متن: روز عبوس

عبدالحمید قائد(*) [1] دستم را در جیبم فرو بردم و صورتم را بیرون کشیدم؛ امروز بسیار تیره و تار بود. روزی که شبیه روز دیگر من نبود. [2] امروز نشستم تا معمای پیچیده‌ای را حل کنم که مرا به هم ریخته بود؛ عزت نفسم را بر کف دستم گذاشتم، نه به قصد فروشش، چرا که من فروشنده‌ای ماهر نیستم. دزدان پیراهنم را دزدیدند؛ آن‌ها دوستان ظاهری من بودند. [3] تلاش کردم بخوابم تا فراموش کنم، اما غم به خوابم نفوذ کرد و رگ‌هایم را مانند یدو رنگین ساخت. بیدار شدم و دیدم صورتم از خجالتِ تنگ‌دستی در این زمان ستمگر، در کشوی میز کارم پنهان شده است. [4] نمی‌دانم فردا چه رنگی خواهد داشت. سعی می‌کنم رنگ‌هایم را انتخاب کنم. به من گفته‌اند که رنگ‌هایم در بازارها ممنوع است و برای به دست آوردن فردایی درخشان، به مجوز رسمی نیاز دارم. [5] این آینده‌ای که در راه است، مانند اتاق‌های زیرزمینی قدیمی، مرموز است. بنابراین باید با گام‌هایی آرام در این جاده‌های مین‌گذاری‌شده با مرگ قدم بزنم تا پاهایم گیر نکند و در چاهی نیفتیم و سینه‌ام مانند کلنگی، تالارها را برای یافتن دستی پاک شکافد. [6] نمی‌دانم فردای من چه چیزی را پنهان کرده و دست‌هایم در جاده‌هایی که از دستم می‌گریزند و من بی‌قرار دنبال آن‌ها می‌دوم، چه برداشت خواهد کرد، بدون هیچ قرار مشخصی. با وجود سن بالا در این زمان فریبکار و ستمگر، قطعاً به مقصد خود خواهم رسید. (*) نویسنده و ادیب بحرانی