۷ اکتبر، نتانیاهو
روزنامه «دی اتلانتیک» مقالهای با عنوان «نتانیاهو چگونه جایگاه اسرائیل را در ایالات متحده ویران کرد؟» به قلم فرانکلین فور، روزنامهنگار مشهور یهودی-آمریکایی منتشر کرد. وی اشاره کرد که نتانیاهو در سال ۱۹۸۲، زمانی که به عنوان مسئول فروش در یک شرکت مبلمان مستقر در اورشلیم فعالیت میکرد، با سفیر اسرائیل در واشنگتن ملاقات کرد و سفیر او را متقاعد کرد تا به او بپیوندد و در آمریکا از اسرائیل تبلیغ کند. به سرعت او به چهره رسانهای اسرائیل در صفحات تلویزیونی آمریکا تبدیل شد و از همان روز خود را وقف مأموریت تبلیغ برای کشورش کرد، اما پس از چهار دهه در این مأموریت شکست خورد.
پیش از این، همبستگی با اسرائیل از موضوعاتی بود که دموکراتها و جمهوریخواهان بر سر آن توافق داشتند، اما پیامدهای حملات ۷ اکتبر و جنایات بعدی اسرائیل در غزه، این اجماع را سست کرد. دو سال پیش، ۱۹ سناتور دموکرات علیه فروش سلاح به اسرائیل رأی دادند و در آوریل سال گذشته، این تعداد از ۴۷ نفر به ۴۰ نفر رسید که برخی از آنها نامزدهای ریاست جمهوری بودند. همچنین، یک مسلمانِ ضد صهیونیست به عنوان شهردار نیویورک، بزرگترین شهر دارای جمعیت یهودی در آمریکا، انتخاب شد. بعید نیست که نامزدی که از فلسطینیان حمایت میکند، به کنگره راه یابد. انتقاد از اسرائیل به محور اصلی در دستور کار ارکان ارشد سناتورهای لیبرال تبدیل شده است.
همچنین، وانس، معاون رئیسجمهور و نامزد محتمل ریاست جمهوری در سال ۲۰۲۸، پیشتر گفته بود که جفری اپستین، سرمایهگذار و متهم به جنایات جنسی، با اطلاعات اسرائیل ارتباط داشته است. او اسرائیل را به توطئه علیه دیپلماسی خود با ایران متهم کرد. به باور نویسنده، چنین اظهارنظراتی چند سال پیش میتوانست هر جمهوریخواهی را از حزب اخراج کند.
به گفته فور، نتانیاهو میتوانست این فروپاشی در شهرت اسرائیل را متوقف کند، اگر تلاشی برای احترام به اوباما میکرد یا حتی نشان میداد که به دنبال راهحلی عادلانه و منصفانه برای مسئله فلسطین است، حتی اگر خودش معتقد باشد که فلسطینیان علاقهای به آن ندارند. اما او با غرور و بیعدالتی آشکاری رفتار کرد. سپس ترامپ، رئیسجمهوری که نتانیاهو او را «بزرگترین دوست اسرائیل» میدانست، آمد و نتانیاهو در او فرصتی طلایی دید و وفاداری تحقیرآمیزش به او فراتر از تملق رفت. ترامپ نیز این وفاداری را با انتقال سفارت آمریکا به اورشلیم و لغو توافق هستهای با ایران پاداش داد.
همچنین، تعداد نمایندگان مخالف دریافت کمکهای مالی از «ایپاک» (کمیته امور عمومی آمریکا-اسرائیل) افزایش یافت و نامزدهای دموکرات ریاست جمهوری این محاسبات جدید را درک کردند و سعی کردند با رویاروییهای برجسته با اسرائیل، توجهها را به خود جلب کنند. این شکاف، نتانیاهویی را که همواره تکرار میکرد هیچکس مانند او آمریکاییها را درک نمیکند، فاش کرد.
سپس حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران و نیروهای نیابتی آن با هدف آشکار از بین بردن تنها دولت با اکثریت یهودی در جهان رخ داد. نتانیاهو با تهدیدات نظامی به شدت مقابله کرد، اما در میدان نبرد ساخت زندگیاش شکست خورد. او با متقاعد کردن آمریکاییها از درستی قضیهاش به قدرت رسید، اما اکنون حکم میکرد و متقاعد کردن دیگران دیگر مهم نبود، بلکه بیهوده تلقی میشد. نویسنده معتقد است نتانیاهو هرگز درک نکرد که موفقیتهای گذشتهاش در شرایط مساعد و دههها همدلی آمریکاییها با مسئله اسرائیل محقق شده بود. وقتی شرایط تغییر کرد، نتانیاهو استدلال خود را تعدیل نکرد، بلکه نتیجه گرفت که جایی برای تغییر عقاید وجود ندارد و دشمنی با دولت یهودی ریشهدار و غیرقابل تغییر است.
بیتوجهی نتانیاهو به افکار عمومی جهانی در انتخاب بدترین افراد برای تشکیل دولتش و عدم انتقاد از اظهارات و سیاستهای افراطیها نمایان شد. او همچنین برنامه مشخصی برای غزه ارائه نداد و تلاشهای آمریکا برای عادیسازی روابط را رد کرد تا ائتلاف راست افراطی را خشمگین نکند. در نهایت، اسرائیل از میزان حمایت سیاسی آمریکا که در دوران نتانیاهو از دست داد، پشیمان خواهد شد. مستقلهای سیاسی اکنون بیشتر از اسرائیلیها با فلسطینیها همدردی میکنند و ۶۰ درصد از بزرگسالان آمریکایی دیدگاه منفی نسبت به اسرائیل دارند و اکثر جمهوریخواهان زیر ۴۵ سال با تمدید بسته کمکهای نظامی به اسرائیل مخالفاند. همچنین حمایت در میان مسیحیان انجیلی جوان، که زمانی بلوک حمایتی اسرائیل در میان رأیدهندگان بودند، در حال کاهش است. پایان.
* * *
تمام این تغییرات عظیم بدون ماجراجویی مرگبار «طوفان الاقصی» در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ امکانپذیر نبود، صرفنظر از دیدگاه بسیار منفی ما نسبت به کسانی که آن را انجام دادند؛ بازیابی حقوق و موفقیت انقلابها نیازمند ریختن خون است.
احمد الصراف
