شعر.. پرنده‌ی بلا، بی‌بال

شاعر: سعد الاحمد - همچون پرنده‌ای بی‌دو پا که بر مکانی برای خوابیدن بر لانه‌ی بال‌هایش فرود نمی‌آید، همواره در پرواز است... سرشار از آرزوها، گویی پیری است که نمی‌داند زمان چگونه ناگهان بر او چیره شده و او را ناتوان و ضعیف ساخته است! تکیه بر خاطرات، خالی از آن‌ها، آغاز کردن او را بی‌قرار کرده و چشمانی ندارد که برای پایان مسابقه کافی باشد... گربه‌ای به اتاق سر خورد و به شعری تبدیل شد که بر گرمای سینه‌ام می‌خوابد؛ سینه‌ام که مهر و محبتش را بدون چشم‌داشت بخشیده‌ام. من حق دارم با آن پیراهنی بخرم که زشتی‌اش را بپوشاند. سایه‌ام بنادر را به سوی کشتی‌هایم می‌راند و همه‌ی آن‌ها در دریای تجلی غرق هستند. من در هویت جز روحی خسته و قلبی که با ضربان‌ها نوازش می‌شود، چیزی ندارم... من می‌روم و سایه‌ام مرا دنبال می‌کند، من می‌روم و رویایم از من پیشی می‌گیرد. من اسیرم، اسیر هنر آینه‌ها. چگونه می‌تواند بدون فنجان، خستگی را بر لبانم ببیند؟ شعر مرا خسته می‌کند و هر آنچه نباید فاش شود. ما هر دو تصادفی بودیم که صدای باران را پیش از آغاز شنیدیم و مانند گِل ذوب شدیم که نمی‌داند کی مجسمه شده است، اما زمانی که ذوب شد، از این موضوع اطمینان یافت.