بیشتر شود و جدایی ما را دردناک کند.
آبوشاهین، ما تو را دوست داریم و دلتنگت هستیم، و آرزو میکنیم که نزد ما باشی و با ما باشی، و گفتگوهایمان دربارهی کویت قدیم، شرق و فريج و بحثهایمان دربارهی خانوادهی الغانم و شاخههایش، زیرا ما با هم تخصصمان در صحبت دربارهی خانواده و شاخههایش بود.
خداوند تو را بیامرزد و امیدواریم در بهشت علیا باشی... و هنوز قلب از درد جداییات میلرزد، اما مطمئن باش که همهی ما با خانوادهات و خانوادهات در حال حاضر خوب هستیم و با یکدیگر مهربانیم و هر سهشنبه به صورت هفتگی، همانطور که تو ما را جمع میکردی، در ارتباط هستیم.
