فرس Gulf و ایتالیا و نیویورک
«اثنیته نمادین» (Symbolic Ethnicity) پدیدهای اجتماعی و فرهنگی سالم و غنی در کشورهایی مانند ایالات متحده است که هویت دوگانه را میپذیرد؛ هویتی که تصاویر آن را به وضوح در مصاحبههای تلویزیونی با چهرههای سرشناس، فیلمها و سریالها میبینیم، زمانی که مهمان درباره ریشههای ایتالیایی، ایرلندی، یونانی یا مکزیکی خود صحبت میکند، حتی اگر خانوادهاش از نخستین مهاجران به آمریکا باشند. این گفتگو با آسودگی خاطر و گاه با غرور، همراه با افتخار شدید به هویت آمریکایی و آمادگی برای ایستادگی در کنار آن در هرگونه درگیری احتمالی با کشوری که پدر یا جدانش از آنجا آمده است، انجام میشود. ما این پذیرش «ریشه» را به وضوح در کشورهای خود مشاهده نمیکنیم؛ جایی که بسیاری تلاش میکنند لهجهها، حتی مذاهب و نامهای خود را تغییر یا تعدیل کنند، در تلاشی برای فرار از آنچه عیب میدانند و به خواستهای «شاید طبیعی» برای شبیه شدن به اکثریت. این وابستگی «فرهنگی یا روانی» به سرزمینهای پیشین، حتی پس از گذشت نسلها، با بیشتر کسانی که به آمریکا، کانادا، نیوزیلند و استرالیا مهاجرت کردند، از بریتانیا، آلمان، ایتالیا، ایرلند، یونان و کشورهای آمریکای جنوبی رخ داد؛ آنها در محلههای نزدیک به هم زندگی کردند تا هویتهای پیشین خود را تثبیت کنند، حتی پس از ادغام کامل با جوامع جدیدشان. این وفاداری و ارادت این افراد به وطن جدیدشان بیهوده نبود، بلکه نتیجهای از فرصتهای شغلی و زندگی خوب بود که پس از فراهم شدن عدالت در حقوق و وظایف، به طور کلی، حتی اگر به نژاد، دین یا فرهنگی متفاوت از اکثریت تعلق داشتند، با استثناهایی در اینجا و آنجا به دست آوردند. * * * چند روز پیش با اظهارات یک مقام سابق شوکه شدم که گفت: «اگر پایگاههای نظامی آمریکا بین ما نبود، امروز به فارسی صحبت میکردیم» (!!). این اظهارات با طرد شدید بسیاری از مردم مواجه شد که در حجم نظرات منفی درباره آن نمایان بود. نمیدانم چه چیزی او را به این گفتار، که با درجهای از حماقت و شاید سوءنیت همراه بود، واداشت، به ویژه که عکس آن به واقعیت نزدیکتر است. کویت حدود سه قرن پیش همسایه ایران بود، و دهها یا صدها هزار نفر از شهرهای آن، عمدتاً ساحلی، در طول قرنها به ایران مهاجرت کردند. زبان بیشتر این افراد «فارسی» بود، اما به سرعت به صحبت کردن به «عربی» روی آوردند و کاملاً زبان اجدادشان را فراموش کردند. هرگز عکس این اتفاق نیفتاد، حتی با سایر کشورهای منطقه. همچنین پایگاههای آمریکا پیش از ۳۶ سال در کویت حضور داشتند، یعنی پس از آزادی از اشغال صدامی. آیا برای محافظت از زبان ما آمدند؟ وضعیت امنیتی ما با همسایه ایران، در دورهای از ۱۹۷۹، یعنی پس از وقوع انقلاب ایران، و حتی پیش از آن، تا پیش از حمله و اشغال صدامی در سال ۱۹۹۰، هرگز ایدهآل نبود، اما ما نیز در معرض تبدیل شدن به دریاچهای ایرانی قرار نداشتیم، بدون آنکه آنچه در ماههای اخیر از تجاوز آشکار، غیرانسانی و غیراخلاقی از سوی آنها متحمل شدیم را فراموش کنیم. همچنین شایان ذکر است که «شاه ایران» رضا پهلوی، در آوریل ۱۹۲۵ شیخ خزعل را فریب داد و ربود، در رویدادی که به «واقعه دقه خزعلی» معروف است، و شیخنشین «محمره» یا اهواز، با حکومت خودمختار، را به ایران الحاق کرد. با این حال، ساکنان آن منطقه، پس از بیش از یک قرن تحت حاکمیت ایران، همچنان به «عربی» صحبت میکنند. تا مقاله فردا. احمد الصراف
