المشاعر بی‌صداست، اما چهره‌هایی دارد

همه احساسات نیازی به کلمات ندارند تا آن‌ها را درک کنیم. برخی افراد بدون اینکه حرفی بزنند، تمام آنچه در درونشان می‌گذرد را به شما می‌گویند. غمی گاه در خطوط صورت، در نگاهی سرگردان، در سکوتی ناآشنا، یا حتی در پاسخ‌های کوتاه پس از گفتگویی پرجنب‌وجوش نمایان می‌شود. گاهی انسان در برابر ما به تدریج تغییر می‌کند، اما ما متوجه نمی‌شویم، زیرا عادت کرده‌ایم بیشتر به کلمات گوش دهیم تا به جزئیات توجه کنیم. حقیقت این است که احساسات همیشه صدا ندارند، اما چهره‌هایی دارند که دل‌های نزدیک آن‌ها را فریب نمی‌دهد. برخی می‌گویند «من خوبم» فقط به این دلیل که نمی‌خواهند توضیح دهند، یا خسته از توضیح دادن هستند، یا نمی‌خواهند بار سنگینی بر دوش دیگران باشند. برخی دیگر برای احترام به مکان و افراد لبخند می‌زنند، در حالی که درونشان از احساساتی سرشار است که قادر به بیان آن‌ها نیستند. در مقابل، افرادی وجود دارند که حس انسانی متفاوتی دارند؛ تغییرات کوچک را متوجه می‌شوند، بدون کنجکاوی می‌پرسند و بدون اصرار نزدیک می‌شوند. این افراد فقط به کلمات گوش نمی‌دهند، بلکه آنچه پشت آن‌ها نهفته است را می‌خوانند. چند نفر به یک سوال صادقانه نیاز داشتند؟ و چند نفر منتظر بودند کسی فقط متوجه شود که دیگر مانند قبل نیستند؟ در محیط‌های کار نیز، همه مشکلات لزوماً به عملکرد یا کوتاهی مربوط نیستند. گاهی کارمند از نظر روانی خسته است، یا تحت فشار شرایطی قرار دارد که نمی‌داند چگونه آن را توضیح دهد. و اینجا تفاوت بین مدیری که فقط اعداد را می‌بیند و مدیری که انسان را پیش از کارمند می‌بیند، آشکار می‌شود. حتی در روابط روزمره ما، همیشه به راه‌حل نیاز نداریم، بلکه بیشتر به کسی نیاز داریم که احساسات ما را درک کند. برخی دل‌ها تنها با این آرامش می‌گیرند که کسی به خستگی آن‌ها توجه کرده است، بدون اینکه مجبور به صحبت باشند. واقعاً دردناک نیست که انسان احساساتش را پنهان کند، بلکه دردناک است که چهره‌اش آن‌ها را فریاد بزند و کسی توجه نکند. بنابراین، به اطرافیان خود بیشتر توجه کنید. کسانی را که ناگهان تغییر کرده‌اند، کسانی که آرام‌تر شده‌اند، کسانی که خنده‌شان از بین رفته، یا کسانی که مدام می‌گویند «فرقی نمی‌کند» در حالی که همه چیز در درونشان عادی نیست، مشاهده کنید. انسان ممکن است در پنهان کردن صدایش موفق باشد، اما اغلب در پنهان کردن چهره‌اش ناتوان است. «همه احساسات گفته نمی‌شوند... برخی احساسات دیده می‌شوند.» م. حسین محمد ارتی