موشکها و تجاوزها زبان آرایش را تحمل نمیکنند
علی الدقباسی، رئیس پیشین پارلمان عربی، در پایان یکی از نشستهای تلویزیونی گفت: «ابو ایران را لعنت کنید، ابو هر کس که با ایران متحد شود.» سپس مجری گفت: «نباید اوضاع به این حد رسید!»
آیا مرزهایی باقی مانده که نظام تروریستی ایران از آنها تجاوز نکرده باشد؟ آیا کشتار و تعرض به غیرنظامیان و نظامیان بیگناه، هدف قرار دادن زیرساختها و ایجاد رعب و وحشت در میان مردم آرام، فضایی برای صحبت درباره «سقف زبانی» یا «گفتار منضبط» باقی گذاشته است؟
همانطور که زبان پروتکل، عبارات سنجیده و گفتار «مؤدبانه» وجود دارد که فرض بر این است قواعد بیان رسانهای را رعایت کند، واقعیتی نیز وجود دارد که قابل آرایش و زیباسازی نیست؛ موشکها، حملات و هدف قرار دادن مستقیم یک کشور امن در شب و روز، در نهایت گفتاری کثیف و زبانی سقوطکرده است.
مشکل واقعی نه در شدت کلام، بلکه در شکاف احساسی میان واقعیتی شعلهور و گفتاری است که میخواهد خنثی باقی بماند. شهروندی که میبیند کشورش مورد هدف قرار گرفته و داراییهایش تهدید میشود، با کلمات سطحی و زبان بیانیههای رسمی صحبت نمیکند، بلکه با زبان احساس صادقانه، هرچند سخت و تلخ، سخن میگوید.
بنابراین، تلاش برای آرایش خشم یا رام کردن اجباری آن، گاهی ممکن است جدایی از واقعیت به نظر برسد، نه تعهد به حرفهایگری.
ما به هرجومرج در بیانیت دعوت نمیکنیم و نه به برچیدن تمام ضوابط، اما در عین حال نمیتوانیم از انسانی که میبیند وطنش با کشتار، آتش و ویرانی مواجه است، بخواهیم طوری بیان کند که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
لحظاتی وجود دارد که کلمات «مؤدبانه» برای آنها کافی نیستند، زیرا درد در آن لحظات بزرگتر از هر واژهنامهای است.
تمام خشم نسبت به نظام ایران و هر فردی که قلبش را به نفع نظام ایران، به قیمت کشورش، متمایل میکند، چه آشکار و چه پنهان.
