«شحنهی زمین کور»... درامایی فانتزی آمیخته با فلسفه
به تازگی، رمانی با عنوان «بار زمین کور» از بتول المقداد، توسط انتشارات و توزیعکنندگان «الان» منتشر شد. این اثر، روایتی است که در لایههای پیچیده انسانی کاوش میکند و دگرگونیهای وجودی عصر حاضر را بازتاب میدهد. این رمان در ۴۰۰ صفحه با قطع متوسط منتشر شده و روایت آن بر پایه فضایی دراماتیک استوار است که ایدههای مقاومت، اراده و رویارویی با بحرانهای مرتبط با ماهیت وجودی انسان را آشکار میسازد. از سوی دیگر، این اثر پرسشهای متعددی را برمیانگیزد، از جمله آن چیزی که در متن پشت جلد آمده است: چگونه میتوان انسانی در برابر شرایطی که او را رها میکنند، ارتش خود باشد؟ زبان رمان شاعرانه است و با روانی و سلاست بین صحنههای دراماتیک حرکت میکند؛ شخصیتها در فضایی یکپارچه به حرکت درمیآیند که مقاومت، رنج و شکنندگی انسانی را بازتاب میدهد و این امر به اثر، رنگ و بویی روانشناختی و فلسفی میبخشد. طراحی جلد نیز شهری خیالی و فرضی را نشان میدهد که با رویدادهای رمان همخوانی دارد و با ترکیب رنگهای گرم و نورها، تقریباً به اثر حالتی حماسی میبخشد. المقداد در متن پشت جلد مینویسد: «رقص روح را به یاد آوردم، پس شروع به چرخیدن کردم و دوباره چرخیدم، گویی با کیهان سخن میگفتم و آن را فراخوانده بودم تا در سینهام جای گیرد. بله، کار سخت و دردناک بود، اما ترجیح دادم تلاش کنم، شاید خودِ تلاش، نجاتبخش باشد. تنها چند لحظه بعد، احساس کردم انرژیای از اندامهایم سرایت میکرد؛ گویی جسمم شعلهور شده بود. نیروی خود را در یک لحظه جمع کردم و با آن عنکبوت را زدم تا در برابر پاهایم به خاک سیاه بنشیند. تنها در آن لحظه بود که درک کردم انسان باید ارتش خود باشد، زیرا مرحلهای وجود دارد که باید تنها از آن عبور کرد، تنها با آن رویارو شد و تنها مقاومت نمود، تا زمین برای او مستقیم شود، تا با اراده یا اشک خود آن را بازآفرینی کند.» میتوان گفت که «بار زمین کور» در ژانر درامای فانتزی حرکت میکند که با فلسفه و پرسشهای وجودی آمیخته شده و ادبیات را شاهد تجربه انسانی در ساختن خیالی میکند که حقایق را بازتاب میدهد. شخصیتها خیالی و نوآورانه به نظر میرسند و شبیه انسانهای واقعی نیستند، اما از توهم فراتر رفته و به نماد تبدیل میشوند و با انسانها در صفات مشترک میشوند، تا دنیای مجازی و خیالی، تکهای از قلب حقیقت انسانی را به دام بیندازد.
