مواقف زیبا بین کویتیها و سعودیها پی در پی تکرار میشود
روابط میان فرزندان گرامی کویت و برادران ایشان، فرزندان گرامی پادشاهی عربی سعودی، روابطی ابدی، مستحکم و پایدار است که به لطف خداوند متعال، این پیوندها میان برادرانی از نسل و همسایگی، اصالت و ریشه، و همچنین برادرانی از روح، قلب، خون و اندامهاست؛ برادرانی در محبت، سخاوت، وفاداری و کرم. موقعیتهای انسانی زیبا و ارزشمندی مکرراً و در فواصل زمانی مختلف میان کویتی و سعودی در مجموعه «الگوی من از میهنم» به لطف خداوند متعال رخ میدهد. یکی از این موقعیتها، تجلیگر خصال سخاوت، کرم و احسان فرزندان گرامی کویت است و در مقابل، وفاداری، یاریرسانی و جبران محسنات برادران گرامی، فرزندان پادشاهی عربی سعودی را نشان میدهد. بدین ترتیب، منظومهی کاملی از عشق، خیر و بخشش میان فرزندان این دو کشور کریم شکل میگیرد.
این موقعیت شریف را آقای فلاح عبدالله السبیعی، از طریق یکی از همراهان مورد اعتماد پدربزرگش، برایم نقل کرده است. قهرمان این ماجرا، پدربزرگ ایشان، شیخ فراج بن بداح بن بجران بن عمر آل خیوط الجمیل السبیعی (رحمهالله) است. راوی میگوید: «در سال ۱۹۷۰، شیخ فراج بن بداح السبیعی (ابوعبدالله) (رحمهالله) برای انجام فریضه حج در آن سال، به دیار مقدسه سفر کرد. در طول بازگشت، پس از اینکه زائران مناسک حج خود را به لطف خداوند متعال به پایان رسانده بودند، کاروان زائران از یکی از استراحتگاههای معروف زائران به نام «هجره رماح» عبور کرد. این منطقه یکی از استراحتگاههای اصلی در مسیر بازگشت زائران به کشور کویت است و یک ناحیه تابعه منطقه ریاض محسوب میشود که حدود ۱۲۰ کیلومتر شمال شرقی شهر ریاض قرار دارد.
پس از اینکه زائران چند روزی در این استراحتگاه اقامت داشتند، به گوش شیخ فراج بن بداح السبیعی (ابوعبدالله) (رحمهالله) رسید که تاجری از ریاض، صاحبان مغازهها را به پرداخت بدهیهایشان مطالبه میکند. یکی از این بدهکاران، فردی بود که به اهل بادیه (بیاباننشینان) کالا میفروخت و مبلغ خود را تنها پس از مدتی دریافت میکرد، زمانی که اهل بادیه پول یا بخشی از آن را به او برمیگرداندند. صاحب مغازه در زمان مطالبه تاجر، توانایی پرداخت بدهی خود را نداشت. این موضوع باعث شد بحث و گفتگو میان آن دو تشدید شود؛ تاجر در مطالبه حق خود سختگیری میکرد و بر پرداخت پول تأکید داشت (و در این راستا قابل سرزنش نبود، زیرا تنها میخواست حق حلال خود را بازیابد)، در حالی که صاحب مغازه نیز قادر به تأمین مبلغ نبود.
به تقدیر پروردگار متعال، شیخ ابوعبدالله در نزدیکی آن مغازه حضور داشت و آنچه رخ میداد را شنید و دید. ایشان صاحب مغازه را میشناختند و همه گواهی میدادند که او فردی خوشاخلاق، امین و صادق است. او از اهل قصیم بود که همراه خانوادهاش در «هجره رماح» ساکن بود و نامش عبدالله الطنیب بود. شیخ فراج بن بداح السبیعی (ابوعبدالله) (رحمهالله) برای آشتی دادن میان تاجر و صاحب مغازه مداخله کرد و مبلغ بدهی را به طور کامل و فوری به تاجر پرداخت. ایشان این مشکل را با روحیه سخاوت و بزرگواری که در این شیخ بزرگ موج میزد حل کردند و به صاحب مغازه اطلاع دادند که این مبلغ صرفاً برای رضای خداوند است و نیازی به بازپرداخت آن نیست. سپس کاروان پس از این رویداد، به سوی میهنش، کویت، بازگشت.
