عنوان شما فراموش شده است

مردم به تازگی‌ها شیفته می‌شوند و با شتاب به سوی آن‌ها می‌دوند. در روزهایی نه چندان دور، افتخار به خوش‌خطی، قلم جوهری و قلم‌موی طلایی، معنای بسیاری برای بیشتر نویسندگان، روشنفکران، دانشگاهیان و مقامات دولتی داشت. برخی از جوانان نیز با خوش‌خطی خود هنگام نوشتن نامه‌ای به معشوق‌شان مغرور می‌شدند. اما از آنجا که تنها چیز ثابت در زندگی، تغییر است، مردم قلم را رها کردند و اکنون کسانی هستند که از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شوند، در حالی که هیچ ارتباطی با قلم و خوش‌خطی ندارند. وقتی از آن‌ها پرسیده می‌شود، با اعتماد‌به‌نفسی متکبرانه پاسخ می‌دهند: «من نیازی به نوشتن با دست ندارم؛ من با کامپیوتر و صفحه‌نمایش تلفن می‌نویسم.» مردم به تازگی‌ها شیفته می‌شوند و با شتاب به سوی آن‌ها می‌دوند. این همان اتفاقی است که هنگامی رخ داد که کشورهای اروپایی با شتاب به سمت وارد کردن آموزش دیجیتال به مدارس خود رفتند و استفاده از کامپیوتر و تخته‌های دیجیتال را جایگزین خواندن و نوشتن دستی کردند. آن کشورها به شدت به این موضوع افتخار می‌کردند و اعلام می‌کردند که دیجیتالی‌سازی را از مهدکودک‌ها آغاز می‌کنند! اما امروز، این کشورها، از جمله: سوئد، فنلاند، نروژ، فرانسه، ایتالیا و دانمارک، به سمت بازگشت به اهمیت کتاب‌های چاپی و نوشتن با دست بازگشته‌اند، پس از آنکه مطمئن شدند که این رویکرد نسلی بی‌سواد تربیت کرده است که هیچ ارتباطی با خواندن و نوشتن ندارد؛ نسلی که از نوشتن یک پاراگراف درباره خودش عاجز است و از حفظ جدول ضرب ناتوان است. این موضوع کارشناسان را به توصیف این پدیده به عنوان «پوسیدگی مغز» واداشته است، زیرا تمرکز، تفکر، تحلیل و استنتاج به دلیل مصرف افراطی محتوای دیجیتال سطحی کاهش یافته است.

من از ابتدای جوانی عادت داشتم که عناوین را حفظ کنم. وقتی برای اولین بار به خانه دوستی سفر می‌کردم، به ذهنم دستور می‌دادم که حتماً توجه کنم و علائم راهنما را دنبال و حفظ کنم. به محض اولین بازدید، ذهنم آدرس دوستم را در یک پرونده خاص ذخیره می‌کرد و هر زمان که قصد مراجعه داشتم، به آن مراجعه می‌کردم. اما با ظهور اپلیکیشن «گوگل مپس - Google Maps»، من نیز مانند دیگران با شتاب به سمت این اپلیکیشن دویدم و لحظه‌ای که سوار ماشین می‌شدم، از «معلم گوگل» کمک می‌گرفتم؛ او آدرس را پیدا می‌کرد و مرا به آنجا می‌رساند، در حالی که درهای ذهنم را برای فکر کردن درباره آدرس بسته بودم. بنابراین، امروز بدون کمک «معلم گوگل» نمی‌توانم به خانه دوستانم، به ویژه کسانی که به ندرت به آن‌ها سر می‌زنم، راه بیابم، حتی اگر آدرس را داشته باشم؛ من فراموش کرده‌ام که چگونه از طریق آدرس‌ها به مکان‌ها پی ببرم. مردم به تازگی‌ها شیفته می‌شوند و با شتاب به سوی آن‌ها می‌دوند.

می‌دانم، همان‌طور که دیگران می‌دانند، ما شیفته تقلید از غرب هستیم و کشورهای غربی، به ویژه آن‌هایی که آموزش در آن‌ها پیشرفته است، هوش دانش‌آموزانشان بالاست و روش تدریس آن‌ها الگوست، به قلم، دفتر، خوش‌خطی و نوشتن بازگشته‌اند و تقریباً استفاده از تلفن‌های همراه را در مدارس ممنوع کرده‌اند. این نتیجه گزارش‌هایی است که کاهش سطح درک مطلب و توانایی تمرکز دانش‌آموزان را تأیید کرده‌اند، «به دلیل استفاده بیش از حد از صفحه‌نمایش‌ها». همچنین تحقیقات نشان داده‌اند که گسترش غیرمحتاطانه ابزارهای دیجیتال به وعده‌های رویایی درباره افزایش تحصیلات دانش‌آموزان عملی نکرده است؛ بلکه باعث پراکندگی ذهن و تضعیف مهارت‌ها شده است. مردم به تازگی‌ها شیفته می‌شوند و با شتاب به سوی آن‌ها می‌دوند.

از شما می‌خواهم، به سمت قلم، دفتر، خوش‌خطی، نوشتن و خواندن بازگردید و فرزندانتان را از تلفن دور نگه دارید تا یاد بگیرند با زندگی روبرو شوند؛ زیرا کسی که امروز توانایی حفظ آدرس دوستش را از دست بدهد، فردا توانایی حفظ آدرس خودش را نیز از دست خواهد داد.

طالب الرفاعي