مال و سلامت دو روی یک سکهاند که از هم جدا نمیشوند
برنامهای سرگرمکننده گاهبهگاه از یکی از شبکههای تلویزیونی محلی پخش میشود. من به موضوع یکی از این برنامهها پی بردم که تنها بر یک پرسش استوار بود که مجری از شرکتکنندگان میپرسید: «اگر مجبور به انتخاب بین ثروت و سلامت باشی، کدام را برمیگزینی؟» مشخص شد که پاسخ به این پرسش به سادگی ممکن نیست، زیرا ثروت و سلامت و عافیت «مانند دو برادر جداییناپذیر» هستند و یکدیگر را تکمیل میکنند؛ و هیچیک بدون دیگری قابل تداوم نیست. به عبارت دیگر، سلامت بدون ثروت وجود ندارد و ثروت بدون سلامت معنا ندارد. دلیل این امر به شرح زیر است: انسانی که تلاش میکند سلامت و عافیت خود را حفظ کند، نیازمند ثروت است تا بتواند نیازهای سلامتمحور مانند مراقبتهای تغذیهای، مسکن ایمن، خانوادهای شایسته و درمان و سایر الزامات زندگی عمومی را تأمین کند. و این امر تنها با وجود ثروت امکانپذیر است، زیرا انسان از محل آن، هزینههای زندگی خود را پرداخت میکند. از سوی دیگر، فرد بیمار و فاقد سلامت، انسانی ناتوان و بیکار است که قادر به اشتغال و کسب درآمد نیست. بیمار فاقد سلامت نیازمند حمایت و یاری دیگران است، بهویژه زمانی که ثروتی ندارد تا بتواند هزینههای درمان، مخارج خانه و خانواده و اقلام ضروری مانند غذا و مسکن را تأمین کند. فرد بیمار که بر بستر بیماری افتاده، توانایی تأمین این موارد را ندارد، بلکه نیازمند کمک و حمایت اطرافیان است. بر این اساس، برای زندگی شرافتمندانه انسان، ضروری است که در همه شرایط، هم ثروت و هم سلامت خوب در دسترس او باشد. بنابراین، نمیتوان میان این دو انتخاب کرد، زیرا در زندگی انسان به هم پیوسته و گسستنی نیستند؛ و از دست دادن یکی، بلافاصله به معنای از دست دادن دیگری است. بر این پایه، برای آنکه انسان بتواند زندگی کند و همزمان ثروت و سلامت را تأمین نماید، باید در تمام رفتارهای خود میانهروی را پیشه کند؛ نباید خود یا بدن خود را در معرض تلاشهای طاقتفرسا قرار دهد، و در شرایط سخت معیشتی جان خود را به خطر نیندازد، و تا حد امکان از هر آنچه به سلامت زندگیاش آسیب میزند، پرهیز کند. با این روش و با حفظ لیاقت و سلامت جسمانی، میتواند روزی و ثروتی را که خداوند بر او مقدر کرده، کسب نماید. و همه این امور به مشیت خداوند توانا بستگی دارد که روزی و زندگی انسان را تعیین میکند، و همانا میفرماید: «و بگویید: جز آنچه خدا برای ما نوشته است، به ما نمیرسد.» محمد سالم بلهان
