سیل به اوج خود رسید... و چاقو به استخوان رسید
ایران به تعصّب و تجاوز از هنجارها و معاهدات بینالمللی خود ادامه داده است. این جنگ چهره ننگین این نظام را آشکار ساخت... این نظام از زمان انقلابش هرگز چهرهای آرامبخش نداشته است... کشورهای منطقه، و در رأس آنها کشور من، کویت، تلاش کردند تا با روح دیپلماسی کویتی و اصول راسخ آن، یعنی احترام به حقوق همسایگی و عدم مداخله در امور داخلی، با واقعیت جدید برخورد کنند؛ و از این منظر که انقلاب ایران خواست مردم ایران بود که به دلیل شرایط اقتصادی بد دوران شاه به راه افتاده بود، با امید به نظامی جدید که دغدغههای مردم را در اولویت قرار دهد، انقلاب را استقبال کردند و به موفقیت آن تبریک گفتند. اما این نظام، مردم ایران را به سمت مسیرهای ایدئولوژیک پوچ خود سوق داد و پیامدهای آن گسترش یافت و تا امروز حالتی از تنش را ایجاد کرده است. در نهایت، مردم ایران جز فقر و بدبختی چیزی به دست نیاوردهاند و اکنون در وضعیتی بدتر از دوران شاه قرار دارند.
رفتارهای امروز نظام ایران به حدی رسیده است که نمیتوان نسبت به آن سکوت کرد و موضوع دیگر به دیپلماسی و موفقیت یا عدم موفقیت آن مربوط نیست، بلکه به اعتماد مربوط است. دیگر هیچ فرد عاقلی، از جمله تمام نخبگان سیاسی، نظامی و غیره این نظام، قابل اعتماد نیست.
پیروزیهای ایران دیگر تنها مربوط به یک طرف نیست، بلکه به یک مسئله امنیتی خلیجی، عربی و منطقهای تبدیل شده است. نادیده گرفتن چنین اعمالی امروز ممکن است درهای تکرار آنها را در آینده علیه هر کشوری در منطقه باز کند.
از این رو، خواستههای منطقهای و عربی دیگر محدود به بیانیههای محکومیت یا ابراز نگرانی نیست، بلکه نیازمند گذار به مرحله اقدام سیاسی و دیپلماتیک منظم است، از طریق همسو کردن مواضع و بینالمللی کردن هرگونه تجاوز به تأسیسات غیرنظامی، و فشار در شورای امنیت و سازمان ملل برای تشکیل یک موضع بینالمللی واضح که مسئولیت هرگونه نقضی را که طبق حقوق بینالملل بشردوستانه ثابت شود، بر عهده بگیرد.
