دیره.. ما مانند او دیره‌ایم

چه زمانی درمی‌یابی که عبارت «کویت... دیاره‌ای بی‌نظیر» تنها کلماتی نیست که در مناسبات تکرار می‌شود، بلکه حقیقتی است که باید با تمام وجود و احساساتمان به آن ایمان داشته باشیم؟ ارزش کویت را زمانی کشف نمی‌کنی که در آن زندگی می‌کنی، بلکه زمانی آن را می‌فهمی که برای مدتی خارج از چارچوب گردشگری کوتاه‌مدت از آنجا دور شوی. در سفر، برای چند روز توریست هستی، اما وقتی اقامتت در خارج طولانی می‌شود و هفته‌ها یا ماه‌ها را سپری می‌کنی و شروع به تجربه جزئیات زندگی روزمره می‌کنی؛ به پزشک، داروخانه، آزمایشگاه، مرکز بهداشتی، حمل‌ونقل، سوپرمارکت، بانک، خدمات دولتی و امنیت نیاز داری. در این حالت، تصویر زیبا و توریستی فرو می‌ریزد و حقیقت زندگی نمایان می‌شود که هرگاه آن را با وضعیت کویت مقایسه می‌کنیم، احساس عمیقی نسبت به نعمت میهنمان، کویت، در درونمان بیدار می‌شود. آنگاه درمی‌یابیم که عبارت «کویت... دیاره‌ای بی‌نظیر» تنها کلماتی تکراری در مناسبات نیست، بلکه حقیقتی است که باید با تمام وجود و احساساتمان به آن باور داشته باشیم.

چندین کشور پیشرفته با اقتصاد قوی وجود دارند که از سهولت دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی محروم‌اند؛ ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها برای نوبت پزشک معطل شوند، یا مبالغ کلانی بابت خدمات ساده پرداخت کنند، یا پیش از دیدن پزشک در چرخه‌ی شرکت‌های بیمه گرفتار گردند. در کویت، با وجود هر انتقادی که مطرح می‌شود (و من در اینجا جنبه بهداشتی را به عنوان «مثال» مطرح می‌کنم)، خدمات بهداشتی در دوره اخیر پیشرفت آشکاری در زمینه سازماندهی، تحول دیجیتال، سهولت در نوبت‌دهی و گسترش بیمارستان‌ها و مراکز تخصصی داشته‌اند و این موضوع به جنبه‌های دیگر نیز تعمیم می‌یابد.

در کویت، امنیت خبری نیست که ارزش انتشار داشته باشد، زیرا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است؛ ما بیرون می‌رویم و بازمی‌گردیم و آرامش را امری طبیعی می‌پنداریم، در حالی که این آرامش رویایی برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان است. در کویت نیز، جامعه همچنان پیوندهای انسانی خود را حفظ کرده است. خانواده نزدیک است، والدین حضور دارند، همسایه‌ها تقریباً یکدیگر را می‌شناسند و روابط اجتماعی همچنان گرم است. حتی سطح زندگی، (با وجود گرانی که از آن شکایت داریم)، در بسیاری از جنبه‌ها مهربان‌تر از کشورهایی است که انسان بخش عمده‌ای از درآمد خود را صرف اجاره، بیمه، درمان، مالیات و حمل‌ونقل می‌کند تا از حقوقش اندکی باقی بماند... و من در اینجا به طور کلی صحبت می‌کنم. مشکل ما در کویت این است که به نعمت‌ها عادت کرده‌ایم، به گونه‌ای که برای ما امری عادی شده و تنها زمانی به آن توجه می‌کنیم که از دستشان دهیم و تنها زمانی مقایسه می‌کنیم که تجربه را خودمان زیسته باشیم.

آنچه پیش‌تر گفته شد به هیچ وجه به این معنا نیست که کویت بدون خطا است و نیازی به اصلاح ندارد؛ هر میهنی به توسعه مستمر نیاز دارد و هر خدمتی قابلیت بهتر شدن را دارد، اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان کسی که برای اصلاح انتقاد می‌کند و کسی که طوری سخن می‌گوید که گویی کشورش هیچ مزیتی ندارد. انصاف حکم می‌کند که به دستاوردها اعتراف کنیم، از خداوند بابت نعمت‌هایمان سپاسگزار باشیم، از آن‌ها محافظت کنیم و برای توسعه آن‌ها تلاش نماییم، نه برای ویرانی‌شان. میهن‌ها با کمال‌گرایی سنجیده نمی‌شوند، بلکه با آنچه برای فرزندانشان از امنیت، کرامت، ثبات و فرصت‌های زندگی شایسته فراهم می‌کنند، اندازه‌گیری می‌شوند. و شاید زیباترین درسی که از سفر می‌گیریم، نه تنها شناخت دیگران، بلکه بازگشتی است که در آن میهنمان را دوباره کشف می‌کنیم. بله... پس از هر سفر طولانی، یقین بیشتری حاصل می‌شود که این سرزمین کوچک، نعمت‌هایی دارد که بسیاری از ساکنانش از درک آن عاجزند و شکرگزاری از خداوند بابت آن همواره واجب است. نعمت میهن؛ امنیت، مراقبت، ثبات و انسجام اجتماعی، چیزهای تضمین‌شده‌ای نیستند، بلکه نعمت‌های بزرگی هستند که شایسته‌اند صبح و شام از خداوند بابت آن‌ها سپاسگزاری کنیم و از آن‌ها به همان اندازه که از گران‌بهاترین دارایی‌هایمان محافظت می‌کنیم، پاسداری نماییم.

اقبال احمد