ثروت عصامی چگونه شکل گرفت؟

دیروز، بیانیه «دادستانی عمومی» مبنی بر ارجاع ۷۱ متهم به دادگاه جنایی در پرونده دستکاری در مالکیت‌های کشاورزی، ده‌ها بیانیه و تصمیم مشابه دیگر را که در دوران ریاست جمهوری جدید صادر شده‌اند، به یاد آوردم و ناگهان موجی از خوشحالی بر من غلبه کرد. تمام تلاش‌هایی که در طول عمرم برای حفظ آبرو و اعتبارم به کار بردم، با دوری از هرگونه طمع غیرقانونی یا هر عملی که مغایر با قانون باشد، نه تنها به ضررم تمام نشد، بلکه هر روز آن را در آرامش روانی و امنیتی که احساس می‌کنم، می‌بینم. بی‌شک، برخی در «تابعیت» خود دستکاری کرده‌اند، در بیانیه‌هایشان تغییر ایجاد کرده‌اند، از موقعیت‌های شغلی خود سوءاستفاده کرده‌اند و اموال خود را به روش‌های غیرقانونی به دست آورده‌اند. این افراد امروز دست‌هایشان را (و شاید پاهایشان را) بر قلب‌هایشان گذاشته‌اند و منتظرند کسی در را بزند تا تصمیمات ارجاع به دادستانی را به آن‌ها تحویل دهد. این آرامش روانی عمیق، که من و بسیاری دیگر احساس می‌کنیم، تصادفی یا بیهوده نبوده است، بلکه نتیجه دوری از هر چیزی است که از نظر اخلاقی، انسانی و قانونی نادرست باشد. این آرامش حاصل تجربه‌ای است که از سال ۱۹۶۵ آغاز شده و تا امروز ادامه دارد و هرگز آن‌قدرها هم دشوار نبود. ** به عنوان یک بانکدار، تاجر، پیمانکار، عضو هیئت مدیره بانک و شرکت‌های متعدد با فعالیت‌های مختلف، در داخل و خارج از کویت، و به عنوان بنیان‌گذار و رئیس یک انجمن خیریه بی‌نظیر، با تجربیات و داستان‌های بی‌شماری روبرو بوده‌ام و شاهد رویدادهایی بوده‌ام که آمیخته‌ای از عجایب و ترس، پستی و بی‌حرمتی، شجاعت و مهربانی و محبت بودند. ثبت جزئیات آن‌ها نیازمند تلاش زیادی است. از جمله داستان‌هایی که سال‌هاست در هیچ‌یک از مقالاتم به آن اشاره نکرده‌ام، با وجود عجیب بودنش، داستانی کلاسیک است که نشان می‌دهد چگونه بسیاری از افراد ثروت‌های کلانی به دست آوردند که هرگز، به ویژه برای افرادی مانند آن‌ها، به روش‌های قانونی امکان‌پذیر نبود. خلاصه داستان «سه شوالیه» در روشی است که آن‌ها با موفقیت اولین سنگ‌بنای ثروت‌های کلانی خود را بنا نهادند. نفر اول یک بانکدار بود که از وظایف کاری‌اش تسهیل عملیات وام‌دهی به دیگران، به ویژه اگر با وثایق خوب همراه بود، بود. نفر دوم کارمندی در وزارت دارایی بود و نفر سوم، که «دینامو» پروژه بود، مغز متفکر طرح بود؛ کم‌پول‌ترین و کم‌آبروترین، اما باهوش‌ترین و پرتحرک‌ترین فرد که می‌دانست چگونه «شانه‌ها» را بخورد. خلاصه داستان یا «طرح جهنمی» در این بود که نفر آخر پیشنهاد خرید یک زمین «سرمایه‌گذاری» خاص در خیابانی معروف را داد. نفر دوم متعهد شد «بیعانه» خرید زمین را پرداخت کند و سپس هر دو نفر نزد نفر سوم، مدیر، رفتند و درخواست دریافت وامی معادل باقیمانده قیمت زمین را دادند، در ازای وثیقه گذاشتن زمین به نفع آن‌ها. همه این کارها به راحتی انجام شد، زیرا امور بانکی در آن زمان عمدتاً به همین شیوه انجام می‌شد. پس از خرید زمین، توافق شد که بانک عملیات ساخت‌وساز را با وام دیگری تأمین مالی کند. نقشه‌ها و مجوزهای ساخت‌وساز در زمانی بسیار کوتاه و به روش‌های شناخته‌شده تکمیل شد و بلافاصله ساخت‌وساز آغاز گردید. وقتی ساختمان به مرحله خاصی رسید، نفر آخر به نهاد دولتی مربوطه مراجعه کرد و پیشنهاد اجاره آن به دولت را داد که در ازای مبلغی انجام شد که بسیار فراتر از نرخ رایج در بازار بود. به دلیل قرارگیری ساختمان در منطقه سرمایه‌گذاری/تجاری شناخته‌شده، وجود قرارداد اجاره آماده و تضمین‌شده توسط یک نهاد دولتی، و سودآور بودن مبلغ اجاره، ساختمان با قیمتی بسیار بالاتر از قیمت بازار فروخته شد و سپس سود حاصل بین طرفین توافق تقسیم گردید. این فرآیند بارها تکرار شد که نتیجه آن موفقیت آن‌ها در ساخت ثروت‌های کلانی بود که بعدها به ابعاد عظیمی رسید. سپس آن‌ها می‌آیند و درباره شرافت و اخلاق صحبت می‌کنند، و کارکنان آن‌ها نیز همین کار را می‌کنند. احمد الصراف