سفر درمانی... در داخل

تورم پلک راستم و چشم راستم دو به دو اشک می‌ریزد، زیرا اشک از یک چشم سرازیر می‌شود و چشم‌های من شروع به سوزش کرده و بینایی‌ام ضعیف شده است و نمی‌دانم چرا؟

به بیمارستان چشم‌پزشکی البحر رفتم و اولین مانع بوروکراسی در راهم، اتاقی در کنار در اورژانس بود که پیش از ورود به مطب پزشک، معاینه چشم انجام می‌شد.

پزشک جوانی در آن اتاق مرا پذیرفت؛ من و او هم‌سن بودیم و او بیماری را به من اطلاع داد: یک کیسه چربی مزاحم که روی پلکم روییده و زندگی‌ام را تلخ کرده است!

و راه‌حل، نیازی به مراجعه به پزشک متخصص ندارد که در داخل، در آن راهرو باریک پر از پزشکان چشم‌پزشک حضور دارد.

آن جوان پمادی بی‌فایده به من داد که باید پیش از خواب آن را از داخل به پلکم بمالم و توصیه کرد که چهار بار پلکم را با کمپرس گرم ببندم.

وارد بیمارستان شدم، به پذیرش رفتم و سپس به اتاق معاینه، اما این بار هیچ پزشکی آنجا نبود! فقط یک پرستار! تعجب‌برانگیز نیست؟

از او درباره ضعف بینایی نیز پرسیدم، او نیز گفت که در کلینیک، همه چیز در کلینیک است.

همزمان شاد و ناراحت شدم! شاد از اینکه نوبت گرفتم و ناراحت از فاصله زمانی نوبت؛ نوبت من پس از ۲۶ روز است.

این نوبت برای معاینه است و نمی‌دانم نوبت عمل کی خواهد بود، اما نگران نباشید، زیرا در کلینیک اول درخواست انجام آزمایش‌های جامع برای اطمینان دادم و معاینه در کلینیک دیگری انجام شد، کلینیک سومی که عزیز و متفاوت از کلینیک چشم (کلینیک دوم) است.

نمی‌دانم چرا تمام این اقدامات و ارجاعاتی که فایده‌ای جز تأخیر در درمان ندارند، و خدا می‌داند کی می‌توانم آن کیسه لعنتی را از چشمانم بیرون بکشم.

و نمی‌دانم فایده اینکه یک پزشک عمومی و سپس یک پزشک چشم‌پزشک مرا معاینه کنند چیست، و خدا می‌داند که هر دو پیش از عمل مجدداً مرا معاینه خواهند کرد، احساسم می‌گوید که پیش از ورود به اتاق عمل، بار چهارم نیز مرا معاینه خواهند کرد.