در یادبود دوم اوت: گرمای وطن!

متن از نویسنده: منی الشافعی

در این صبح آفتابی و زیبا، احساس کردم چیزی عجیب در سینه‌ام در حرکت است. هراسی خفیف که به آرامی در اعماق وجودم رشد می‌کرد، و تپشِ حبس‌شده‌اش در دیوارهای اتاقم شریک بود. برخاستم... قهوه‌ام را آماده کردم، گویی که آیینی روزانه و خطاناپذیر را انجام می‌دادم. روزم را پوشیدم، تکه‌ای از خودم را در کیفم گذاشتم، و سپس بیرون رفتم تا خودم را در پارک شهر جستجو کنم. تلاش کردم راه بروم، بدوم، از آن سنگینی که در پاهایم ساکن بود پیشی بگیرم... اما خستگی از من سریع‌تر بود. روی نیمکت بلندم، گوشه‌ای که مرا می‌شناسد، نشستم... و چشمانم را سیر از سبزی کردم که مانند مهربانیِ دیرینه آویزان بود، و از آسمانی آبی که با ابرهای گذرا از سنگینی‌اش می‌کاست. زندگی به آرامی و با سکوت صبح به سوی من خزید. کتابم را باز کردم، خواندم... سپس دوباره خواندم، گویی کلمات از میانم می‌گذشتند و مرا درنمی‌نواختند. تپش‌ام لرزید، درونم منقبض شد، کتاب را بستم... و تسلیمِ منظره‌ی زندگی شدم. آنجا... پیرزنی که گرمای خود را با صبرِ سال‌ها بافت، و پیری‌اش نگاه‌ها را به سوی او می‌دزید و لبخندی لرزان می‌زد که شبیه عمری کامل از عشق بود. چشمانم بر آن لبخند قفل شد. ناگهان! صدایی دوردست: «جون... جون... جونی». دختری که می‌دوید، دستی که تکان می‌خورد، و قلبی که بر زمین می‌افتاد تا قلب دیگری را در آغوش بگیرد. نگاهم را دزدیدم. به کتابم بازگشتم، برخی از صفحاتش را بلعیدم، نه برای خواندن، بلکه برای فرار. سپس... فریاد کودکی! مادری که می‌دوید، فرزند کوچکش را از زمین جمع می‌کرد، گردوغبار را با بوسه‌ای پاک می‌کرد و او را با مهربانی‌اش به زندگی بازمی‌گرداند. کودک به بازی‌اش بازگشت، و من با تپش‌ام تنها ماندم. ضربان در سینه‌ام شدت گرفت و با دستم بر قلبم فشار آوردم، گویی که می‌خواستم آن را به جای خود بازگردانم. اما جهان متوقف نشد. دخترانی که پچ‌پچ می‌کردند، می‌خندیدند و می‌گذشتند... پچ‌پچ‌شان زبانی داشت که ترجمه‌پذیر نبود. کودکانی که می‌دویدند و جوانی که آرام بر زمین نشسته بود و با طمأنینه‌ای می‌خواند که نمی‌شناختم. کتابم را برای بار سوم باز کردم. اما درد پیش از آن مرا تسخیر کرد. فریاد زدم... در سکوت. ده پله را بالا رفتم، هر پله از پله‌ی قبلی سنگین‌تر بود. کیفم در دستم بود و کتابم مانند آخرین شاهد به من چسبیده بود. در را با قدرتی که شبیه من نبود باز کردم، کتاب افتاد، آن را برداشتم و وارد شدم. چراغ را روشن کردم، اما آپارتمان تاریک ماند. تاریکیِ نه‌فقط دیدنی، بلکه حس‌شدنی. دراز کشیدم و سرما به استخوان‌هایم نفوذ می‌کرد. شالی را کشیدم، گویی گرمایی موقت را قرض گرفته‌ام. چشمانم را بستم، اما چیزی در درونم بیدار بود و درد می‌کشید. چشمانم را باز کردم، شال را کنار زدم و ناگهان صاف شدم! آنجا، در عمق آشفتگی، تصمیمی درخشید. و نورها در روحم جوشیدند. تپش از زندانش رها شد. به سوی من پرید و زمزمه کرد: - گرمی... در میهن است.