یک شعر.. جمره تو را می‌بلعد

شاعر: نواف الربیع - جمرة‌ای که با بالا رفتن، صوابِ وئید را در دامنه‌های تجربیات سخت و بلند صیقل می‌دهد؛ آن را بر شانه‌ام آویخته‌ام تا محل زخم را فاش کند، زمانی که شیفته‌ی گلوله است و قلب، سبک‌یِ باد را شریک می‌شود و اشتیاق آسمان‌ها را برای همیشه برمی‌انگیزد، تا آن‌که نبوت‌های عشق درونش از کار افتاد... دشمنانش جهات را با وحوش پر کردند و من از کسی که مسیرهایش را با حکمت پنهان شدن هدایت می‌کند، دفاع می‌کنم؛ تا خستگی‌ای که روح را نابود کند و فریادهایش را لرزان سازد، به او نرسد. تا جمره‌ای از فریبی غیرممکن بیاید. و چقدر من دریایی بودم که سرریز می‌کرد... قلبی که هرگاه زخم جدیدی در مرزهایش کشف می‌کرد، جمراتش سرخ‌تر می‌شد، و درون بدنم دریایی می‌شد.