حیاتی در غزه

ساهر الغره نوشت: غزه شهر من است. در محله تل الهویه بزرگ شدم و هنوز هم در همان‌جا زندگی می‌کنم؛ هرگز آن را ترک نکرده‌ام. روزنامه‌نگاری را در دانشگاه فلسطین خواندم و از سال ۲۰۲۱ به‌عنوان عکاس مستقل فعالیت می‌کنم. غزه شش جنگ بزرگ بین اسرائیل و جنبش حماس را تجربه کرده است، اما جنگ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ که توسط حماس رهبری شد، با جنگ‌های پیشین تفاوت داشت. از اکتبر گذشته، آتش‌بس برقرار است. اما برای ما ساکنان غزه، احساس آرامش نکرده‌ایم. از حدود هزار روز پیش در شرایطی استثنایی زندگی می‌کنیم. در طول جنگ، همواره احساس خطر می‌کردیم و حس می‌کردیم که مرگ نزدیک است. بمباران مداوم متوقف شده است، اما فلسطینی‌ها همچنان تقریباً هر روز کشته می‌شوند. موش‌ها و بیماری‌ها گسترش یافته‌اند. سوءتغذیه همچنان شایع است. روزنامه‌نگاری در غزه آسان نیست. در طول جنگ، بسیاری از همکارانم کشته شدند. قطعات مکرر برق نیز ارسال گزارش‌هایم را مختل می‌کرد. اکنون از یک کافه متصل به اینترنت کار می‌کنم. سوخت همچنان کم و گران‌قیمت است. و وقتی نمی‌توانم از خودرو استفاده کنم، مسافت‌های طولانی را پیاده می‌پیمایم تا به محل رویداد برسم. من ۲۹ سال دارم. من و خانواده‌ام از ۷ اکتبر تاکنون شش بار از خانه‌مان آواره شده‌ایم. در طول جنگ و ماه‌های پس از آن، امنیت عزیزانم اولویت اصلی من بود. اما در کنار آن، احساس مسئولیت می‌کردم که داستان وطنم را به جهان منتقل کنم، زیرا وظیفه من به‌عنوان روزنامه‌نگار این است که شاهد باشم و صدای بی‌صدایان را بشنوم. تصاویری فراموش‌نشدنی: آسمان در شب با شعله‌های نارنجی درخشان و دود غلیظی که از انفجاری عظیم برمی‌خیزد. جرقه‌ها در هوا پراکنده می‌شوند و درختان و ساختمان‌ها مانند سایه‌ها نمایان می‌گردند. پس از ورود اخبار درباره برنامه‌ریزی اسرائیل برای حمله در منطقه، به پشت‌بام یکی از ساختمان‌ها رفتم تا منتظر بمانم و ببینم چه اتفاقی می‌افتد. حدود دو ساعت بعد، صدای یک جنگنده را شنیدم. و چند ثانیه بعد، از پشت لنز دوربینم شعله‌های آتش را دیدم که برمی‌خاستند و پس از آن انفجاری عظیم رخ داد. پس از ثبت عکس انفجار، به سمت محل حرکت کردم. به محض رسیدن، بوی مواد منفجره باقی‌مانده را حس کردم. شیشه‌های شکسته و تکه‌های سنگ در خیابان‌ها پراکنده بودند. این حمله یک مسجد را هدف قرار داده بود. این یکی از دردناک‌ترین صحنه‌هایی بود که در زندگی‌ام دیده‌ام. پیکر ۱۱۲ نفر که اخیراً از زیر آوار خارج شده بودند، تشییع می‌شدند. چیزی که مرا به عکس‌برداری وا داشت، حجم عظیم از دست‌رفتن‌ها بود. می‌خواستم نه تنها شدت فاجعه، بلکه سفر طولانی و دردناکی که این خانواده‌ها پیش از آنکه سرانجام عزیزانشان را با کرامت به خاک بسپارند، طی کرده بودند را منتقل کنم. در حالی که در مدرسه قدم می‌زدم، توجهم به جزئیات متعددی جلب شد. کلاس‌های درس ساده و فرسوده بودند، اما پر از دانش‌آموزان پرشور بود. میزها از پلتفرم‌های چوبینی ساخته شده بودند که پیش‌تر برای انتقال کمک‌های بشردوستانه استفاده می‌شدند و مواد مرتبط با بقا را به نمادی از امید تبدیل کرده بودند. بیشترین تأثیر را روی دانش‌آموزان گذاشت. با وجود ویرانی و ابهامی که بر زندگی‌شان حاکم است، هر روز با لباس‌های تمیز و مرتب نماز می‌خواندند. در میان تمام این آشفتگی، اراده‌شان برای یادگیری و حفظ چیزی از زندگی عادی بسیار الهام‌بخش بود. برخی را دیدم که در حال تماشای مسابقه جام جهانی بین مصر و آرژانتین بودند. به خودرویم برگشتم، دوربینم را آوردم و شروع به مستندسازی صحنه کردم. برای من، آنچه می‌بینم و ثبت می‌کنم فراتر از فوتبال است. این لحظه‌ای نادر است که مردمی که شرایط بسیار سختی را تجربه می‌کنند، دور هم جمع شدند تا شادی، امید و حس تعلق را تجربه کنند و سپس، همان‌طور که هواداران فوتبال در سراسر جهان، ناامیدی را بچشند. برای ساکنان غزه مانند حسن، بزرگترین نگرانی‌شان اکنون این است که جهان توجه خود را از دست آن‌ها قطع کند. هنوز بخش‌های بزرگی از غزه همان‌گونه که بود به نظر می‌رسند. شاید جنگ پایان یافته باشد، اما رنج و بی‌عدالتی که فلسطینی‌ها هر روز در غزه متحمل می‌شوند، پایان نیافته است. احمد الصراف