کاش چشمانم آن را نمی‌دید

در یکی از شامگاهان، در حالی که در پارک ورزش پیاده‌روی می‌کردم، پارک در آن شامگاه تقریباً خالی از جمعیت بود، به جز سه دختر نوجوان که روی یکی از نیمکت‌های پارک نشسته بودند و سیگار می‌کشیدند. من مقابل آن‌ها ایستادم و گفتم: آیا می‌توانم از هر کدام از شما یک سوال بپرسم؟ آن‌ها گفتند: بپرس. من در حالی که سیگار بین انگشتانم شعله‌ور بود، از آن‌ها سوال کردم. از اولین دختر پرسیدم و گفتم: اگر دختری داشتی و ناظر مدرسه با تو تماس می‌گرفت و مدیر مدرسه به تو می‌گفت که دخترت را در حال سیگار کشیدن در حیاط مدرسه دیده‌اند، آیا این خبر را می‌پذیری؟ او پاسخی نداد، اما از حالت چهره‌اش نارضایتی مشهود بود. سپس از دختر دوم پرسیدم و گفتم: اگر یک خانواده کویتی برای خواستگاری تو بیاید و وقتی درباره‌ات پرس‌وجو کردند، بفهمند که سیگار می‌کشی، آیا فکر می‌کنی تو را به عنوان همسر پسرشان می‌پذیرند؟ اما هیچ پاسخی داده نشد. و به دختر سوم گفتم: اگر شخصی در پارک از اینجا عبور کند و این شخص پدرت را بشناسد و با او صحبت کند و به او بگوید که دخترت را در پارک در حال سیگار کشیدن دیده‌ام، آیا فکر می‌کنی پدرت از این خبر خوشحال خواهد شد؟ اما هیچ پاسخی به زبان نیاوردند، اگرچه از حالت چهره‌شان نارضایتی نمایان بود. اما من به پیاده‌روی خود ادامه دادم و آن‌ها به سیگار کشیدن ادامه دادند، و حرف‌های من مانند دود سیگارشان در هوای آزاد پراکنده شد. در نهایت، خطاب به خانواده‌های کویتی می‌گویم: باید نظارت خانوادگی بر فرزندان، به ویژه دختران، وجود داشته باشد، زیرا ما در وضعیتی زندگی می‌کنیم که فساد بر خوبی غلبه دارد و شروع اعتیاد، سیگار است. در پایان، شیخ فهد یوسف و مبارزان کویتی با مواد مخدر را به خاطر تلاش‌های خستگی‌ناپذیر و نیکوی خود در مبارزه با مواد مخدر و پاک نگه داشتن کویت از مواد مخدر، تحسین می‌کنیم. خداوند به آن‌ها قدرت و یاری در انجام مأموریت میهنی‌شان عطا فرماید. یعقوب یوسف العمر