دیدگاه.. اشباع.. از کیف تا درون

آن کیفی را به خاطر داری که بر پشتت حمل می‌کردی، پر از کتاب‌ها، دفترها و قلم‌ها، و ساندویچی که مادرت برایت آماده کرده بود، و آبی که مواد تشکیل‌دهنده‌اش را نمی‌دانستی، جز این که طعمش شیرین بود. روزت سپری می‌شد و سپس ساعت پایان کار فرا می‌رسید و تو با آن به خانه بازمی‌گشتی و سنگین‌تر از صبح بود. بزرگ شدیم، اما هرگز حمل کیف‌ها را متوقف نکردیم. تنها شکل آن‌ها تغییر کرد. ما به دنبال مالکیت بودیم تا احساس پرشدگی کنیم. مدرک داریم: ابتدایی، سپس دانشگاهی، و بعد تحصیلات تکمیلی. شغل، ازدواج و فرزندان داریم. برای داشتن خانه، ثروت، شهرت و مقام تلاش می‌کنیم. و این پرشدگی، وعده‌ای به تعویق افتاده است که گمان می‌کنیم در «چیز بعدی» منتظر ماست. و در این حد متوقف نمی‌شویم، بلکه چیزهای نامرئی نیز به دست می‌آوریم: تحسین، پذیرش و نگاه‌های رضایت در چشمان دیگران. ما درخشش می‌کنیم نه چون می‌خواهیم، بلکه چون می‌ترسیم جایگاهمان را از دست بدهیم. مهارت به خرج می‌دهیم، رضایت‌بخش هستیم و حسن ظن داریم تا روابط را حفظ کنیم، تا آن نگاه را از ما نگیرند که با آن احساس می‌کنیم «کافی» هستیم. در روان‌شناسی، این ضعف محسوب نمی‌شود، بلکه نیاز است. ماسلو آن را در دسته نیازهای تعلق و احترام قرار می‌دهد، جایی که انسان می‌کوشد پذیرفته، دوست‌داشتنی و مورد تأیید باشد. کارل راجرز معتقد است انسان ممکن است بر اساس «پذیرش مشروط» شکل بگیرد و بیاموزد که تنها زمانی دوست‌داشتنی است که همان‌گونه باشد که دیگران می‌خواهند. اما نظریه دلبستگی به ما می‌گوید که تلاش ما برای پذیرش، تنها امتداد کودکی در درون ماست که به دنبال امنیت در چشمانی بود که از او رضایت داشت. اما آخرین باری که از خود پرسیدیم کی بود: «آیا واقعاً پر شده‌ایم؟» کیف هنوز پر است، اما احساس سبک‌شدن نیامده است. زیرا پرشدگی واقعی هرگز در آنچه حمل می‌کنیم نبود، بلکه در آنچه نیازی به حمل آن نداریم. آن است که وقتی کیف می‌افتد، بدون احساس کمبود ایستاده بمانی. آن است که به خودت بازگردی و با آرامش بپرسی: «روح من واقعاً به چه چیزی نیاز دارد؟» نه برای افزودن بار، بلکه برای دادن آنچه درونش را سیراب می‌کند. زیرا روح با مواد خارجی پر نمی‌شود، بلکه با آنچه در درونش می‌روید پر می‌گردد. و هنگامی که مشغول کاشتن باغ درونی‌ات شوی، آرامش بدون سروصدا رشد می‌کند و چیزها به سمتت می‌آیند، نه چون پشت سرشان دویدی، بلکه چون دیگر برای کامل بودن به آن‌ها نیاز نداری. خودت را فراتر از هر آنچه داری ببینی و در سکوت درک کنی که حتی بدون همه این‌ها کافی هستی. رضایت درونی و پذیرشی لرزان‌ناپذیر. پر باش تا پرشدگان به سویت نزدیک شوند. بیدریه مبارک