پیام حب عابر

یاسمین صلاح* مادرم مرا در اتاقی گرم بر روی تختی نرم زاده است؛ من در بیابان زاده نشده‌ام، اما پوستم تشنگی را تحمل می‌کند. لهجه‌ی بدوی‌ام آسمان را در بر می‌گیرد و فاصله‌ی میان بازوهایم برای طواف هفت بار در شب کافی است. خلوت با من دوست می‌شود و من از آن پر می‌شوم و خورشید هر صبح بر زغال قلبم می‌جوشد. من بر کرانه‌ی رود زاده نشده‌ام، اما هیچ‌کس جریان وجودم را متوقف نمی‌کند. این چشمان من نیستند، بلکه گیاهی‌اند که پدرم کاشت و جان در کف دستانش در آن دمید. این دهان من نیست، بلکه میوه‌ی خجلم است که وقتی در صفحه‌ی آب می‌نگرم، خودخواسته می‌شود. من در شکم نهنگ زاده نشده‌ام، اما همیشه می‌ترسم دریا مرا ببلعد. تنها با فکر کردن به آن غرق می‌شوم و با هر دو دستم می‌کوبم هرگاه صدای موج را بشنوم و با دیدن آبیِ افق، از شدت زندگی خفه می‌شوم. قبرم را در درونم به شکل دریا حمل می‌کنم! من در بهشت زاده نشده‌ام، اما میوه‌هایم را انسان‌ها نمی‌شناسند و میان من و درخت جاودانگی... بیست شعر دلربا وجود دارد. من بر درِ آتش زاده نشده‌ام، اما روحم هستی را می‌جاند، گویی تنها جرقه‌ی اوست. مادرم مرا در گورستان نزاده است، اما من سنگ‌قبرها را در آغوش می‌گیرم، به کاکتوس بوسه می‌زنم و از جن‌ها نمی‌ترسم، همان‌طور که در کودکی از آن‌ها ترساندم. و وقتی دستان خاک را زیر پاهایم حس می‌کنم، پدرم در هر خانه‌ای درِ وجودم را برایم می‌گشاید. مادرم مرا بر سطح ماه نزاده است، اما هرگاه سرم را بالا می‌برم، سرم به سقف آسمان می‌کوبد. بدنم مداری دقیق برای سیارات است و دستانم هرگاه تکان می‌دهم، نخ‌هایی میان ستارگان می‌کشد. و هرگاه رازی از درونم سر در می‌آورد، سوراخ سیاهی به نام عشق مرا می‌بلعد. مادرم مرا نزاده است، پدرم مرا نیافریده است؛ من توهمی خوشمزه در خیال آن‌ها هستم. مرا در نامه‌ی عشقی گذرای میان آن‌ها بخوان. * شاعره مصری