لطفاً اذیت نکن

این است انسانیت: در مرحله‌ای از زندگی، تنهایی به چیزی نزدیک و آشنا تبدیل می‌شود، اما باید توجه داشت که تنهایی کاملاً با انزوا متفاوت است؛ انزوا یعنی انسان از مردم و از هر آنچه در اطرافش رخ می‌دهد کناره بگیرد، در حالی که تنهایی یعنی فرد لحظات خود را با تمام خصوصی‌اش زندگی کند، در میان مردم و در هر مکانی. شاید به دلیل سن، یا به خاطر تجربیاتی که از سر گذرانده‌ام، یا به دلیل دنیای پر سر و صدا و درگیرِ جنگِ پیرامونمان، در سال‌های اخیر خود را در حال تجربه لذتی از تنهایی می‌یابم که پیش‌تر به ذهنم خطور نمی‌کرد؛ لذتی از بودن در گوشه‌ای که مرا می‌شناسد، که جسم و نفس‌هایم و آرامش ذهنم را در آغوش می‌گیرد. تنهایی من با خواندن و نوشتن گره خورده و موسیقی آرامی برای مطالعه و تأمل در پس‌زمینه‌ام پخش می‌شود. از چیزهایی که از زیستن در تنهایی‌ام آموختم، این است که به تنهایی دیگران تجاوز نکنم و حضورم را بر کسانی که دوستشان دارم سنگین نسازم. معیار واقعی این است که در حضورت سبک باشی، در گفتگویت سبک باشی، حتی در رفتنت سبک باشی. و نسبت به کسانی که لحظه‌ام را با مسائل شخصی‌شان متجاوزانه در هم می‌شکنند، به‌ویژه از طریق پیام‌های واتس‌اپ، بسیار حساس شده‌ام. من کاملاً درک می‌کنم که لحظه انسانی کنونی به شبکه‌های اجتماعی گره خورده و انسان در هر کجا وجود خود را از طریق ارتباط با دیگران و از طریق آشکار شدن جزئیات روزمره‌اش در میز آن‌ها حس می‌کند، اما من بر مرزهایم می‌ایستم، آگاه به اینکه شایسته نیست در زمان و حال‌وهوای دیگران تجاوز کنم و اخبار و هر چه بخواهم را در هر زمانی که صلاح بدانم برایشان بفرستم. بسیاری از افراد بدون اجازه و بدون هیچ توجهی به ماهیت لحظه‌مان، چه صبح باشد چه شب، با اخبار، تصاویر و نوشته‌هایشان وارد دنیای آرام ما می‌شوند. البته هر انسانی آزادی کامل دارد که هر چه می‌خواهد بنویسد، آن را در هر روزنامه، مجله یا پلتفرمی منتشر کند و به افکارش بیش از هر چیز ببالد. اما او نیز باید در برابر خودش بایستد و مرزهایش را بشناسد و به آرامش دیگران لطمه نزند و آن‌ها را با پیام‌ها و مقالاتش سنگین نکند. زمانی که برای دریافت درجه کارشناسی ارشد در رشته نویسندگی خلاق در دانشگاه «کنگستون» در لندن مشغول تحصیل بودم، پروپوزال من توسط نویسنده و دانشگاهی برجسته، اوا هافمن - Eva Hoffman، که نویسندگی خلاق را در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کند، نظارت می‌شد. او در برخورد با زمان و ارتباط با دیگران بسیار دقیق بود؛ ما فصل‌های پایان‌نامه را از طریق تماس مستقیم بررسی می‌کردیم و هنگامی که کارمان تمام می‌شد، با لحنی قاطع می‌گفت: «آنچه توافق کردیم را از طریق ایمیل بفرستید» و او تنها در زمان مشخصی به پیام‌ها پاسخ می‌داد و با عباراتی مختصر. این نظم سخت‌گیرانه او در برخورد با دیگران، زمان و زبان همزمان، مرا متوقف کرد و گویی زبان حالش می‌گفت: من با دیگران به شیوه خودم و در زمانی که می‌خواهم ارتباط برقرار می‌کنم و این برای من کافی است. متأسفانه برخی از شبکه‌های اجتماعی سوءاستفاده کرده‌اند و وارد زمان و آرامش دیگران شده‌اند، فعالیت‌های خصوصی زندگی خود را در هر لحظه‌ای که بخواهند منتشر می‌کنند و به کسی که این پیام‌ها را دریافت می‌کند و ظرفیتش توجهی ندارند. و چقدر مرا متوقف می‌کند که کسی پیامی بفرستد، سپس پیام دیگری، و سپس پیام دهمین، بدون اینکه من حتی یک حرف پاسخ دهم، و او همچنان به ارسال ادامه دهد، گویی سکوت من برای او بی‌معناست. من کاملاً درک می‌کنم: وقتی به کسی سلام می‌کنی و او سلامت را نادیده می‌گیرد، آن خود یک پیام است، کاملاً شفاف. لطفاً، از آزار دادن من دست بردار. طالب الرفاعي