بین رویاها و کابوسها
حق مردم آن است که انتقاد کنند و وظیفهشان آن است که عملکرد دولت را تحت نظارت قرار دهند، اما عادلانه نیست که یک مرحله کامل را به یک یا دو پرونده تقلیل دهیم، در حالی که دهها پرونده دیگر که اصلاحات واقعی در آنها رخ داده، از ارزیابی یا ستایش دور مانده و نادیده گرفته میشوند. کویت دهههای طولانی، از دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تا چند سال پیش، با واقعیتی روبرو بود که در آن فساد در مفاصل دولت و جامعه ریشه دوانده بود. بدتر از خود فساد این بود که با گذشت زمان به یک فرهنگ تبدیل شود؛ جایی که واسطهگری به یک وظیفه اجتماعی تبدیل شد و دور زدن قانون به یک رفتار عادی بدل گشت، و کسی که واسطهگری را رد میکرد، مورد سرزنش قرار گرفته و از نظر اجتماعی خدشهدار میشد. این اعمال انباشته شدند تا ترازوها برهم خورد؛ احترام به قانون استثنایی شد و دور زدن آن مهارتی ستودنی گردید، تا جایی که قانون تنها بر افراد ضعیف اعمال میشد. امروز، هرچند درباره برخی تصمیمات اختلاف نظر داشته باشیم، نمیتوان انکار کرد که مسیر متفاوتی در حال شکلگیری است، قوانین جدیدی تصویب میشوند، و مقرراتی درهای بابهایی را که دههها مورد سوءاستفاده قرار میگرفت، میبندند؛ و تلاشهای آشکاری برای مبارزه با فساد، و تلاشهای جدی برای بازگرداندن هیبت قانون و کاهش نفوذ واسطهگری و پارتیبازی در جریان است. آیا مشکلات به پایان رسیدهاند؟ قطعاً خیر. آیا همه تصمیمات صحیح هستند؟ البته خیر. اما آیا عادلانه است که همه این موارد را نادیده بگیریم، صرفاً به این دلیل که یک یا دو پرونده توجه افکار عمومی را به خود جلب کردهاند؟ مشکل در اینجا نهفته است. افکار عمومی به طور طبیعی به پروندههای پرحاشیهتر جذب میشود و این قابل درک است، اما خطر آنجاست که این دغدغه به حالتی از کوری نسبت به سایر اجزای تصویر تبدیل شود. از عدالت است که از خطا انتقاد کنیم، اما از عدالت نیز است که به دستاوردها اعتراف کنیم. * اگر برخی برخی پروندهها را کابوس میدانند، بسیاری از رویاها محقق شدهاند. عبدالله المفرج
