ستارگان سگ.. سفری برای جستجوی انسان
ریم قاسم در فیلم جدیدش «The Dog Stars»، که قرار است در ۲۷ ماه جاری در سینماهای کویت و خارج از آن اکران شود، ستارههای درخشانی را برای جلب توجه مخاطبان گرد هم آورده است؛ از جمله جیکوب الوردی، مارجوت رابی، جاش برولین و ریدلی اسکات. داستان فیلم، که ترکیبی از علمی-تخیلی و درام انسانی است، در آینده رخ میدهد، جایی که انسانها برای بقا پس از همهگیری ویروسی که جان انسانها را میگیرد، میجنگند. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام اثر پیتر هیلر، منتشر شده در سال ۲۰۱۲، ساخته شده است که اسکات آن را برای پروژه بزرگ بعدی خود انتخاب کرد.
پس از پایان جهان، همانطور که در رمان آمده، وقایع در نسخهای پس از پایان جهان از آمریکا جریان دارد، جایی که همهگیری آنفولانزای کشنده کشور و بیشتر نقاط جهان را ویران کرده است. در اینجا قهرمان اصلی، هیگ (با بازی جیکوب الوردی)، خلبان سابق مدنی، را میبینیم که اکنون در میان آوارهای تمدن، در یک انبار هواپیماهای متروکه همراه با سگش جاسپر زندگی میکند. در همین حین، هیگ با یک سرباز سابق از نیروی دریایی به نام بانگلی (با بازی جاش برولین) ملاقات میکند. در حالی که هیگ امیدوار است روزی بتواند یکنواختی زندگی در میان آوارها را بشکند و با سوار شدن بر هواپیمایی به مکان دیگری پرواز کند، بانگلی به شدت با این ایده پرخطر مخالفت میکند. هیگ همچنین با سایما، یک امدادگر که مارجوت رابی آن را بازی میکند، آشنا میشود. در حالی که گروه تازه تشکیلدهده بازماندگان تلاش میکنند زنده بمانند، هیگ بر یافتن یک منبع پخش بیسیم مرموز که از جایی در این جهان پس از فاجعه میآید، اصرار دارد، به امید کشف پناهگاهی امن و آیندهای پایدار.
ستارههای کار
علاوه بر الوردی، رابی و برولین، اسامی درخشانی مانند الیسون جنی، گای پیرس و بندیکت وونگ نیز در گروه بازیگران حضور دارند. تریلر رسمی، نگاهی به رویای هیگ برای فرار از وضعیتشان و همچنین شخصیتهای جنی و پیرس - و همچنین سگ - ارائه میدهد.
ریشه داستان
نویسنده رمان، پیتر هیلر، توضیح میدهد که این رمان، اولین اثر داستانی اوست و داستان آن نه سال پس از همهگیری آنفولانزایی آغاز میشود که بیشتر بشریت را از بین برد. قهرمان داستان، هیگ، همراه با سگ پیرش جاسپر در یک فرودگاه روستایی کوچک در شمال دنور در کلرادو زندگی میکند و خانه را با بانگلی، که شیفته سلاحهای گرم است، به اشتراک میگذارد. هیگ همسرش را که باردار فرزند اولشان بود، و تمام دوستانش را از دست داده است و بیشتر وقت خود را به گشتزنیهای هوایی روزانه با سگش جاسپر در هواپیمای سیسنا مدل ۱۹۵۶ خود برای یافتن بازماندگان اختصاص داده است.
رویای نویسندگی
نویسنده در مصاحبه با مجله New Scientist میگوید: «وقتی شروع به نوشتن رمان کردم، نمیخواستم پیرنگ یا طرحی داشته باشم.» او اضافه میکند: «از زمانی که یازده ساله بودم، همیشه رویای نویسنده رمان شدن داشتم، اما پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه، مجبور شدم برای کسب روزی خود کار کنم و در حوزه نوشتن برای مجلات فعالیت کردم. با هر داستانی که مینوشتم، پایان آن را میدانستم و میدانستم بعداً چه اتفاقی میافتد، زیرا همین اتفاق میافتاد. این روزنامهنگاری بود. اما بعد از آن، دیگر نمیخواستم پایان را بدانم، بنابراین به سمت رماننویسی رفتم. من با عشق به قایقرانی و پرواز بزرگ شدم و وقتی شروع به نوشتن کردم، میخواستم در جریان روایی غرق شوم و آن را تا افقهای جدید دنبال کنم.»
تألیف متن
نویسنده به کافهای نزدیک خانهاش در شهر دنور رفت و در آنجا نام قهرمان داستان، هیگ، را ابداع کرد. از آن لحظه به بعد، به نظر میرسید که هیگ در طرف دیگر شومینه در شبی سرد از اکتبر، همراه با او نشسته است، در حالی که باد شعلهها را تکان میدهد و داستان اتفاقات چند سال پیش را برای او تعریف میکند. نویسنده با اشتیاق و سوز مینوشت و درباره آن میگوید: «هر بار که از اتفاقاتی که برای شخصیت میافتد شگفتزده و متعجب و ویران میشدم... اشک از چانهام روی میز کافه میچکید، در حالی که مشتریان فکر میکردند من شرایط سختی دارم... یا سگم مرده است، اما حقیقت این بود که کاملاً در دنیایی که مینوشتم غرق شده بودم و احساس هیجانی بینظیر در زندگیام داشتم.»
هم نویسنده و هم دوست خیالیاش هیگ، داستانهایی داشتند که به ساختار رمان کمک کردند و هر دو انگیزهشان یافتن هرگونه نشانهای از ارتباط انسانی پس از همهگیری بود.
همهگیری واقعی
هشت سال پس از انتشار رمان، و در روزی سرد از مارس ۲۰۲۰، شهر دنور به طور کامل به دلیل همهگیری کووید-۱۹ تعطیل شد. در آن شب، نویسنده میگوید که برای شکار به پارک دولتی جنوب شهر رفته بود. منظره ویرانکننده بود و هیچ ردی از یک خودروی شکارچی دیگر در پارکینگ خاکی رو به رودخانه دیده نمیشد. او اضافه میکند: «به یک جریان آب زیبا که در میان درختان کهنسال میپیچید، رفتم و شروع به ماهیگیری کردم... من تنها بودم، دقیقاً همانطور که هیگ در رمان تنهاست. با غروب خورشید پشت تپهها و خنکی شب، لرزهای در بدنم افتاد که تنها به دلیل کاهش دما نبود. و وقتی با ماشینم از یکی از خیابانهای اصلی به سمت خانه برمیگشتم، تنها کسی بودم که در جاده بودم، در حالی که تمام فروشگاهها و مؤسسات در دو طرف بسته بودند... من به دنبال همنوعان میگشتم، همانطور که قهرمانان فیلم به دنبال بازماندگان پس از همهگیری میگردند.»
