آیا پزشک یک فرد عادی است؟

همکار عراقی-آلمانی، با نام چشمگیر «ملهم الملائکه»، مقاله‌ای در «الحوار المتمدن» با عنوانی نزدیک به عنوان بالا منتشر کرد که در آن به اختصار اشاره شده است: در هیاهوی زندگی، بسیاری فراموش می‌کنند که پزشکی که برای درمان به سراغ او می‌روند، یکی از اعضای گله انسان‌ها نیست که بیشتر افراد در آن گنجانده می‌شوند، بلکه یکی از چوپانان نادر است. آنچه ملهم گفته صحیح است و پیش‌تر نیز چند روز پیش به این موضوع در مقاله‌ای اشاره کردم که در آن توضیح دادم متمایزان در حوزه پزشکی، خود را تقریباً به طور کامل به مطالعه اختصاص داده و در طول سال‌های متعدد دنیا را رها کرده‌اند تا مأموریت انسانی خود را به پایان برسانند و قیمت سنگینی پرداخته‌اند. ملهم ادامه می‌دهد: من پزشکان را در برخی موارد در رتبه حکیمان طبقه‌بندی می‌کنم. ممکن است برخی اعتراض کنند، اما من به سادگی آن‌ها را به طبقه‌بندی عربی پزشک به عنوان «حکیم» ارجاع می‌دهم که در تمام تاریخ تمدن‌ها موروث است و حکمت آن به این دلیل است که تنها کسی است که در مطالعه خود بین علم اجساد، علم ارواح و نفس‌ها و اخلاقیات جمع می‌کند. بنابراین، درمان اجساد بدون درک نفس انسان و طبیعت آن ممکن نیست. در آغاز تمدن بشری، پزشکان فلسفه، منطق و نجوم را نیز در کنار پزشکی مطالعه می‌کردند. کشورهای مدرن معمولاً لقب «دکتر» را به پزشکان انسانی می‌دهند. غربی‌ها به طور کلی از استفاده از عنوان «دکتر» یا معرفی خود به عنوان «دکتر» یا نوشتن این لقب در مکاتبات با دیگران، مگر در مواردی مانند مقالات تحقیقاتی یا رسمی، خودداری می‌کنند. هنری کیسینجر، زبیگنیو برژینسکی، کاندولیزا رایس، نعوم چامسکی و میلیون‌ها نفر دیگر دارای مدارک دکتری هستند، اما هیچ‌کس آن‌ها را با این عنوان خطاب نمی‌کند. آنچه ما در اینجا می‌بینیم دقیقاً عکس این موضوع است. بنابراین، من هنگام خطاب قرار دادن «دکتر» با آنچه دوست دارد، به ویژه از سوی غیرپزشکان، بسیار خجالت می‌کشم، زیرا تعداد آن‌ها زیاد است و بیشتر آن‌ها از نظر فکری ضعیف هستند. چگونه مثلاً فارغ‌التحصیل حقوق می‌تواند دکترای فلسفه در عقیده باشد، در حالی که دین اصلاً فلسفه را نمی‌پذیرد و کامل است، پس چرا نیاز به دانشجوی دکتری دارد تا آن را کامل کند؟ بنابراین، من از یک خط واحد در برخورد با همه استفاده می‌کنم و فرد آکادمیک که به خود و علمش اطمینان دارد، حتماً دیدگاه من را درک خواهد کرد، به ویژه اینکه لقب دکتر در گذشته فقط به کسانی داده می‌شد که به بالاترین درجات علمی در دانشگاه‌ها می‌رسیدند، اما به مرور زمان به دلیل دلایل مختلفی به پزشکی مرتبط شد، از جمله: هویت حرفه‌ای کسب‌شده در تحصیلات آکادمیک: در بسیاری از کشورها مانند ایالات متحده، بریتانیا، کانادا و استرالیا، دانشکده‌های پزشکی مدرک دکتری حرفه‌ای خاصی برای عمل بالینی مانند MD یا MBBS اعطا می‌کنند. اگرچه این مدارک کاربردی هستند و نه تحقیقاتی، اما به صاحب آن‌ها حق قانونی و حرفه‌ای برای استفاده از این لقب را می‌دهند. این علاوه بر وضوح در مقابل بیماران و تمایز جایگاه در جامعه پزشکی است و به بیماران امکان می‌دهد فوراً شخص مسئول مراقبت‌های پزشکی خود را در بیمارستان‌ها شناسایی کنند. ممکن است بریتانیا، مانند همیشه در تمایز، از این روش پیروی نکند، زیرا به محض تبدیل شدن پزشک به جراح، که درجه‌ای بالاتر است، باید از لقب خود دست بکشد و به عنوان آقای «Mr.» خطاب شود. این یک سنت تاریخی است که به روزهایی بازمی‌گردد که جراحان به نقاشان (حجامان) تعلق داشتند و نه به پزشکان دانشگاهی. اما در آلمان، اتریش و سوئیس، جایی که قوانین سخت‌گیرانه حاکم است، فارغ‌التحصیلان دانشکده پزشکی به عنوان پزشک شناخته می‌شوند و قانوناً حق استفاده از لقب «دکتر» (Dr) را ندارند، مگر اینکه پایان‌نامه دکتری خود را بنویسند و درجه (Dr. med) را کسب کنند. * * * برخی ممکن است در نوشته همکار «ملهم» اغراقی ببینند، اما هیچ چیز به اندازه نگرانی و وحشتی که معمولاً هنگام ابتلا به یک علامت سلامتی یا نیاز به انجام یک عمل جراحی احساس می‌کنیم، صحت گفته‌های او را نشان نمی‌دهد. در آن لحظات، تمام تخصص‌ها و القاب کوچک می‌شوند و «پزشک» نجات‌دهنده، الهام‌بخش و فرشته‌ای می‌شود که به صورت انسانی به ما می‌آید و می‌تواند درد ما را کاهش دهد و شاید امید و روحیه ما را بازگرداند. احمد الصراف