قصیده.. «قلبی که با زخمش روشن شد»

زخمم را سرودی مقدس سازم و با اندوهی عمیق بنوازم... هنگامی که شب به اوج تاریکی و سنگینی خود می‌رسد... من شاعری هستم که اشک، همراه همیشگی‌اش است؛ پس چنان معمار واژه‌های دلنشین بودم که از زخم عمیقم با حروفم رهایی یابم؟ آیا آتشفشان زمانی که نفس می‌کشید، خطا کرد؟ از خوانندگان خسته شدم که در هر صفحه می‌گویند: «شعر بده و برای نان‌سازان بنویس»؛ آن‌ها گمان می‌برند من برای خوشنودی‌شان می‌نویسم، در حالی که نمی‌دانند من از سر اندوه می‌نویسم. لحظات مانند نیزه‌هایی به جانم فرود می‌آیند و هیچ‌یک از آن‌ها بر من سخت‌تر و خشن‌تر نبود. دیگر نه انسانیت در برابر چشمانم پدیدار می‌شود و نه غم از بین می‌رود، بلکه انباشته‌تر و سنگین‌تر می‌گردد. پس همه مردم را رها می‌کنم و ذهنم پراکنده است، و غم طولانی مرا به سکوت و خاموشی کشانده است. هنوز هم برخی مردم احساساتم را آزار می‌دهند و من همچنان مهربانی را هدیه می‌دهم، در حالی که آن‌ها نرجسیت و خودبرتربینی می‌ورزند. خودم را فراتر از توان تحمل‌ام می‌برم و بر زخم‌هایم، دل‌ها و جان‌ها را می‌نگارم. چهره‌ام بهاری و لبخندآلود است، اما درونم ماه اوت (اوج تابستان) را شبیه‌سازی می‌کند. ناامیدی از هر سو روح مرا احاطه کرده و هیچ امیدی نزدیک نمی‌شود تا آن را در آغوش گیرم. اگرچه سینه انسان از آنچه احساس می‌کند تنگ شود، جهان گسترده پیش چشمانش به دامی افتاده به نظر می‌رسد. آرامش ذهن بدون اعتقاد من، اگر با من روبرو شود، وحشت‌زده می‌شود. و آنچه آرزوهایم را برآورده کند، دست‌نیافتنی است و امیدم نیز قطع نشده، پس ناامید نیستم. اگر «کاش» یا «شاید» مرا آرام می‌کرد، می‌گفتم و در کاش یا شاید کوتاهی نمی‌کردم، اما این امری پنهان و نامعلوم است که همیشه در ذهنم زمزمه می‌شود. ای غم سنگین، رحم کن، زیرا کمرم از شدت تو نزدیک است که خم شود. و ای تو که در پی آرزوهایت می‌دوی، حقیقت آشکار شده و فروزان گشته است. استوار بمان و نشانه‌ای از شکست نشان نده، زیرا تو را دیده‌ام که با عزت و تکبر برمی‌خیزی. تجمل و شکوهی که از اجدادت به ارث برده‌ای، سرافرازی را در آغوش می‌گیرد و عطسه‌ای از شکوه است. تو از قومی شریفی که خداوند آن‌ها را گرامی داشته، هستی که لباس ذلت را نمی‌پوشند. بر راه آن‌ها با قدمی مطمئن و نفسی که در برابر مصیبت‌ها به پستی گرایش نمی‌یابد، پیش می‌روی. و گمان مکن که روزگار تو را آزار می‌دهد؛ بلکه روزگار تنها خبرهایش را هدایت و پخته می‌کند. و غم، زمانی که شعله‌ور شود، فضیلتی دارد که در آن به آسمان‌ها صعود می‌کنم. و زخم داغی، نور قلبش را صیقل می‌دهد تا مهارت تفکیک را بیاموزد. و این زندگی همچنان سخت است و تو همچنان با صبر زیبا با آن روبرو می‌شوی. اگر سخت بگیرد، تمام دنیا را برای تو تسلی‌بخش خواهد بود. دلی که بر عزم مردان استوار است، بنیان می‌گذارد و دروازه خداوند تو را از دروازه‌های دیگر بی‌نیاز می‌کند. و هر کس تنها خدا را بخواهد، هرگز ورشکسته نخواهد شد. د. فالح بن طفله