لهجه کویتی‌: توانایی‌های آن در خلق معنا (۵۶)

مالغ: در عبارت «ملیغ»، به معنای سنگین‌خون همراه با نادانی و بی‌مهری است و با «سنگین‌خاک» مشابهت دارد. این صفت به صورت «ملاغه» نیز به کار می‌رود و به چنین فردی «شلملاغه» می‌گویند. متیح: چاق. مدحدح: چاق، کوتاه‌قد و پرپشت. مدمغ: کم‌تدبیر، که به ابله بودن و کم‌حیلی توصیف می‌شود. مدوده: مضطرب، پراکنده‌ذهن. مدوکر: پراکنده‌ذهن، بی‌قرار. مسودن: مغرور و ابله، همراه با رفتار نادرست. مشفوح: طمعکار و حریص، گویی که خیری نیافته است. به او «شفح» نیز گفته می‌شود. مصرقع: فردی بسیار خشمگین و بی‌پروا. مقرود: «قراد» حشره‌ای است که خون می‌مکد و به بدن می‌چسبد؛ «مقرود» به معنای بدشانس و نحس است. همچنین ممکن است «قراده» یا «شلقراده» گفته شود. عبارت «حبت‌القراده» نیز برای کسی که بی‌دلیل خودنمایی می‌کند، به کار می‌رود. کلاک یا «اکلاک» الدود: کرم قبر، که دعایی برای سرزنش و ملامت است. ملقوف: فضول و آزاردهنده، که در امور بی‌ربط دخالت می‌کند. صفت آن «لقافه» است. ملیق (با تلفظ ملیغ): ابله و سنگین‌خون. برای کسی که دارای این صفت است، «شلملاقه» یا «شلمصاخه» گفته می‌شود. منکر حسنه: کسی که نعمت و لطف را انکار می‌کند. مهتمل: بی‌توجه به لباسش، یا لباسی نامتناسب می‌پوشد. مینون: دیوانه. برای فرد مختل یا بدرفتار نیز به کار می‌رود. گاهی «مینون مشدخ» گفته می‌شود که به معنای دیوانه ذاتی است. نام بمردانه: «مردان» به معنای روده‌هاست؛ یعنی ضربه‌ای شدید یا سرزنشی تند. همچنین «داس بمردانه» نیز گفته می‌شود. نجاری: مجادل، گاهی جدال بیهوده یا در باطل. در این مورد «شلنجاره» گفته می‌شود اگر موضوع بین دو نفر یا بیشتر باشد. نحیس: از نحس، و شخص نحیس خودخواه است. «نحاسه»، «منحوس» و «شلنحاسه» نیز گفته می‌شود که معنا واضح است. نشبه: آزاردهنده و پیگیر. هفه اتلایمک: پیرزن‌ها این را می‌گویند و به معنای دعوا به جمع شدن بدی‌ها و مصائب است. هوله: شکل زشت و نامرتب؛ زنان بیشتر از آن استفاده می‌کنند. ممکن است گفته شود «طالع هوله الیوم» که همان معنا را دارد. هیس اربد: «هیس» شیر پیر و ضعیف است؛ تشبیهی به ضعف و زوال نیروی او. ورنا عرض اکافیک: عبارت حاوی طرد و دوری؛ به معنای برو دور و پشتت را نشان بده هنگام رفتن. وصخ: از آلودگی، یعنی فردی ناپاک در ظاهر، باطن و سیره. الکوبه: دعوا به حسرت، ناامیدی، مصیبت، کدورت و غمی که انسان را فرا می‌گیرد. وییه عریض: بی‌حیا و ضخیم‌پوست؛ همچنین «امعرض وییه» گفته می‌شود. وییه منجب: فرد متطفل و کم‌حیا که شرم نمی‌کند. وییه ودر: شخصی که از او خیری صادر نمی‌شود و طبعی کدورت‌دار دارد. یا علا ما یربح: دعوا به عدم توفیق. یامال الماحی: زنان این را می‌گویند و به معنای دعوا به مرگ و زوال است. همچنین «یا علق الماحی» به همان معنا گفته می‌شود. «الماحی الذی یمحیک» نیز برای همان معنا به کار می‌رود. یبا وحطبه: پدر این را برای سرزنش می‌گوید اگر با آن صدا زده شود. یعلک الضربه: دعوا به سرزنش با ضرب یا عاقبت بد. یمه وصمه: مادران این را می‌گویند و به معنای دعوا به کریری است. یهد: زنان این را می‌گویند و احتمالاً به معنای دعوا به خستگی و ضعف جسمانی است. د. سعود محمد العصفور