عدالت در سرمایهگذاری در باشگاهها و انجمنهای خیریه
من در سالهای گذشته بارها درباره اهمیت سرمایهگذاری بر تأسیسات انجمنهای نفع عمومی، بهویژه آنهایی که به جوانان خدمت میکنند، نوشتهام؛ زیرا معتقدم که نقش این انجمنها نباید به ارائه فعالیتهای سنتی محدود شود، بلکه باید شریکی واقعی در پرورش استعدادهای جوانان و حمایت از پروژههای کوچک باشند.
بنابراین، از وزارت امور اجتماعی میخواهم رویکرد فعلی مبنی بر تعطیل کردن و عدم صدور مجوز برای کلیه فعالیتهای جانبی وابسته را بازنگری کند. راه حل آسان همیشه تعطیلی نیست؛ بلکه میتوان چارچوبی نظارتی تدوین کرد که منافع عمومی را تأمین کرده و نظارت لازم را حفظ کند، به جای تعطیلی کامل.
پیشنهاد میکنم به تمام انجمنهای نفع عمومی اجازه داده شود تا حداکثر ۳۰ درصد از تأسیسات خود، مانند ورزشگاهها، تئاترها و غیره، را با رعایت ضوابط مشخص سرمایهگذاری کنند. به گونهای که این فضاها برای ایجاد و بهرهبرداری از ورزشگاههایی در دسترس اعضای انجمن، ساکنان منطقه و هر کسی که مایل به رزرو با هزینههای معقول باشد، مورد استفاده قرار گیرد. بخشی از درآمد حاصل به انجمن و بخش دیگر به دولت، بر اساس مکانیسمی که وزارت امور اجتماعی مناسب بداند، تعلق گیرد.
این رویکرد سودهای متعددی به همراه خواهد داشت؛ زیرا راهی برای ورزش جوانان و سرمایهگذاری اوقات فراغت آنها فراهم میکند، به انجمنها منبع مالی میدهد که به توسعه فعالیتهایشان کمک میکند و از تأسیساتی که مبالغ کلانی برای آنها هزینه شده، در برابر تعطیلی یا استفاده ناکافی محافظت مینماید.
همچنین پیشنهاد میکنم مدیریت این تأسیسات به جوانان کویتیِ صاحبان شرکتهای تخصصی در زمینه بهرهبرداری از تأسیسات ورزشی سپرده شود؛ تا زمینه برای پروژههای کوچک و متوسط فراهم گردد، فرصتهای شغلی جدید ایجاد شود و به فعالسازی آکادمیهای ورزشی و برگزاری مسابقات محلی کمک کند.
برنده این پیشنهاد تنها یک طرف نیست، بلکه همه ذینفعان هستند: وزارت امور اجتماعی، انجمنهای نفع عمومی، جوانان، ساکنان مناطق، ورزشکاران و صاحبان پروژههای کوچک. این معادله میتواند همزمان توسعه اجتماعی و اقتصادی را محقق سازد، اگر به درستی از آن بهرهبرداری کنیم، به جای اکتفا به تصمیمات ممنوعیتی که اغلب جامعه را از فرصتهایی محروم میسازد که قابل تنظیم و استفاده بودند.
از سوی دیگر، در موضوعی که مربوط به وزارت ورزش است، من عدم تعادل در سرمایهگذاری بین باشگاههای ورزشی را مشاهده میکنم. جایی که یک باشگاه ورزشی به دلیل وجود فروشگاهها، رستورانها و کافههای متعدد، به یک مقصد گردشگری یا مجتمع تجاری تبدیل شده است، و در مقابل، باشگاه دیگری مانند باشگاه خيطان تقریباً هیچ فعالیت یا سرمایهگذاریای ندارد. نمیدانم مشکل کجاست؟ آیا تنبلی در هیئتمدیره برخی باشگاههاست؟ یا قدرت باشگاههای دیگر؟ یا موقعیت مکانی باشگاه که امکان سرمایهگذاری را برای آن فراهم نمیکند (مانند باشگاه القادسیه)؟!
باید یک معیار واحد برای باشگاهها در زمینه سرمایهگذاری وضع شود تا درآمدی به بودجه باشگاه وارد کند و بر نتایج مشارکتهای ورزشی آنها تأثیر بگذارد؛ به ویژه با توجه به شنیدن برای نخستین بار درباره لغو مشارکت تعدادی از باشگاهها در لیگ امسال در برخی رشتهها به دلیل کسری مالی.
