دیوار برلین... و دیوار تهران
شباهت بسیار بزرگی میان دیوار برلین و آنچه در تهران رخ میدهد، از نظر دادهها و دلایلی که منجر به سقوط دیوار شد، وجود دارد؛ و این دلایل در نهایت به زوال نظام ایران خواهد انجامید، زیرا این نظام در این عصر، سازگاری با جامعه بینالملل ندارد، مشکلاتی ایجاد میکند و بازوهای غیرقانونی را در کشورهای عربی به وجود میآورد.
از آغاز «انقلاب ایران»، چه چیزی جز صادرات جنگ و شکست کشورها به دست آوردهایم؟ شواهد تاریخ در چهل و هفت سال گذشته، بهترین گواه و شاهد است؛ در عراق، سوریه، لبنان، یمن، خلیج فارس و هر جایی که بازوها و سلولهای آن فعال بودهاند و عملیاتهای تروریستی انجام دادهاند. در روزهای گذشته، تأسیسات غیرنظامی و تأسیسات حیاتی با پهپادها و موشکها هدف قرار گرفتند که منجر به کشته و زخمی شدن غیرنظامیان شد، حاکمیت منطقهای نقض گردید، حملات نظامی آشکار انجام شد و عملیاتهای جاسوسی، خرابکاری و جمعآوری اطلاعات در داخل کشورهای عربی صورت گرفت.
دیوار برلین در ۱۳ اوت ۱۹۶۱ توسط دولت آلمان شرقی، با حمایت اتحاد جماهیر شوروی، به منظور جلوگیری از مهاجرت شهروندان خود به آلمان غربی ساخته شد. این دیوار حدود ۱۵۵ کیلومتر امتداد داشت و به نمادی از جنگ سرد و تقسیم بین دو بلوک شرق و غرب تبدیل شد؛ همچنین بیشتر یک مانع سیاسی و ایدئولوژیک بود تا صرفاً یک دیوار بتنی.
در حال حاضر، نظام ایران محدودیتهای سختگیرانه و جامعی را بر شهروندان تحمیل کرده است که شامل آزادیهای سیاسی، اجتماعی و دیجیتال میشود. شدت این محدودیتها در طول اعتراضات مردمی افزایش یافته است. مقامات تهران برای محاصره فضای عمومی و کیفری کردن مخالفان، به قوانین و چنگ امنیتی متکی هستند. از جمله مهمترین محدودیتها، محدود کردن آزادیهای دیجیتال و اینترنت است؛ مقامات بهویژه در زمان ناآرامیها، تقریباً به طور کامل اینترنت و شبکههای اجتماعی را مسدود میکنند تا از مستندسازی نقض حقوق جلوگیری شود.
علت اصلی ساخت دیوار برلین، توقف خونریزی نیروی انسانی متخصص از آلمان شرقی بود؛ میلیونها شهروند برای یافتن آزادی و فرصتهای اقتصادی به غرب گریختند. رهبری کمونیست ادامه مهاجرت را تهدیدی برای بقای نظام میدید، بنابراین به جای حل ریشهای دلایل فرار شهروندان، انتخاب کرد که مرزها را ببندد. دیوار برلین به دلیل جنگ نظامی سقوط نکرد، بلکه نتیجه تجمعی از عوامل داخلی و خارجی بود، از جمله رکود اقتصادی، گسترش شکست معیشتی با غرب، افزایش مطالبات مردمی برای اصلاحات، و سیاستهای گشایشی که میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، اتخاذ کرد و که ضربهای به چنگال نظامهای کمونیستی در اروپای شرقی وارد آورد.
این همان چیزی است که در تهران طی سالهای گذشته رخ داده است؛ نظام با چالشهای داخلی مواجه است که قادر به برآورده کردن آنها نیست. رکود اقتصادی و معیشتی، و مطالبات اصلاحی با خشونت و کشتار مواجه میشوند. شهروندان با بحران تورم شدید و کاهش تیز قدرت خرید دستوپنج نرم میکنند، در حالی که منابع دولت برای حمایت از تلاشهای نظامی منطقهای و پشتیبانی از بازوها و شبهنظامیان به جای بهبود زیرساختها و خدمات اساسی برای شهروندان، صرف میشود.
در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، مقامات آلمان شرقی اعلام کردند که محدودیتهای سفر را کاهش میدهند، اما نگارش نادرست این اعلامیه باعث شد هزاران شهروند به سمت گذرگاههای مرزی حرکت کنند. نیروهای امنیتی نتوانستند آنها را کنترل کنند، بنابراین درهای مرزی بدون استفاده از نیرو باز شد و مردم شروع به تخریب دیوار با دستهای خود کردند؛ صحنهای که به یکی از مشهورترین رویدادهای تاریخ معاصر تبدیل شد.
سقوط دیوار برلین منجر به وحدت آلمان در سال ۱۹۹۰ شد و همچنین آغاز فروپاشی بیشتر نظامهای کمونیستی در اروپای شرقی بود، و پس از آن اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ منحل شد. سقوط دیوار به نمادی از پیروزی آزادی حرکت و اصلاحات سیاسی بر تقسیم ایدئولوژیک تبدیل شد.
شواهد و نشانهها حاکی از آن است که نظام ایران با سرنوشتی مشابه دیوار برلین یا نظامهای کمونیستی در اروپای شرقی مواجه خواهد شد؛ آینده این نظام وابسته به مجموعهای از عوامل از جمله وضعیت اقتصادی و معیشتی، انسجام داخلی و جبهه داخلی، رضایت شهروندان، و توانایی نهادهای دولتی برای سازگاری با تحولات خارجی است، افزون بر تحولات منطقهای و بینالمللی. و همه نشانهها گواه بر نزدیک بودن زوال آن است.
خداوند شهدایی را که در دفاع از میهنهای خود در کشورهای خلیج فارس به شهادت رسیدند، رحمت کند. ما با تمام احترام و قدردانی از مردان امنیتی که در پاسداری از میهنشان شببیداری میکنند، تجلیل مینماییم. خداوند کویت، امیر آن، ولیعهد امین، و مردم کویت و خلیج فارس را از هرگونه بلا و آسیب در امان دارد.
