متن: توجه، نابینا

شاعر سعودی: حسین الدیهم در میان بسترهای زمان، مسافری است در میدان‌های آراسته به گدایان، درویشان، شیردهان و فروشندگان بلیط‌های لاتاری. عمرت می‌لرزد و تو شب را به بیداری می‌گذرانی، غم را پیش می‌بری و تلخی ظلمِ دیرینه را در میان دندان‌هایت می‌جوئی در روزهایی که بدشانس می‌پنداری. سال‌هایی که در گناهان طولانی فرصت‌طلبی کردی، جز سردردِ هنگام بیماری و فرو ریختن پرده‌هایت در شب‌نشینی‌ها میان تفسیرهای خواب‌ها و آنچه بین آن‌هاست، از آن‌ها برایت باقی نماند. در آنجا، تو شکاف‌خوردگی از بیزاریِ دختران جوان نسبت به تو و دشمنیِ اشعارِ ناتمامت را تجربه کردی. چشمی که بارها ملتهب شد و تو آن را با پلت ترمیم کردی، با انگشتت در آن می‌دمی و به خاطر گناهِ آویزان بر گردنت، آن را پاک می‌کنی. بارِ اضافی جنگی که از لابه‌لای لباس‌هایش مهاجرت‌ها بیرون می‌ریزند، و شکم‌ها را پر نمی‌کند، در انتظار تیغه‌ای آلوده که آن را بشکافد و بگذرد. در شیب روزهایت به سوی ته‌خط، تو می‌توانی بر پشتِ جنون دست بکشی، گوشش را بکشی و او را آزاد رها کنی و موج‌هایت به سوی دژهای ناآشنا شناور شوند تا نام‌های خونِ تو به سویت بازگردند و جنون دیگری به تو التماس کند، سپس بر دامنه‌ی زمانی که می‌بینی از میان دستانت فرود می‌آید، استراحت کنی؛ در انتظار دختران جوانی که برایت و برای سال‌هایت اهمیتی قائل نیستند و به سوی مصب می‌روند. رودخانه‌ات آرام و دریایت طوفانی است و کوچه‌هایی که سلول‌هایت را در آن پراکنده‌ای، بر بصیرتِ گسترده‌ات تنگ شده‌اند. برای تو تفاوتی بین طلا و کاه نیست؛ هر دو گلوها را خفه می‌کنند و دستِ حوذي (کسی که نقشه‌های خیمه‌های آبی را می‌خواند) آن‌ها را می‌پذیرد. اما خیمه‌ات به او اسرارش و یا تخم‌های کبوترِ گرگانی را که با پرِ امضاها بدنش را کاشته بودی، نشان نداد، هرگاه نابینا از آن‌ها به چپ نگاه می‌کرد، او نیز به چپ متمایل می‌شد. اجرتِ سیاه، آرامشِ کفش‌ات را می‌خراشد و تو در نازیدن به رکنی از زوایای طواف‌کنندگانی که لایه‌ی رویی سرَت را غارت کرده‌اند، لذت می‌بری. پنجاه سال سرافرازانه می‌ایستد و آن‌ها پیرامون وقایعت می‌چرخند تا به دیوارهایی برسی که چراغ‌های برج‌هایشان تنها هنگام صعودِ افرادِ پست و بی‌ارزش به پله‌های قلعه‌ها برای ترورِ آشیانه‌های وسیع روشن می‌شود.