عصر رسانه طلایی

به نظر نمی‌رسد که با واقعیت‌هایی که امروز در وضعیت و سطح فعالیت‌های رسانه‌ای، فرهنگی و ادبی خود می‌بینیم و متأسفانه به شدت دچار غیاب شده‌ایم (نه اینکه بگویم افول)، همخوانی داشته باشد؛ در حالی که دیروز در خط مقدم کشورهای منطقه بودیم و از کشورهای عربی دیگر که هنوز در بستر رسانه‌ای ایستاده‌اند که نه سودی دارد و نه گرسنگی را برطرف می‌کند، سخن نگوییم. با نگاهی به وضعیت نمایش‌های تئاتر، سریال‌ها، فعالیت‌های ادبی و هنری، و همچنین فعالیت‌های فرهنگی امروز ما در مقایسه با عصر طلایی‌اش که کویت پیش از آن داشت و در آن هیچ‌کس با او رقابت نمی‌کرد، احساس تلخی، حسرت و اندوه بر آن دوره‌ای که در آن تحسین منطقه‌ای در سطح رسانه، هنر، فرهنگ و ادبیات کسب می‌کردیم، فرا می‌گیرد.

همه آن آفرینش‌های رسانه‌ای مختلف در آن زمان، از جایی ناشی نمی‌شدند، بلکه پشت هدایت آن کشتی رسانه‌ای، وزیری ایستاده بود که می‌دانست چگونه با رسانه برخورد کند و آن را به سمتی ببرد که بیننده، شنونده، نویسنده و روشنفکر می‌خواستند. او شیخ جابر العلی، که خداوند رحمتش کند، بود. او در اصلاحات وزیری که وزارت دوم شاهد آن بود، در تاریخ ۱۳ مارس ۱۹۶۴، از وزارت برق و آب به وزارت ارشاد و اخبار (با نام قدیمی آن) منتقل شد. او نخستین معاون نخست‌وزیر در چهل‌ودومین تشکیل دولت در ژوئن ۱۹۷۶ نیز بود. از زمانی که وارد عرصه رسانه در وزارتخانه شد، خداوند رحمتش کند، نقش وسیله رسانه‌ای، فرهنگی و ادبی را درک کرد و درهای آفرینش هنری والا را با سریال‌های ارزشمند گشود. «درب الزلق» شاهد عینی حتی بر آن عصر طلایی و تشویق تئاتر و هنرمندان آن دوران با نمایش‌های هدفمند بود، از جمله «عشت وشفت» (۱۹۶۴)، «کازینو ام عنبر» (۱۹۶۶)، «کویت سال ۲۰۰۰» و سایر نمایش‌هایی که مخاطبان را جذب می‌کردند. علاوه بر این، صفحاتی از تاریخ کویت که به تهیه و ارائه مرحوم سیف الشمعان سپرده شده بود، جنبه‌های بسیاری از تاریخ کویت و ضبط گروه‌های دریایی مختلف را حفظ کرد. این‌ها به غیر از تفریحات تابستانی و ضبط آهنگ‌های خوانندگان پیشکسوتی مانند عبداللطیف، محمود کویتی، عوض الدوخی، شادی الخلیج و دیگران است. همچنین نقش او در تأسیس خبرگزاری کویت، هفته‌های فرهنگی در خارج و حتی انتخاب مجریان رادیو و سپس تلویزیون را نباید فراموش کرد. همه آن شواهد رسانه‌ای که هنوز گاه‌به‌گاه در برابر ماست، عصری طلایی را نمایندگی می‌کند که ریشه‌هایش توسط شیخ جابر العلی، که خداوند رحمتش کند، کاشته شد. می‌توان گفت او پدر بنیان‌گذار آن عصری است که بسیار آرزو می‌کنیم بخشی از آن به رسانه‌های امروز ما بازگردد. اما وضعیت امروز، با دیدن رسانه‌هایمان از جمله تلویزیون، رادیو، نمایش‌ها، سریال‌ها، برنامه‌های تاریخی و سطح برخی از مجریان، غیرممکن به نظر می‌رسد. خداوند رحمتش کند، ابوعلی، اگرچه دانشگاهی نبود، اما مدیریت و نقش رسانه و تشویق کارکنان در عرصه‌اش را با هم جمع کرد و به آن موفقیتی دست یافت که امروز بسیار آرزویش را داریم.

بودجه «ارشاد و اخبار» در دوران شیخ جابر العلی، خداوند رحمتش کند، مانع تطلعات رسانه‌ای موفق او نشد، زیرا می‌دانست که موفقیت نیاز به پول دارد و آن را در خدمت رسانه با تشویق، پیگیری و موفقیت قرار داد. و امروز، حتی گروه تلویزیون نیز نامی از خود به جا نگذاشته است. خداوند رحمت کند محمد السنوسی را که پشت این گروه بود، زیرا امروز غایب است. گویی ما هر موفقیتی را دشمن می‌داریم... عمرتان طولانی باد. یوسف الشهاب