از درختان عبرت بگیرید

توجه‌ام جلب شد و من از پنجره خانه در صبح یکی از روزهای زیبای بهار العبدلی، حرکت تاب خوردن شاخه‌های درختان را مشاهده کردم که برایم شبیه به آغوش‌گرفتن عاشقان بود، با همه مهربانی، دوستی و استقبال. اشتیاق آن‌ها با وزش نسیم‌های صبحگاهی و بارش قطرات باران بیشتر شد. منظره‌ای زیبا و فراموش‌نشدنی بود که احساسات زیادی از دوستی و دلتنگی را در من برانگیخت و مرا به خاطرات دیروز بازگرداند. بدون اینکه حرکت کنم، پاهایم مرا به سمت بیرون ساختمان بردند تا در سایه آن درخت بلند و باشکوه بایستم که تنه‌ای ضخیم داشت و این به آن‌ها فرصت داد تا در آن مکان زیبای مزارع العبدلی گسترده رشد و شکوفایی کنند. صدای خش‌خش باد در میان برگ‌های شاخه‌های درختان را شنیدم، گویی نت‌های موسیقی طبیعی و شیرینی را تکرار می‌کرد که با تشویق شاخه‌های درختان همراه بود، هماهنگ با پدیده‌های طبیعی شگفت‌انگیزی که با آن‌ها تعامل داشتند. وقتی با تمام حواسم به آن قدرت الهی و صدای زمزمه‌ای گوش دادم که از میان موج‌های شاخه‌های درختان رقصان و شاد صادر می‌شد، شنیدم که می‌گفت: «ای انسان!» و سپس تکرار کرد: «ای انسان!» به چپ و راست خود نگاه کردم تا شاید کسی غیر از من در این مکان باشد که این صدا به او اشاره دارد، اما کسی جز من انسان دیگری در آنجا نبود. در آن لحظه فهمیدم که این صدا خطاب به من است. تمام شجاعت خود را جمع کردم و گفتم: «ای صدا، آیا تو مرا خطاب قرار می‌دهی؟» گفت: «بله، آیا انسان دیگری غیر از تو در این مکان وجود دارد؟» گفتم: «همان‌طور که می‌بینم، نه.» سپس گفتم: «بفرما، هر چه می‌خواهی بگو.» گفت: «من بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین درخت بین تمام این درختان باشکوهی هستم که در این مکان می‌بینی. و بی‌شک، ما درختان مانند شما انسان‌ها از شادی، هماهنگی و دوستی لذت می‌بریم و در مقابل شما ایستاده‌ایم، در آغوش گرفته و هماهنگ هستیم، و هر کدام از ما به روش خود با دیگری دوست است. در حالی که ما در حال زندگی هستیم و شما انسان‌ها با کمک خوبتان به ما، به قدرت، استحکام و سبزی که می‌بینید رسیده‌ایم. بنابراین، وفاداری، اطاعت و سپاسگزاری ما نیز به شما ای انسان‌هاست. اما ما برای برخی از اعمال شما که گاهی شما را به دورترین فاصله از آنچه ادعا می‌کنید، یعنی احساسات انسانی، می‌برد، متأسفیم. آخرین نمونه این است که یکی از شما ای انسان‌ها به مربیان و کشاورزان ما در این منطقه خیانت کرد و زندگی آن‌ها را به پایان رساند و ما را رها کرد تا در تنهایی و بی‌پناهی زندگی کنیم، زیرا مراقبت و توجه به زندگی ما از بین رفت. این اتفاق به دلیل یک اختلاف ساده بین صاحب ما و آن انسان رخ داد که می‌توانست با تفاهم حل شود. آیا این از اعمال انسانی است که شما ادعا می‌کنید؟ چرا شما انسان‌ها مانند ما نیستید، یعنی دوستانی که کینه، حسادت و دشمنی نمی‌شناسیم و در امنیت، آرامش، مدارا و صلح زندگی می‌کنیم. همان‌طور که خداوند متعال برای شما خواسته است، مانند صفات درختان باشید. محمد سالم البلهان