بیست سال پس از این موقعیت سخاوت و کرم، نوبت به وفاداری و جبران محسنات رسید. به طور مشخص در سال ۱۹۹۰، زمانی که ارتش تجاوزگر عراق به اشغال کشور کویت، غارت ثروتها و تصاحب امکانات آن دست زد، شیخ فراج السبیعی (رحمهالله) ناچار به مهاجرت به پادشاهی عربی سعودی، برادر همپیمان، همراه با گروهی از کویتیهای گرامی شد. این کشور، پناهگاه امن و خواهر بزرگتری بود که با عشق و استقبال گرم از فرزندان کویتی خود پذیرایی کرد. از جمله کسانی که از ایشان استقبال کرد، همان صاحب مغازهای بود که بیست سال پیش، ابوعبدالله با او احسان و نیکی کرده بود. او در این زمان با ایستادگیای آمیخته به وفاداری و جبران محسنات، میزبانی شیخ فراج السبیعی (رحمهالله) و همراهانش را به بهترین شکل ممکن بر عهده گرفت و همواره این عبارت را تکرار میکرد: «زمان جبران محسنات فرا رسیده است... زمان جبران محسنات فرا رسیده است.» این موضوع نشاندهنده وفاداری و خصال کریمانه اوست. شیخ فراج السبیعی (رحمهالله) در تشخیص خیر و کمک به او اشتباه نکرده بود و در سخاوت برای نجات آبرو و پرداخت بدهی او از مطالبه تاجر، کاملاً حق را به جانب میگرفت. همانطور که گفته میشود: «خیر به خیرخواهان میرسد و نیکی به صاحبان نیکی.»
اینگونه هستند صاحبان فضل، نیکی و احسان در هر زمان و مکانی. و اینگونه است رابطه برادرانه زیبا میان برادران و یاران از اهل بخشش در هر دو میهن کریم. اهل کویت، اهل سخاوت، جود، کرم و بخشش هستند. شیخ فراج بن بداح السبیعی (ابوعبدالله) (رحمهالله) یکی از الگوهای شریف و نیکو بود که با روحیه بخشش بیقید و شرط و سخاوت برای اصلاح ذاتالبین و بدون انتظار تشکر، ستایش یا جبران محسنات، تجلی یافت. به شکر خدا و لطف او، این بخشش و احسان به صاحبان خود رسید. مرد شریف، شهروند سعودی، عبدالله الطنیب، مردی خیرخواه، نیکوکار و سریعالعمل در جبران محسنات بود که در زیباترین و باشکوهترین جلوههای وفاداری و کرم، این کار را انجام داد.
از خداوند متعال مسئلت داریم که این عشق، هماهنگی و الفت صادقانه را میان برادران در هر دو کشور همپیمان، یعنی کشور کویت و پادشاهی عربی سعودی برادر، در طول اعصار و زمانها پایدار نگه دارد. ما یقین داریم که موقعیتهای برادرانه دیگری نیز میان کویتی و برادر سعودیاش وجود دارد که سرشار از خصال خیر، بخشش، کرم، سخاوت و وفاداری است و آنها را به الگوهای نیکو و زیبایی تبدیل میکند که شایسته ستایش و یادکرد نیکو هستند. این موارد نیز در صورت اطلاع، به لطف خداوند متعال منتشر و پوشش داده خواهند شد.
دکتر عبدالمحسن الجارالله الخرافي
