آیا کمک‌های ما جایگزین جایگاه سیاسی ما شده است؟

وقتی کمک‌های کشورمان از یک عمل انسانی خاموش به سخنان تکرارشونده در هر بحری تبدیل می‌شود، ممکن است بخشی از معنای واقعی خود را از دست بدهد و تدریجاً به «استدلال دفاعی» بدل شود، نه اینکه به عنوان یک «ارزش پایدار» باقی بماند. کشورها نه با آنچه از خود یادآوری می‌کنند، بلکه با آنچه در آگاهی دیگران بدون سخن گفتن ما تثبیت می‌شود، سنجیده می‌شوند. بله، کویت بزرگ‌ترین حامیان کار انسانی در جهان بوده و خواهد بود و این حقیقتی است که کسی با آن مخالفت نمی‌کند. اما خطر زمانی آغاز می‌شود که این بخشش را به طور خودکار به هر موضع خصمانه‌ای مرتبط کنیم، گویی به جهان می‌گوییم: «چرا به ما بدرفتاری می‌کنید، در حالی که ما چنین و چنان برای شما انجام داده‌ایم؟». این پیوند، با وجود نیت‌های والا، رفتار دیگران را تغییر نمی‌دهد، بلکه پیام اصلی ما را تضعیف می‌کند، زیرا کسی که به یادآوری مداوم لطف خود عادت می‌کند، ناخواسته خود را در جایگاهی قرار می‌دهد که منتظر جبران است. سوالی بسیار مهم: آیا می‌خواهیم تاریخ انسانی کویت مورد احترام قرار گیرد... یا می‌خواهیم به عنوان سپری سیاسی استفاده شود؟ کویت به عنوان یک کشور نباید دستاوردهای انسانی خود را به «پرونده دفاعی» تبدیل کند، بلکه باید به عنوان «ذخیره اخلاقی» پایدار باقی بماند که تنها برای افتخار، نه برای دفاع، مورد استناد قرار گیرد. چالش واقعی ما امروز، نه در یادآوری کمک‌ها، یاری‌ها و امدادهایمان به جهان، بلکه در بازتعریف حضور سیاسی‌مان است. حضور به گونه‌ای که نیازی به یادآوری تمام کمک‌هایمان نباشد، بلکه کویت با قدرت، وزن، هیبت و تصمیماتش حاضر باشد. کویت از زمان تدوین سیاست خارجی خود، انتخاب کرده که کشوری انسانی باشد که دست یاری به سوی هر نیازمندی دراز می‌کند، مصیبت‌زدگان را یاری می‌دهد، در بازسازی مشارکت می‌کند و در بحران‌ها از ملت‌ها حمایت می‌نماید، صرف‌نظر از نژاد، مذهب یا سیاست. و این افتخاری است که نباید از آن پشیمان شویم. در مقابل، باید واقعیت سیاست را همان‌گونه که هست، نه آن‌گونه که آرزو داریم، درک کنیم؛ زیرا کشورها، سازمان‌ها و جنبش‌های سیاسی مواضع خود را بر اساس محاسبات منافع، اتحادها و اولویت‌ها می‌سازند، نه بر اساس کمک‌ها. بنابراین اشتباه است که انتظار داشته باشیم کمک‌های انسانی به بیمه سیاسی تبدیل شود و حمایت مالی و امدادی تضمینی باشد که از بدرفتاری، تهدید یا بی‌توجهی جلوگیری کند. کویت در کنار بسیاری از ملت‌ها در سختی‌هایشان ایستاده و میلیاردها دلار در زمینه امداد و توسعه ارائه داده و با صداقت تمام از مسائل عربی و اسلامی، به ویژه مسئله فلسطین که هرگز از آن غافل نشده، حمایت کرده است. برخی اظهارات یا مواضع برخی رهبران یا سازمان‌های فلسطینی، هیچ نشان‌دهنده قدردانی از این تاریخ نیست، بلکه ممکن است بر سایر نهادهایی تمرکز کنند که نزدیک‌تر به محاسبات نظامی یا سیاسی خود می‌بینند. و این واقعیت‌های سیاست است، هرچند دردناک باشد. مشکل اینجا نیست که آنها از کویت تشکر نکرده‌اند، بلکه مشکل این است که برخی از ما هنوز معتقدیم کار انسانی باید به طور خودکار به مواضع سیاسی حمایتی ترجمه شود، در حالی که تجربه بارها عکس آن را ثابت کرده است، به ویژه در دنیای امروز که منافع سیاسی حاکم است. آیا زمان آن نرسیده که موفقیت کویت را دوباره تعریف کنیم، نه بر اساس تعداد کسانی که نام او را در سخنرانی‌ها می‌برند، نه در فهرست‌های تشکر، و نه در بیانیه‌های قدردانی؟ موفقیت واقعی او این است که وظیفه اخلاقی و انسانی خود را انجام داده و شهرت بین‌المللی خود را بدون معامله بر سر اصولش حفظ کرده است. و بیایید با پرسش از خود آغاز کنیم: آیا سیاست‌ها و انتظاراتمان را بر اساس آنچه از دیگران امیدواریم می‌سازیم، یا بر اساس آنچه منافع کویت، اول و آخر، تحمیل می‌کند؟ اقبال احمد