ونزوئلا چگونه از رئیسجمهور «ربودهشده» خود دست کشید؟
در سوم ژانویه، ونزوئلا یکی از دراماتیکترین لحظات سیاسی خود را تجربه کرد، پس از آنکه یک حمله هوایی آمریکایی سریع به بازداشت رئیسجمهور نیکولاس مادورو و انتقال او به ایالات متحده منجر شد؛ تحولی که نظامی را لرزاند که خطابههایش دههها بر پایه حاکمیت و مقابله با واشنگتن بنا شده بود. در ساعات اولیه، رهبری ونزوئلا پرچم مقاومت برافراشت. دیلسی رودریگز، که بعدها ریاست موقت را بر عهده گرفت، با درخواست آزادی فوری و بدون قید و شرط مادورو و همسرش سیلیا فلورس ظاهر شد و تأکید کرد که رئیسجمهور بازداشتشده همچنان فرمانده مشروع کشور است. همچنین دولت آنچه رخ داده را به عنوان «ربایش» و تهاجمی علیه دولت ونزوئلا توصیف کرد. اما شدت موضعگیری چندان دوام نیاورد. پس از تهدیدهای مستقیم رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ، مبنی بر اتخاذ اقدامات سختتر در صورت عدم همکاری رهبری جدید، کاراکاس به تدریج از خطابه مقابلهگرانه عقبنشینی کرد و رودریگز به فراخوان برای گفتوگو و همکاری با واشنگتن در چارچوب یک «برنامه همکاری» با هدف جلوگیری از وقوع جنگ جدید در کشور تبدیل شد. با گذشت زمان، سازش به یک مسیر سیاسی و اقتصادی مشخص تبدیل شد. ونزوئلا پس از سالها انزوا، درهای خود را به سوی نزدیکشدن به ایالات متحده گشود و انعطاف گستردهای در موضوع نفت نشان داد؛ تا جایی که به واشنگتن نفوذ قابلتوجهی در مدیریت منابع نفتی و مکانیسمهای فروش نفت خام داد و اصلاحات قانونی را نیز برای تسهیل بازگشت شرکتهای آمریکایی به بازار ونزوئلا انجام داد. همزمان، دولت زندانیان آمریکایی و زندانیان سیاسی را آزاد کرد، بدون آنکه این اقدامات را به آزادی مادورو گره بزند، در حالی که اشاره به رئیسجمهور بازداشتشده به تدریج از خطابه رسمی کمرنگ شد. مرحله نهایی شفافتر بود، زمانی که دولت در مذاکرات خود با اپوزیسیون، پرونده مادورو را نادیده گرفت و تابلوها و نقاشیهای دیواری حامی او از خیابانها حذف شدند؛ نشانهای بر اینکه اولویت دیگر بازپسگیری او نیست، بلکه تثبیت قدرت جدید و تضمین بقای آن است. بدین ترتیب، کاراکاس در عرض چند ماه از مطالبه بازگشت «رئیسجمهور ربودهشده» به رویکردی گذشت که مادورو را بخشی از گذشته سیاسی میدانست و او را رها کرد تا با محاکمه و سرنوشت خود در ایالات متحده روبرو شود، در حالی که دولت سابقش روابط خود را با واشنگتن بدون او بازسازی کرد.
